....ΚΑΙ ΤΥΧΗ....

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ
ΠΟΛΛΗ ΤΥΧΗ

διότι και στον "Τιτανικό" υγεία είχαν, όχι όμως τύχη....

κίτρινα χαρτάκια

μια εκπληκτική ανάρτηση από το βυτίο !

Θα έπρεπε να είμαστε μόνο ένα τραγούδι. Να μπορούμε να περιγράψουμε τους εαυτούς, σαν μια σειρά από νότες. Γεια σας. Χαίρεται. Το όνομά σας; Σκοπός γάμου. Και με τι ασχολείστε; Οι χειμερινοί κολυμβητές. Θα έπρεπε να μπορούμε να συνεννοηθούμε με ένα τραγούδι σαν κι αυτό. Μελαγχολικό και ημιχαρούμενο. Πλήρως αντιφατικό. Γλέντια γάμου με φυσαρμόνικες και άλλα μοναχικά πνευστά. Γύρω από ένα τεράστιο τραπέζι, σαν μια σκηνή που είδαμε στον κινηματογράφο εφτά χιλιάδες φορές και να την έχει σκηνοθετήσει ο Φατίχ Ακίν και να παίζει ένας σκοπός γάμου ακριβώς τέτοιος. Βαθιά, κοφτά και τα λοιπά.

Το πρωί, οδηγώντας ακούω μια κοινωνική λειτουργό να λέει σε ραδιοφωνικό σταθμό για μια μετανάστρια, η οποία γέννησε, αλλά δεν είχε να πληρώσει το νοσοκομείο. Το νοσοκομείο της έδωσε εξιτήριο αλλά κράτησε το μωρό. Της είπαν ότι μόλις ξεπληρώσει το λογαριασμό, τότε θα της επιτρέψουν να πάρει το παιδί. Η κοινωνική λειτουργός σημειώνει ότι αυτή είναι πάγια τακτική του συγκεκριμένου μαιευτηρίου. Πάρκαρα για πέντε λεπτά να πάω σε μια δουλειά και γυρνώντας βρήκα πιασμένο στον υαλοκαθαριστήρα ένα απ’ αυτά τα γνωστά πια κίτρινα χαρτάκια. ΑΓΟΡΑΖΩ ΧΡΥΣΟ – ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΗΡΙΟ – ή αφήστε το μωρό σας μέχρι να βρείτε χρήματα. Καριόλες.

Λες και έσκασε χειροβομβίδα μέσα στο στομάχι σου, έρχεται μια στιγμή που δεν το αντέχεις το κίτρινο χαρτάκι αφημένο στο παρμπρίζ. Δεν μπορείς να το βλέπεις, δεν γουστάρεις, σου γυρίζει το μάτι ανάποδα.

* «Να συλλάβεις μία σκέψη, μία και μοναδική σκέψη – που θα έκανε όμως το σύμπαν κομμάτια»

Ε. Σιοράν *

Τη μέρα της απεργίας, περπατάμε με μια φίλη στην Πανεπιστημίου. Βλέπουμε μια διμοιρία, η οποία στέκεται αμίλητη, βαρεμένη, εκνευριστική με τις πλάτες στο κτίριο. Ακριβώς μπροστά τους, στο κάγκελο του αβραμόπουλου, πατέρας κάθεται οκλαδόν, κρατώντας στο ένα χέρι το παιδί του και στο άλλο ένα πλαστικό ποτήρι. Καθώς προχωράμε, ένας απ’ τη διμοιρία βγαίνει απ’ τη σειρά, πλησιάζει τον άνθρωπο και ρίχνει ένα κέρμα στο ποτήρι. Ύστερα επιστρέφει στη θέση του. Επειδή είμαι τέτοιος που είμαι, αυτό που προσέχω δεν είναι ότι – όπως είπε η φίλη – είχε κατεβασμένο το κεφάλι ή ότι ήταν πιτσιρικάς με κόκκινα επαρχιώτικα μάγουλα. Αντιθέτως, το μυαλό μου κολλάει σ’ αυτό το «επιστρέφει στη θέση του». Παρακαλώ μην κάνετε γενικεύσεις. Σε όλους τους κλάδους υπάρχουν καλοί και κακοί. Σήμερα λέω, φταίνε τα κίτρινα χαρτάκια. Βλέπω στολές και είμαι ξανά 15 χρονών και 12 και κατεβαίνω βράδια στο κέντρο να μάθω γερμανικά και το μόνο που βλέπω τις νύχτες στην Ακαδημίας είναι κάτι δάχτυλα στις σκανδάλες. Είμαι 20 και 25 και βλέπω τις ίδιες άθλιες στολές να κάνουν ελέγχους στην Πατησίων. Και βλέπω κατεβασμένα βρακιά στη μέση του δρόμου και άδεια βλέμματα περαστικών.

Όλα αυτά και ακόμη μερικά, μαζεμένα πίσω απ’ το μάτι σου. Σαν επίμονη ημικρανία.

Πίνεις μα ούτε αυτό βοηθάει, γιατί είναι ένα σωρό κόσμος που δεν μπορεί  να καταλάβει (και δε φταίει γι’ αυτό), ότι κάθε σου βήμα σήμερα είναι ένας γολγοθάς. Κάθε λέξη βγαίνει με χίλια ζόρια και σκαλώνει με αγκίστρια στην άκρη της γλώσσας. Την ώρα εκείνη ή έστω μια δυο μέρες μετά, τότε που ο κόσμος μοιάζει μόνο εχθρικός και τίποτα άλλο, βλέπεις εκείνη που κάποτε ήθελες, δηλαδή που κάποτε ήθελες πολύ, και μοιάζει πιο ξένη από ποτέ. Μοιάζει να μην υπάρχει ελάχιστη κοινή γλώσσα. Πώς να υπάρχει δηλαδή, όταν εσύ θες απόψε να περιγράψεις τον εαυτό σου, το σύμπαν και ότι άλλο υπάρχει τριγύρω με ένα σκέτο τραγούδι. Θέλεις να είσαι μόνο ένα κομμάτι που παίζουν οι χειμερινοί κολυμβητές. Μόνο που αυτή, αυτή που κάποτε ήθελες δεν ξέρει καν το τραγούδι κι απορείς πώς να της εξηγήσεις αυτή τη θεμελιώδη αντίφαση της ταυτόχρονης οργής και αγάπης, λύσσας και παραίτησης, όταν αυτή δεν έχει στ’ αυτιά της το σκοπό γάμου.

Όταν αυτή, το κομμάτι του κόσμου δηλαδή που κάποτε θέλησες να δικαιώσεις, σου απευθύνει τυπικούς χαιρετισμούς.

Ξημερώματα, λοιπόν, μπαίνεις στο αμάξι και βιάζεσαι να βάλεις το τραγούδι. Με την άκρη του ματιού σου πιάνεις άλλο ένα κίτρινο χαρτάκι ακριβώς τη στιγμή που το πόδι βαραίνει. Θέλεις να πιάσεις 150 χλμ στη Συγγρού χωρίς να φοράς ζώνη. Μια κακόγουστη και εντελώς υποκριτική παράσταση στήνεται μόνο για τον εαυτό σου. Οδηγώντας όμως, περνάς δίπλα από τη στάση και βλέπεις μια γυναίκα γύρω στα πενήντα, η οποία μοιάζει να περιμένει το λεωφορείο για να πάει στη δουλειά. Στις έξι το πρωί, η εικόνα αυτής της γυναίκας, σε επαναφέρει στην πραγματικότητα, σαρώνει τις υπερβολές και υπαινίσσεται διάφορα, εντελώς πικρά. Ύστερα, στρίβοντας, ένα κορίτσι με παλτό και ψηλά τακούνια βγαίνει απ’ το μπουζουκομάγαζο και περιμένει να της φέρουν το αμάξι.

Γι’ αυτό σου λέω, θα έπρεπε να είμαστε μόνο ένα τραγούδι. Να μπορούμε να περιγράψουμε τους εαυτούς, σαν μια σειρά από νότες. Γεια σας. Χαίρεται. Το όνομά σας; Σκοπός γάμου. Και με τι ασχολείστε; Οι χειμερινοί κολυμβητές. Θα έπρεπε να μπορούμε να συνεννοηθούμε με ένα τραγούδι σαν κι αυτό. Θα έπρεπε να μπορούμε να σωθούμε με ένα τραγούδι σαν κι αυτό. Θα έπρεπε όλα τα κίτρινα χαρτάκια αυτού του κόσμου να διαλύονται αυτομάτως, στο πρώτο φύσημα, στην πρώτη νότα. Αλλά ούτε συνεννοούμαστε, ούτε σωζόμαστε, ούτε διαλύονται. Ακριβώς όπως το συγκεκριμένο κομμάτι, τρώμε στα μούτρα αυτή την αντίφαση αδιάκοπα. Μισό ποτήρι πίκρα, μισό αγάπη.

Όταν....

Όταν χωρίς συνεννόηση θα ξεκινήσει να κατεβαίνει ο κόσμος στους δρόμους....

Όταν δεν θα γίνει ραντεβού μέσω facebook και twiiter....

Όταν δεν θα υπάρχουν συνθήματα....

Όταν δεν θα υπάρχουν πανό....

Όταν κανένας φορέας και καμία οργάνωση δεν θα καπελώσει την δυναμική του κόσμου....

Όταν γραφικοί με i-phone δεν θα στέλνουν on line πόσοι είναι αυτή τη στιγμή στο δρόμο....

Όταν τα μοδάτα τυπάκια θα κοιμούνται στις καφετέριες ή στα αντίσκηνα....

Όταν κανένας μικροπωλητής και κανένας καιροσκόπος δημοσιότητας ψευτοκουλτουριάρης-ψευτοκαλλλιτέχνης δεν θα τολμήσει να παρουσιαστεί αγκυροβολισμένος στα πεζοδρόμια....

Όταν όλοι οι πολιτικοί των κομμάτων, κοινοβουλευτικών και εξωκοινοβουλευτικών θα κοιμούνται με το ένα μάτι ανοιχτό από τον φόβο, τις τύψεις και την αβεβαιότητα...

Όταν το σάπιο κατεστημένο θα ξηλωθεί και δεν θα επιστρέψει ξανά....

Όταν θα χυθεί ακόμα και αίμα για το δίκιο και την ελευθερία των ανθρώπων....

Όταν θα ξέρεις ότι δεν έχεις μέλλον,γιατί δεν έχεις παρόν....

τότε ναι, θα ζείς την επανάσταση αδερφέ!

....για όσους ενοχλούν το σύμπαν...

Η σύγκρουση του ανθρώπου με την τρέλα, μια σύγκρουση δραματική, εμπεριέχει βαθύτατη απόγνωση και απόλυτη αμφιβολία για κάθε όψη του.

Ο άνθρωπος νιώθει πως δεν έχει να επιστρέψει πουθενά.

Δεν είναι πια.

Ήταν.

Όπως τη ζωή μας την κυκλώνει ο θάνατος, έτσι και τη διανοητική μας υγεία τη γυροφέρνει η παραφροσύνη.

Ο ολοκληρωτικά ομαλοποιημένος άνθρωπος κλείνει μέσα του το πτώμα του δολοφονημένου τρελού.

απόσπασμα κειμένου από εδώ

Ύμνος στη μάθηση

"Μάθαινε και τ' απλούστερα!
Γι' αυτούς που ο καιρός τους ήρθε,
Ποτέ δεν είναι πολύ αργά!
Μάθαινε το αβγ, δε σε φτάνει, μα συ
Να το μαθαίνεις! Μη σου κακοφανεί!
Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις!
Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.
Μάθαινε άνθρωπε στο άσυλο!
Μάθαινε άνθρωπε στη φυλακή!
Μάθαινε γυναίκα στην κουζίνα! Μάθαινε εξηντάχρονε!
Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.
Ψάξε για σχολείο άστεγε!
Προμηθέψου γνώση παγωμένε!
Πεινασμένε, άρπαξε το βιβλίο: είν' ένα όπλο.
Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.
Μην ντρέπεσαι να ρωτήσεις Σύντροφε!
Μην αφεθείς να πείθεσαι.
Μάθε να βλέπεις συ ο ίδιος!
Ό,τι δεν ξέρεις ο ίδιος
καθόλου δεν το ξέρεις.
Έλεγξε το λογαριασμό
Εσύ θα τον πληρώσεις.
Ψάξε με τα δάχτυλα το κάθε σημάδι
Ρώτα: πώς βρέθηκε αυτό εδώ;
Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία"

Κοινωνική αποκατάσταση...

ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ....

ΤΑ ΑΚΑΡΕΑ
ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ
ΑΚΑΡΙΑΙΑ....

Γνώση

στείρα
γνώση
σημαίνει
στείρα
ύπαρξη

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ....

ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ
ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΝΟΗΤΑ ΣΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ
ΤΩΝ ΜΟΔΑΤΩΝ "ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΜΕΝΩΝ"
ΔΙΟΤΙ ΕΜΕΙΣ ΚΡΑΖΟΥΜΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ

ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΜΠΟΡΕΥΤΟΥΜΕ ΜΕ
ΟΣΟΥΣ ΤΩΡΑ ΧΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΒΟΛΕΨΗ ΤΟΥΣ
ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣΟΥΝ
ΟΤΙ ΔΕΝ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ..

ΑΠΟ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ
ΔΙΝΟΥΜΕ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ,ΤΕΧΝΗ

ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ΝΑ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΑΦΟΥΜΕ
ΜΕ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ "ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΗΣ"....

ένα ευχαριστώ (το λιγότερο)

δρόμος της αριστεράς 25/03/11 (τιμή μας για την παρουσιάση)




επίσης ένα ευχαριστώ (και αυτό το λιγότερο) στους αδερφούς "Πόντιους και Αριστερούς" και ειδικά στον mumul....

ζητείται δικαιοσύνη (εδώ και χρόνια...και αν σας βρίσκεται και λίγη δημοκρατία παρακαλώ...)

"...Όταν τέθηκε σε ψηφοφορία η πρόταση των Αρχόντων για να εξοριστεί ο Αριστείδης, ένας αγράμματος πολίτης, που δεν τον γνώριζε ούτε στην όψη του, συναντώντας τον Αριστείδη καθοδόν, του ζήτησε να γράψει πάνω στο όστρακο το όνομα " Αριστείδης ". Οπότε, χωρίς καν να του φανερωθεί εκείνος, τον ρώτησε τι κακό είχε κάνει ο Αριστείδης και ζητούσε να τον εξορίσουν. Τότε ο πολίτης του απάντησε πως τίποτε μεν δεν είχε κάνει το κακό, αλλά κουράσθηκε να ακούει συνέχεια να τον λένε όλοι " δίκαιο-δίκαιο ". Και ο Αριστείδης, μετά από αυτό, χωρίς καθόλου να διστάσει, έγραψε επάνω στο όστρακο το όνομά του..."

καληνύχτα μας

έπρεπε κάποια στιγμή να τα πώ και δημόσια

Δάσκαλε, να ξέρεις ότι τα καλύτερα δεν τους τα έχουμε πει ακόμα...διότι είμαστε αστείρευτες πηγές...γι αυτό είμαστε λίγοι και μας καταλαβαίνουν ελάχιστοι...δεν φταίμε εμείς που είμαστε μπροστά..γεννηθήκαμε έτσι και γι αυτό θα κουβαλάμε για πάντα αυτήν την ευχή και κατάρα...οι ταχύτητές μας, τρομάζουν, αλλά δεν είμαστε τρομακτικοί...εντυπωσιάζουμε, αλλά δεν είμαστε εντυπωσιακοί...προκαλούμε την έκπληξη αλλά δεν είμαστε εκπληκτικοί...θα μας πούνε περιέργους αλλά αυτά που κάνουμε δεν είναι καθόλου περίεργα...θα γίνουμε οι στόχοι τους και τα βέλη των επιθυμιών τους θα μας πληγώσουν..αλλά εκ της τέφρας ξαναγεννιόμαστε στο λεπτό...είπαμε..αστείρευτες πηγές..δίχως ίχνος ναρκισσιμού, με απόλυτη όμως ειλικρίνεια, ναι κάνουμε την αυτοκριτκή μας και λεμε ότι είμαστε το φώς..απλά καποιοι θέλουν να ζούν στο σκοτάδι και άλλοι τυφλώνονται από την λάμψη που εκπέμπουμε..ξέρουμε τί μας γίνεται και τί θέλουμε..είμαστε από τους πρώτους που επικοινωνούν καθημερινά με την άγνοιά μας…δεν φταίμε εμείς που οι περισσοτεροι δεν προσεγγιζουν καν την ψυχή τους... αυτα προς το παρων δάσκαλε, σε ευχαριστώ δημοσίως για όλα….

Εγώ ο ταπεινός μαθητής και φίλος σου

Κλάδεμα ή κλάδευμα

Εποχή για κλάδεμα...ξεκινήστε...
κόψτε ότι σας βαραίνει...
κλαδευτείτε...
ότι άρρωστο σας κρατάει πίσω...
ότι έχει και την υπόνοια της αρρώστιας...
κλαδέψτε τα σημαντικά σας σημεία...

είναι η εποχή

και σύντομα θα ανθίσετε ξανά
σύντομα θα βγάλετε καινούρια μέρη
πιο δυνατά
πιο υγιή

γνωρίζω και κλαδευτές για όσους φοβούνται το αυτο-κλάδεμα....

ποιός είναι τί στην ζωή αυτή?....

Μια μάνα που 'χε ένα γιο,
μα ήταν λωλοπαρμένη
δεν είχε την υπομονή
για να το αναθρέψει,
και στην ποδιά της το 'βαλε,
πάει να το ρεματίσει.

Στο δρόμο που επήγαινε,
στη στράτα που πηγαίνει
μια πέρδικα την απαντά,
μια πέρδικα της λέγει:

-Μωρή σκύλα, μωρή άνομη,
μωρή μαριολεμένη,
εγώ έχω δεκαοχτώ πουλιά,
πάσχω να τ' αναθρέψω
και συ έκανες χρυσόν υγιό,
πας να τον ρεματίσεις;

Και στην ποδιά της το 'βαλε,
στο σπίτι της πηγαίνει
το έβαλε στην κούνια του,
το τραγουδά και λέει:

-Γιε μου σαν γίνεις κυνηγός,
σαν γίνεις παλικάρι,
σαν ανταμώσεις πέρδικα,
να μην τήνε σκοτώσεις.
Η πέρδικα είναι η μάνα σου
κι εγώ η μητριά σου.

Οι στίχοι είναι απο παραδοσιακό της Μυτιλήνης
και η μουσική του Θανάση Παπακωνσταντίνου

Οι άνθρωποι δεν πρέπει να εκδικούνται…αυτό είναι δουλειά της ίδιας της φύσης…-απλά αμύνεται σε μάστιγες-

"....Όσοι με γέλασαν,όσοι με κέρασαν
πικρό ποτήρι κι άχρηστους κανόνες,
θα ηττηθούν απ' ό,τι πιο αδύναμο
από τη χλόη που σκεπάζει ερειπιώνες...."

this is the end....and the uncertainty principle....

Το τέλος αυτού του ιστολογίου ήρθε…δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσουμε εδώ….η «δράση» θα συνεχιστεί στον φυσικό μας χώρο…η τέχνη του βίου είναι μια ατέρμονη πορεία προς την αυτογνωσία και προς την βελτίωση του εαυτού μας…ένας καλύτερος άνθρωπος, μια υγιείς μονάδα μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία ενός καλύτερου κόσμου μιας πιο ανθρώπινης, ζεστής και ειλικρινής κοινωνίας, όπου θα κάνει την ζωή σε αυτό τον κόσμο πιο όμορφη, πιο μελωδική, ευτυχισμένη. Τα προβλήματα πολλά το ίδιο και οι δυσκολίες, όμως αυτός ο δρόμος θα μας οδηγήσει στο αποτέλεσμα που επιθυμούμε. Ο χώρος του internet είναι απλά ένα μέσο, όχι ο δρόμος, αυτό το μέσο το αφήνουμε διότι ο χρόνος δεν φτάνει…όσο και αν οι ταχύτητες του adsl και αν αυξάνονται , δεν αρκούν για να μας οδηγήσουν γρηγορότερα εκεί που ονειρευόμαστε…

Γνωρίσαμε, και αυτό ήταν το θετικό της πορείας μας εδώ, ανθρώπους όχι απλά αξιόλογους, αλλά σύγχρονους φιλοσόφους και μύστες στους οποίους ελπίζουμε να προσφέραμε και εμείς κάτι…σίγουρα όχι τόσα όσα μας πρόσφεραν αυτοί….ένα μεγάλο ευχαριστώ δεν είναι αρκετό, ούτε για αυτούς ούτε για όλους αυτούς που μας αγκάλιασαν με τα σχόλιά τους ή απλά με την επίσκεψή τους στο φτωχικό μας…

Δεν θα χαθούμε από αυτούς που ήδη γνωριστήκαμε, ευτυχώς ! Θα τα λέμε και θα ανταλλάσουμε σοφίες, σκέψεις, όνειρα , ελπίδες, ιδέες…έχουμε πολύ δρόμο αδέρφια….και κανείς δεν περισσεύει από αυτούς που ακόμα διατηρούν την αυθεντικότητα, την καθαρότητα στην καρδιά, τον κάματο από τις ατελείωτες σκέψεις και παιδέματα του μυαλού….

Το ιστολόγιο μέχρι νεωτέρας θα παραμείνει και δεν θα διαγραφτεί.

Αντίο.-

"....χίλιες φορές να γεννηθείς τόσες, τόσες θα σε σταυρώσουν...."

χίλιες φορές να γεννηθείς
τόσες, τόσες θα σε σταυρώσουν

χίλιες φορές να γεννηθείς
τόσες, τόσες θα σε φαρμακώσουν

Πού να σε κρύψω γιόκα μου
να μη σε φτάνουν οι κακοί
σε ποιο νησί του ωκεανού
σε πια κορφή ερημική.

Δε θα σε μάθω να μιλάς
και τ' άδικο φωνάξεις
ξέρω πως θα χεις την καρδιά
τόσο καλή τόσο γλυκή
που μες τα βρόχια της οργής
ταχειά, ταχειά θε να σπαράξεις.

Συ θα'χεις μάτια γαλανά
θα 'χεις κορμάκι τρυφερό
θα σε φυλάω από ματιά κακή
και από κακό καιρό

Από το πρώτο ξάφνιασμα
της ξυπνημένης νιότης
δεν είσαι συ για μάχητες
δεν είσαι συ για το σταυρό
εσύ νοικοκερόπουλο
όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης

Κι αν κάποτε τα φρένα σου
το δίκιο φως της αστραπής
κι αν η αλήθεια σου ζητήσουνε
παιδάκι μου να μην τα πεις

Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν
το φως να το σηκώσουν
δεν είναι η αλήθεια πιο χρυσή
απ' την αλήθεια της σιωπής
χίλιες φορές να γεννηθείς
τόσες, τόσες θα σε σταυρώσουν

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟΥΣ ΒΙΟΤΕΧΝΕΣ
ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΠΟΥ ΥΨΩΝΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΦΟΒΗΘΟΥΝ
ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΤΟΥΣ
ΓΙΑΤΙ ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΟΥΜΕ
ΧΙΛΙΕΣ ΘΑ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ

δεν είμαστε εδώ...

ένα ολοκαύτωμα για σας....

Φόρεσα ρούχα-ρούχα της δουλειάς
είπα τραγούδια-τραγούδια της χαράς
κι έγινα ένα ολοκαύτωμα για σας
μα πιο πολύ για μένα, μα πιο πολύ για μένα
όλα τα μαγεμένα τα κράτησα για μένα


Είδα τον χάρο να μ' ακολουθεί
κι' απάνω που 'χα τόσο ερωτευθεί
ότι καινούργιο είχε γεννηθεί
κι όλα τα περασμένα μέσ' την καρδιά μου ένα
μες την καρδιά μου ένα τα κράτησα για μένα


Γεια σου αγάπη μου-αγάπη μου παλιά
με την καινούργια μου αγάπη είσαι ίδια
ούτε και συ δεν έβγαζες μιλιά
έβλεπες πανηγύρια του χάρου τα παιχνίδια
του χάρου τα παιχνίδια δεν είναι πανηγύρια


Αυτό το έργο το 'χω ξαναδεί
πιάνουν τον κλέφτη κι όλοι είμαστε εντάξει
έτσι να γίνεται κουβέντα δηλαδή
να μην χαλάσει η τάξη και να 'μαστε εντάξει
δε θα χαλάσει η τάξη τίποτα δεν θα αλλάξει

όσο υπάρχουν τσάτσοι....

Όχι φίλε μου, δεν είσαι τρελός, δεν είσαι σχιζοφρενείς, δεν είσαι περίεργος…απλά είσαι διαφορετικός, δεν είσαι κομμάτι της μάζας, είσαι φορέας μιας νοοτροπίας που οι άλλοι την πολεμάνε, διότι η επικρατούσα στάση και τρόπος ζωής δεν είναι τίποτα άλλο από ανθρώπους ψυχή τε και σώματι copy – paste , από μια κοινωνία που κυοφορεί την θεοποίηση της ύλης, της ανειλικρίνειας, της βρωμιάς, της μη κρίσης, της μη σκέψης, της ισοπέδωσης και γελιοποίησης της ίδιας ανθρώπινης ύπαρξης...

Όχι φίλε μου, δεν θα είμαστε, δεν είσαι διαφορετικός για να θεωρηθείς «τυπάκι» , για να θεωρηθείς «μοδάτος» ή «μουράτος», είσαι γιατί δεν γουστάρεις όλο αυτό το ξεφτυλίκι που υπάρχει….

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΣΑΤΣΟΙ....

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ APACHE

Α, και κάτι ακόμα, δεν πουλάμε τρέλα, την προσφέρουμε δωρεάν….

Μια προσέγγιση για το τί εστί «βιο-τέχνες»

Οι Βιο-τέχνες, είναι άνθρωποι που κυκλοφορούν ανάμεσά μας, ανάμεσά σας, σε διαρκή αναζήτηση της αλήθειας, των βαθύτερων νοημάτων της ζωής. Ολιγαρκείς, μετριόφρονες και ταπεινοί, πρόθυμοι – αυτό προσπαθούν, αυτόν τον δρόμο ακολουθούν -, διαλέγουν την στάση αυτή που τους δίνει το δικαίωμα να μιλάνε, να στοχάζονται, να ονειροπολούν, να κριτικάρουν, να κράζουν, να τσακώνονται, ακροβατώντας στα υπερρεαλιστικά , σουρεαλιστικά πολλές φορές μοτίβα της πραγματικότητας. Κινούμενοι εκεί που ο πολύς κόσμος αποφεύγει, ανάμεσα σε ανθρώπους που καπηλεύονται την «ιερότητα» της διαφορετικότητας, και με «ευαγγέλιο» τον ανθρωπισμό – απόλυτο σεβασμό στον άνθρωπο,- διατυμπανίζουν την μαγεία της τέχνης σε όλο το φάσμα της ζωής…διότι η ζωή θέλει τέχνη, η ζωή είναι τέχνη, από το πρωί μέχρι το βράδυ… Η τέχνη του βίου, «στρατεύει» το μυαλό και την ψυχή τους, καθότι συνειδητά θέλουν να είναι στην «αντίπερα όχθη»…ο δρόμος είναι δύσκολος, αλλά αυτός τους αρέσει. Με αγάπη, μεράκι, τρέλα, και αιρετική προσέγγιση της πραγματικότητας, δίνουν κομμάτια του εαυτού τους, μήπως και προσθέσουν ένα λιθαράκι, στο φράγμα που εμποδί-ζει την παρακμή….

Ονειροπόλος είναι ο χαρακτηρισμός
Που μας δίνουν για να μας σνομπάρουν
Και να μας απομονώσουν
Ο ακρωτηριασμός του πνεύματος
Δεν θα πετύχει κυρίες και κύριοι
Που κατέχετε την “εξουσία”
Διότι καμία εξουσία δεν έχετε πάνω μας
Όπου βρίσκουμε πλάστες ανθρώπων
Τους σπάμε τους κάνουμε καυσόξυλα
Για την φωτιά μας
Η ακεραιότητα μας

Θα μείνει ανέπαφη
Ότι πολυτιμότερο έχουμε

Δεν θα φοβηθούμε να γίνουμε
«δόγμα της απόλυτης εξέγερσης, της
καθολικής ανυποταγής,
του γενικού σαμποτάζ»
θέλουμε την ανάπλαση της αίσθησης
την οδήγηση του πνεύματος σε νέες
κατευθύνσεις
θέλω να αναμορφώσουμε τον κόσμο, τον
κόσμο μας,
τον κόσμο σας, τον κόσμο τους

θέλουμε να αλλάξουμε την ζωή! θέλω να αλλάξουμε τον κόσμο!