Όχι φίλε μου, δεν είσαι τρελός, δεν είσαι σχιζοφρενείς, δεν είσαι περίεργος…απλά είσαι διαφορετικός, δεν είσαι κομμάτι της μάζας, είσαι φορέας μιας νοοτροπίας που οι άλλοι την πολεμάνε, διότι η επικρατούσα στάση και τρόπος ζωής δεν είναι τίποτα άλλο από ανθρώπους ψυχή τε και σώματι copy– paste, από μια κοινωνία που κυοφορεί την θεοποίηση της ύλης, της ανειλικρίνειας, της βρωμιάς, της μη κρίσης, της μη σκέψης, της ισοπέδωσης και γελιοποίησης της ίδιας ανθρώπινης ύπαρξης...
Όχι φίλε μου, δεν θα είμαστε, δεν είσαι διαφορετικός για να θεωρηθείς «τυπάκι» , για να θεωρηθείς «μοδάτος» ή «μουράτος», είσαι γιατί δεν γουστάρεις όλο αυτό το ξεφτυλίκι που υπάρχει….
ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΣΑΤΣΟΙ....
ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ APACHE
Α, και κάτι ακόμα, δεν πουλάμε τρέλα, την προσφέρουμε δωρεάν….
Οι βιο-τέχνες μέσω του παλαλού, έλαβαν από την φίλτατη και συμπαθέστατη bloggerSavvina( την φιλοσοφημένη κομμώτρια ) την διάκριση του «έξυπνου blogger» …την ευχαριστούμε θερμά , αποδεχόμενοι το βραβείο, όχι σαν έξυπνοι Bloggers , μιας και ως σύγχρονοι μελετητές και βιο-ποριστές αποδεχόμαστε μέχρι να ενστερνιστούμε στο έπακρο το «εν΄οιδα οτι ουδεν οιδα»…ως εκ τούτου, δεχόμαστε την τιμή αυτή ως ένα δημόσιο εναγκαλισμό και έκφραση συμπάθειας και νιώθουμε την ανάγκη να πούμε ξανά ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Με μεγάλη μας χαρά θα απονείμουμε και εμείς αυτό το βραβείο σε 7 έξυπνους bloggers που το αξίζουν και με το παραπάνω, έτσι όπως τους έχουμε γνωρίσει κατά την διάρκεια του 3 ετούς Bloggingκάποιων εκ των βιο-τεχνών…
Χωρίς η σειρά που θα ειπωθούν να υποδηλώνει την αξία τους αναλογικά …και οι 7 (και λίγοι είναι…καθώς θα αφήσουμε απέξω κι άλλους πολλούς…) είναι υπέροχοι!
Ξεκινάμε λοιπόν
1.AATON (Νίκος Ράμμος) με ένα υπέροχο blogστολίδι στην Blogoσφαιρα, με ασυμβίβαστο ύφος και μαχητικό όταν το απαιτούν οι περιστάσεις λόγο, υπερασπιστής της ελληνικής ομογένειας, ζώντας εδώ και πολλά χρόνια στα ξένα…Νικόλα «στα ξένα είσαι έλληνας και στην ελλάδα ξένος» να είσαι πάντα καλά και να μας τιμάς με την παρουσία σου. Ένα μεγάλο ευχαριστώ.
2.Συνολικά στο blog«Πόντος και Αριστερά» και στους συντελεστές του…μπορεί οι βιο-τένχες να μην εντάσσονται στον χώρο της κοινοβουλευτικής τουλάχιστον αριστεράς , όχι ότι το παρών blogκάνει καμία είδους προπαγάνδα υπέρ της αριστεράς, απλούστατα διότι δεν μπορεί να νοηθεί «λαός» και να μην ανήκει στην αριστερή πτέρυγα της νοητικής τουλάχιστον προσέγγισης των θεμάτων που άπτονται της κοινωνίας πόσο μάλλον όταν το Ποντιακό στοιχείο έχει «φάει τα μούτρα του, και έχει πουληθεί πολλάκις από «δεξιούς και κεντρώους»… Ένα μεγάλο ευχαριστώ.
3.Ευρύννος, ο τρελός του χωριού, αδερφός και άξιος πρεσβευτής ιδανικών που χάνονται συνεχώς, ιδανικών και αξιών που φθίνουν.. εκεί έρχεται ο ρομπέν των χαζών (και εμείς χαζοί Ευρύνοε) να μας δείξει εκ νέου τον δρόμο…τον δύσκολο…αλλά ταυτόχρονα και τον πιο αξιόλογο… Ένα μεγάλο ευχαριστώ.
4.Paokland! Χωρίς πολλά λόγια, αδέρφια να είστε καλά και πάντα στις επάλξεις θεμάτων κοινωνικών και χμ, Παοκτσήδικων! Ένα μεγάλο ευχαριστώ.
5.Ιαβέρης και Γιάννης Αγιάννης , μας προσφέρουν άλλη μία πανέξυπνη και ντόμπρα φωνή στην bloggoσφαιρα…υπόκλιση στην εμπειρία και στις γνώσεις των Αθλίων, έχουμε να διδαχθούμε πολλά ακόμα από αυτούς.. Ένα μεγάλο ευχαριστώ.
6.«μία δε κλίνη κενή φέρεται εστρωμένη των αφανών»…doctorκαι σε εσένα τα πολλά λόγια είναι περιττά … άντε πότε θα γυρίσεις? Μας έλειψες!!!! Σπάνιο μεράκι και ενδιαφέρον, μας καθηλώνει με κάθε ιστορική – και όχι μόνο – ανάλυση… Ένα μεγάλο ευχαριστώ.
αφιερώσεων συνέχεια!!! στην πιο φιλοσοφημένη κομμώτρια που έχω συναντήσει και συνεχίζω να γνωρίζω! υγεία και πάντα δημιουργία στο STUDIO που ακόμα δεν έχω επισκευτεί!!!!!
(προσδοκώ α-λογο ουρά να δώ στου Ευρύνοου το κεφάλι!!!!) να είσαι πάντα καλά Savvina!!!!
Στα κομμωτήρια μέσα - τα νέα ιερά - ιέρειες χτενίζουν και βάφουν τα μαλλιά. Στο τέλος τα κομμένα, τα λόγια κι οι χρησμοί σκουπίζονται και πέφτουν στου χρόνου τη σχισμή.
- Κι ένα κομμωτριάκι με βλέμμα απλανές θέλει να κατακτήσει του κόσμου τις χαρές.
Κρατάει το πιστολάκι σαν να 'ναι τρίαινα, στη θάλασσα της κόμης σηκώνει κύματα. Κι ο νους της ταξιδεύει, απλώνει τα πανιά. Άγιε Νικόλα βόηθα να πέσει μαλακά.
- Ένα κομμωτριάκι με βλέμμα απλανές βγήκε να κατακτήσει του κόσμου τις χαρές.
Ποιος πρόγονος ξυπνάει μέσα μου ; Δεν μπορώ να ζω ταυτόχρονα στο μυαλό και στο σώμα μου ˙ Γιαυτό δεν καταφέρνω να είμαι ένα ενιαίο πρόσωπο. Μπορώ να νοιώθω άπειρα πράγματα ταυτοχρόνως. Το κακό σήμερα είναι ότι δεν υπάρχουν πια μεγάλοι δάσκαλοι. Ο δρόμος της καρδιάς μας σκεπάστηκε από σκιά. Πρέπει να ακούμε τις φωνές που μοιάζουν άχρηστες ! Πρέπει στα μυαλά μας, μέσα από αγωγούς υπονόμων, μέσα από σχολικούς τοίχους και οδικές αρτηρίες να εισχωρήσει ο βόμβος των εντόμων ! Να γεμίσουμε τα μάτια μας και τα αυτιά μας με όλα αυτά που συνιστούν την απαρχή ενός μεγάλου ονείρου ! Κάποιος να φωνάξει ότι θα χτίσουμε τις πυραμίδες ˙ και αν δεν χτιστούν αρκεί να τροφοδοτούν την επιθυμία. Πρέπει να τεντώσουμε την ψυχή μας από άκρη σε άκρη, σαν σεντόνι που διαστέλλεται στο άπειρο. Αν θέλετε να πάει μπροστά ο κόσμος, ας πιαστούμε από το χέρι “ασθενείς” και “υγιείς” μαζί. Εσείς “οι υγιείς” έχει νόημα για εσάς αυτή η υγεία ; Τα μάτια της ανθρωπότητας είναι καρφωμένα στο χάος, όπου όλοι όρμάμε να γκρεμιστούμε. Σε τι χρησιμεύει η ελευθερία αν δεν τολμάτε να μας κοιτάξετε στα κατάματα ; Σε τι χρησιμεύει η ελευθερία αν δεν τολμάτε να φάτε και να πιείτε μαζί μας ; Οι λεγόμενοι “υγιείς” οδήγησαν τον κόσμο στο χείλος της καταστροφής. Άνθρωπε άκου, μέσα σου είναι το νερό και η φωτιά, η τέφρα και τα κόκαλα που αναδύονται από την τέφρα. Τέφρα και κόκαλα. Που βρίσκομαι αφού δεν ζω ούτε στη πραγματικότητα ούτε στη φαντασία μου ; Κλείνω νέα συμφωνία με τον κόσμο. Να βγαίνει ο ήλιος τη νύχτα και να χιονίζει τον Αύγουστο ! Όλα τα μεγάλα τελειώνουν, μόνο τα μικρά διαρκούν. Η κοινωνία πρέπει να ενωθεί και όχι να διασπάται. Από τη φύση φαίνεται πόσο απλή είναι η ζωή και ότι αυτό που χρειάζεται είναι να επιστρέψουμε στο αρχικό σημείο, από όπου εσείς πήρατε λάθος δρόμο. Να επιστρέψουμε στις απαρχές της ζωής χωρίς να βρωμίσουμε το νερό. Τι κόσμος είναι αυτός που αφήνει να σας φωνάζει ένας τρελός : «ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ».
που μόνο τρελός δεν είναι...απλά για τον υπαρκτό ετούτο κόσμο, εμείς είμαστε οι τρελοί.... δικό σου φίλε Ευρύνοοε...δικό σου (και του Πλάτανου....)
Μες την κοιλα - όπως τα λέω - μες την κοιλάδα των Τεμπών Φόβος των μηχανοδηγών Είναι ένας γέρο - όπως τα λέω - είναι ένας γέρο πλάτανος μαγκούφης και παράφορος
Που πίνει από - όπως τα λέω - που πίνει απ' το θολό νερό του ποταμού το ιερό Πίνει κι απλω, όπως τα λέω, πίνει κι απλώνει ρίζωμα βαθιά μέσα στα ανείπωτα
Κι όποτε παι - όπως τα λέω - κι όποτε παίρνει ανάποδες γέρνει και πέφτει στις γραμμές Πιάνει το τρε - όπως τα λέω - πιάνει το τρένο απο τ' αυτί «Μην την περνάς τη Γευγελή»
Μένα μου το, όπως τα λέω, μένα μου το 'πε ο Πηνειός το μυστικό ο φλύαρος Πως ήταν α - όπως τα λέω - πως ήταν άνθρωπος παλιά κι είχε παιδιά στην ξενιτιά
(σε αυτό το βίντεο, είναι πιο εκφραστικός ο Σωκράτης , συν τοις άλλοις προσφέρεται άλλο ένα καταπληκτικό κομμάτι...η τίγρης αφιερωμένη σε όποιον ... την νιώθει...)
Οι Βιο-τέχνες, είναι άνθρωποι που κυκλοφορούν ανάμεσά μας, ανάμεσά σας, σε διαρκή αναζήτηση της αλήθειας, των βαθύτερων νοημάτων της ζωής. Ολιγαρκείς, μετριόφρονες και ταπεινοί, πρόθυμοι – αυτό προσπαθούν, αυτόν τον δρόμο ακολουθούν -, διαλέγουν την στάση αυτή που τους δίνει το δικαίωμα να μιλάνε, να στοχάζονται, να ονειροπολούν, να κριτικάρουν, να κράζουν, να τσακώνονται, ακροβατώντας στα υπερρεαλιστικά , σουρεαλιστικά πολλές φορές μοτίβα της πραγματικότητας. Κινούμενοι εκεί που ο πολύς κόσμος αποφεύγει, ανάμεσα σε ανθρώπους που καπηλεύονται την «ιερότητα» της διαφορετικότητας, και με «ευαγγέλιο» τον ανθρωπισμό – απόλυτο σεβασμό στον άνθρωπο,- διατυμπανίζουν την μαγεία της τέχνης σε όλο το φάσμα της ζωής…διότι η ζωή θέλει τέχνη, η ζωή είναι τέχνη, από το πρωί μέχρι το βράδυ… Η τέχνη του βίου, «στρατεύει» το μυαλό και την ψυχή τους, καθότι συνειδητά θέλουν να είναι στην «αντίπερα όχθη»…ο δρόμος είναι δύσκολος, αλλά αυτός τους αρέσει. Με αγάπη, μεράκι, τρέλα, και αιρετική προσέγγιση της πραγματικότητας, δίνουν κομμάτια του εαυτού τους, μήπως και προσθέσουν ένα λιθαράκι, στο φράγμα που εμποδί-ζει την παρακμή….
Ονειροπόλος είναι ο χαρακτηρισμός Που μας δίνουν για να μας σνομπάρουν Και να μας απομονώσουν Ο ακρωτηριασμός του πνεύματος Δεν θα πετύχει κυρίες και κύριοι Που κατέχετε την “εξουσία” Διότι καμία εξουσία δεν έχετε πάνω μας Όπου βρίσκουμε πλάστες ανθρώπων Τους σπάμε τους κάνουμε καυσόξυλα Για την φωτιά μας Η ακεραιότητα μας
Θα μείνει ανέπαφη Ότι πολυτιμότερο έχουμε
Δεν θα φοβηθούμε να γίνουμε «δόγμα της απόλυτης εξέγερσης, της καθολικής ανυποταγής, του γενικού σαμποτάζ» θέλουμε την ανάπλαση της αίσθησης την οδήγηση του πνεύματος σε νέες κατευθύνσεις θέλω να αναμορφώσουμε τον κόσμο, τον κόσμο μας, τον κόσμο σας, τον κόσμο τους
θέλουμε να αλλάξουμε την ζωή! θέλω να αλλάξουμε τον κόσμο!
διαβάσαμε το παράκατω εκπληκτικό και δεν μπορούσαμε να μην το κοινοποιήσουμεσε όσους περισσότερους μπορούμε...
Σε μια από τις πανάρχαιες ιστορίες του Αισώπου, που τα παιδιά όλου του κόσμου μαθαίνουν, ένα διψασμένο κοράκι ρίχνει πέτρες μέσα σε μια κανάτα, ώστε να ανέβει η στάθμη του νερού μέσα σε αυτήν και έτσι να μπορέσει να το πιεί. Τώρα, οι επιστήμονες, έκπληκτοι, ανακάλυψαν ότι ο Αίσωπος μάλλον δεν είχε βγάλει την ιστορία από το κεφάλι του, γιατί πειράματα έδειξαν ότι πράγματι τα κοράκια έχουν την εξυπνάδα να κάνουν ακριβώς αυτό - μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση κατάφεραν να πιάσουν ένα νόστιμο σκουλήκι που επέπλεε στην επιφάνεια!
Προηγούμενες έρευνες έχουν ήδη δείξει ότι η εξυπνάδα των κορακιών -και των συγγενικών ειδών τους- είναι άκρως ανεπτυγμένη (ίσως περισσότερο από κάθε άλλο είδος) και ότι μπορούν να λύνουν προβλήματα και να χρησιμοποιούν εργαλεία για την επίτευξη των στόχων τους, ακόμα καλύτερα και από τους μεγάλους πιθήκους που θεωρούνται οι στενότεροι συγγενείς του ανθρώπου. Όμως η νέα έρευνα πήγε ένα βήμα παρά πέρα και έδειξε ότι τα πανέξυπνα πουλιά καταλαβαίνουν ενστικτωδώς και τους νόμους της φυσικής (ότι η στάθμη του υγρού θα ανέβει αν ρίξουν πέτρες).
Η ανακάλυψη έγινε από τον ζωολόγο Κρίστοφερ Μπερντ του πανεπιστημίου Κέμπριτζ της Βρετανίας, σε συνεργασία με τον βιολόγο-ψυχολόγο Νάθαν Έμερι του πανεπιστημίου "Κουίν Μέρι" του Λονδίνου, και δημοσιεύτηκε στο βιολογικό περιοδικό "Current Biology", σύμφωνα με το BBC και το Live Science. Τα πειράματα με τέσσερα κοράκια (σταροκόρακες-χαβαρόνια) έγιναν, αντί για την κανάτα του Αισώπου, με την χρήση ενός πλαστικού σωλήνα ύψους 15 εκατοστών, μισογεμάτου με νερού, ενώ δίπλα υπήρχε ένας σωρός από πέτρες.
Τα κοράκια που συμμετείχαν στο πείραμα, είχαν στο παρελθόν ήδη δείξει την εξυπνάδα τους, φτιάχνοντας εργαλεία (αγκίστρια από σύρμα) ή χρησιμοποιώντας ξύλα για να ανοίξουν μια πόρτα. Στο νέο πείραμα, τα κοράκια, αφού κοίταξαν καλά-καλά το σωλήνα με το σκουλήκι μέσα, είτε με την πρώτη (!), είτε με τη δεύτερη προσπάθεια, πέτυχαν να πιάσουν το σκουλήκι που επέπλεε, ανεβάζοντας τη στάθμη του νερού στο σωλήνα, πετώντας μέσα πέτρες.
Είναι αξιοσημείωτο ότι τα πουλιά έριξαν μέσα στο σωλήνα ακριβώς όσες πέτρες χρειάζονταν για να φθάσουν το σκουλήκι με το ράμφος τους και, κυρίως, δεν προσπαθούσαν να το πιάσουν μετά από κάθε πέτρα που έριχναν, αλλά περίμεναν μέχρι που να έχουν ρίξει τον σωστό αριθμό πετρών, πιθανότατα έχοντας κάνει τον σχετικό υπολογισμό από πριν! Και επιπλέον, έχοντας μια ποικιλία πετρών στη διάθεσή τους, τα κοράκια διάλεγαν μόνο τις μεγαλύτερες πέτρες και όχι τις μικρότερες, ώστε να τελειώνουν πιο γρήγορα…
Στο μέλλον οι εντυπωσιασμένοι ερευνητές θα κάνουν νέα πειράματα, αυτή τη φορά με πουλιά που δεν έχουν προηγούμενη εμπειρία χρήσης εργαλείων ή θα δυσκολέψουν τα πειράματα, με υγρά που δεν συμπεριφέρονται όπως το νερό, με υλικά που δεν επιπλέουν κλπ., για να δουν μέχρι που φτάνουν οι ικανότητες των κορακιών. Τα τεστ θα συμπεριλάβουν ακόμα και νήπια ανθρώπων. "Δεν είναι σίγουρο ότι ακόμα και οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο, χωρίς προηγούμενη γνώση των ιδιοτήτων του νερού ή των πετρών", δήλωσε ο Έμερι.
Τα κοράκια σχεδόν ποτέ δεν χρησιμοποιούν εργαλεία στη φύση, αντίθετα με τα επιστημονικά εργαστήρια όπου κάνουν επίδειξη εξυπνάδας. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτό οφείλεται απλώς στο γεγονός ότι στη φύση τα ελεύθερα κοράκια δεν χρειάζεται να βάλουν πολύ παραπάνω μυαλό για να βρουν την τροφή τους, αντίθετα με τα εργαστήρια όπου οι επιστήμονες τους «κάνουν τη ζωή δύσκολη». Όπως θα έλεγε και ο Αίσωπος, "η αναγκαιότητα είναι η μητέρα της εφευρετικότητας".
Κρύβομαι να μην παρασυρθώ από τον αχαλίνωτο αυθορμητισμό μου Κρύβομαι να μην καταλάβει κανείς το πώς σκέπτομαι Κρύβομαι και δε μιλάω Τόσες φορές έχω σπάσει τους όρκους που έχω δώσει στον εαυτό μου Και συνεχίζω να μιλάω, να μιλάω, να μιλάω, να μιλάω... Κοιτάζομαι στον καθρέπτη και διακρίνω ένα ανθρωπόμορφο τέρας Έναν διάβολο που το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να γεννά τερατώδεις σκέψεις Τρομακτικές Φοβάμαι Με πιάνει μία ζάλη και κάνω αλλόκοτα σχέδια στον αέρα Φτύνω και σιχαίνομαι το ίδιο μου το σάλιο Είμαι άρρωστος Δε θα ξαναμιλήσω Δε θα ξανακάνω ανόητες σκέψεις Θέλω να απαλλαχτώ από την ομορφιά που κρύβει αυτή η γυάλα Θέλω να αγαπήσω το τέρας που έχω μέσα μου Και ας είναι ότι ασχημότερο έχει εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια Μα δυσκολεύομαι Τρώω το ένα κομμάτι μου μετά το άλλο Ότι με πλησιάζει του χαμογελάω Και κρύβω τα λυσσασμένα δόντια μου που γυαλίζουν διψασμένα να ανοίξουν βαθιές Ουλές δυστυχίας και πόνου Πληγών που ποτέ δε θα κλείσουν Πληγές που ανοίγουν περισσότερο καθώς αφήνω τη γη Και νικώ Τους νόμους και τα διατάγματα της βαρύτητας, της πειθαρχίας Χορεύοντας χωρίς κουράγιο πια Χωρίς δύναμη να κρύψω την ορμή μου Χάνοντας όλες τις λέξεις που σα διαμάντια τις κρατούσα να τις χαρίσω σε ένα θύμα μου Αλλά και αυτές με εγκατέλειψαν και αυτές τις ξέχασα, τι έκπληξη, τι φρίκη Ξανακοιτάζομαι στον καθρέπτη και δεν έχει αλλάξει κάτι... Το ίδιο τέρας χαμογελάει και πάλι μπροστά μου Το ίδιο θηρίο θα γονατίσει μπροστά στο χαμόγελο και στην αντανάκλαση Ενός τραγικού γυαλιστερού αστείου που θα σπάσει τον πάγο...
" Δεν προχωρούμε. Πίσω πάλι στους παλιούς δρόμους, φορτωμένους από το πάθος μου, το πάθος όπου φύτρωσε τούτες τις ρίζες του πόνου στα πλευρά μου από την εποχή της λογικής-κι ανεβαίνει στον ουρανό, με κατακερματίζει, με γυρίζει ανάποδα, με παρασύρει. Η ύστατη αγνεία κι η ύστατη δειλία. Ειπώθηκε. Να μη φανερώνω τις αδυναμίες μου και τις αηδίες μου στον κόσμο. Εμπρός. Η πορεία, το φορτίο, η έρημος, οργή και πλήξη. Σε ποιόν να πουληθώ; "
"...θεέ μου, δώσε μου τη γαλήνη να δέχομαι τα πράγματα που δεν μπορώ ν'αλλάξω-τη δύναμη ν'αλλάξω τα πράγματα που μπορώ-και τη σοφία να ξέρω τη διαφορά..."
Δεν ξέρω αλλά τις τελευταίες μέρες νιώθω κάπως περίεργα.. ίσως να φταίνε οι ταραχές (σε προσωπικό επίπεδο) τις οποίες επιδιώκω να τις εκμηδενίσω για ένα διάστημα ανακωχής με τα «θέλω» και τα «πρέπει» που με πολιορκούν, με την θεϊκή και την ανθρωπινή μου υπόσταση που όπως σε κάθε άνθρωπο έτσι και σε μένα αυτόν τον καιρό είναι στα «μαχαίρια»…από την άλλη και η ησυχία δεν δύναται να βιωθεί από την πλευρά μου ως θα έπρεπε .. με φοβίζουν τα σημάδια της «νεκρικής ακαμψίας»-όπως ουρλιάζει και ο φίλος μου ο Θάνος ο λόστ-
που αντιφεγγίζει η ησυχία…η ισορροπία είναι το ζητούμενο…ακατόρθωτο…όμως ξέρεις κάτι, δεν τα αφήνουμε αυτά?
Πώς θα σου φαινόταν λοιπόν φιλαράκο
αν απόψε το βράδυ βγαίναμε όλοι μαζί
μια νυχτιάτικη βόλτα μέσ' το κέντρο της πόλης
στο ρυθμό που σκοτώνει όπως ξέρουν αυτοί
Πάμε!
Ήρθαμε απόψε από τόσο μακριά
με τέρμα το γκάζι και βρώμικα μυαλά
φτερά στο κεφάλι τα μάτια μας θολά
τα όπλα μας γεμάτα και κρυμμένα καλά στα φορτηγά, στα φορτηγά
Από τα προάστια κι απ' τα γύρω χωριά
Άραβες και νέγροι Βεδουίνοι με σπαθιά
δεν είχαμε σκοπό να πάμε τόσο βαθιά
μα κάποιος από μας στο δρόμο πέταξε τη λέξη φωτιά, τη λέξη φωτιά
Καλέστε τα πλήθη που με τρόμο κοιτάν το καρναβάλι μας
ουρλιάζοντας πιο δυνατά
Λα λα λα... ] 2x
Πενήντα χρόνια περιμέναμε για αυτή τη βραδιά
θα τραγουδάμε όλη τη νύχτα κι ούτε πόνος ούτε χαρά
Οι εραστές έχουν ανάψει κι ορκιστήκαν να' ναι πιστοί
Πενήντα χρόνια περιμέναμε για αυτή τη γιορτή
Περπατάμε στην πόλη σα μια μηχανή
και νιώθουμε σα βόμβα έτοιμη να εκραγεί
κάνουμε θόρυβο κι αυτό είναι γεγονός
Μιλάω για μια γενιά που δοκιμάζει την τύχη της αλλιώς, κάπως αλλιώς
Και τα πάντα πέφτουν όταν παίζουμε μαζί τους, πιάσ' το νόημα
πιάσ' το νόημα, πάει να πει
Λα λα λα...
Ο χρόνος είναι τώρα και ο τόπος είναι εδώ
ετοιμάσου να μπεις στον καινούργιο χορό
είμαι πάνω, είμαι κάτω, είμαι κει, είμαι εδώ
Πέρσης ποιητής, μαθηματικός και αστρονόμος (τέλη 11ου αι. - 1123). Γεννήθηκε και πέθανε στη Νισαπούρ. Το επίθετο Καγιάμ σημαίνει "σκηνοποιός", κι αυτό ήταν το επάγγελμα του πριν ασχοληθεί με την ποίηση και την αστρονομία.
Με την επιχορήγηση του σουλτάνου Μαλίκ - Σαχ κατόρθωσε να συνεχίσει τις μελέτες του κυρίως στα μαθηματικά και στην αστρονομία.
Έγραψε μελέτη για την Άλγεβρα και για τις δυσκολίες των ορισμών του Ευκλείδη. Επίσης μελέτησε τις εξισώσεις πρώτου βαθμού και τις κυβικές ρίζες.
Ως βασιλικός αστρονόμος του Μαλίκ - Σαχ, συνέταξε αστρονομικούς πίνακες και έκανε αναθεώρηση του ημερολόγιου.
Γνωστότατο σ' όλη την Ανατολή ήταν το ποιητικό του έργο, τα Ρουμπαγιάτ, στα οποία άλλοι βλέπουν ένα σκεπτικισμό για τις εφήμερες χαρές της ζωής ενώ άλλοι, μυστικές έννοιες και ουσιαστικό διάλογο του ανθρώπου με το θεό.
Ρουμπαγιάτ είναι ο πληθυντικός της λέξης "ρουμπάι" που σημαίνει τετράστιχο με τους τρεις πρώτους στίχους ομοιοκατάληκτους και τον τέταρτο ελεύθερο. Κάθε ρουμπάι είναι συνήθως ένας ολοκληρωμένος, αυτοτελής στοχασμός.
Τα Ρουμπαγιάτ έγιναν γνωστά στη Δύση από την περίφημη μετάφραση του Άγγλου ποιητή Έντουαρντ Φιτζέραλντ, στη μετάφραση του οποίου στηρίχτηκαν και οι περισσότερες μεταφράσεις που ακολούθησαν, σε πολλές γλώσσες (τα μετέφρασε στην αγγλική γλώσσα και τα δημοσίευσε το 1859).
Ο Ομάρ Καγιάμ (Ghiyās od-Dīn Abul-Fatah Omār ibn Ibrāhīm Khayyām Nishābūrī (περσικά: غیاثالدینابوالفتحعمربنابراهیمخیامنیشابوریήOmar Khayyam, 18 Μαΐου1048 – 4 Δεκεμβρίου1131, ή 1122 ή 1123) αναγνωρίζεται σαν η σημαντικότερη ποιητική ιδιοφυΐα της περσικής λογοτεχνίας.
Τον δόξασαν όλοι οι αιώνες κι όλες οι γλώσσες. Κι ακόμα τον δοξάζουν. Οι θρησκείες, πολυθεϊστικές και μονοθεϊστικές, τον τίμησαν ως σύμβολο και συμπρωταγωνιστή των τελετουργιών τους, και οι ποιητές, κατά πόδας του πατριάρχη τους του Ομήρου, δεν έπαψαν ποτέ να του αφιερώνουν τις σκέψεις τους και τα αισθήματά τους, ακόμα κι αν κάποια στιγμή έτυχε να παρασπονδήσουν, να επιλέξουν το αψέντι, ας πούμε, ή κάποιον άλλο προμηθευτή αλκοόλης. Για τον οίνο που ευφραίνει την καρδιά των ανθρώπων ο λόγος, για το κρασί, που, όπως το τραγούδησε ο Olivier Basselin στο ποίημά του «Ο έπαινος του Νώε» (το μετέφρασε στα ελληνικά ο Νίκος Εγγονόπουλος) «δεν είν’ σαν τ’ άλλα τα πιοτά που μας σαπίζουν, / μας κόβουν τις δυνάμεις, τα κόκαλα τσακίζουν. / Εγώ σαν το τραβώ έχω την τόλμη του Ηρακλή»· ιδού ο «ευάνωρ» οίνος του Ομήρου, αλλιώς ειπωμένος.
Εκεί είναι όλη η ιστορία : είναι το μοναδικό πρόβλημα.
Για να μη νιώθετε το φριχτό φορτίο του Χρόνου που σπάζει τους ώμους σας και σας γέρνει στη γη, πρέπει να μεθάτε αδιάκοπα.
Αλλά με τι; Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει. Αλλά μεθύστε.
Και αν μερικές φορές, στα σκαλιά ενός παλατιού, στο πράσινο χορτάρι ενός χαντακιού, μέσα στη σκυθρωπή μοναξιά της κάμαρας σας, ξυπνάτε, με το μεθύσι κιόλα ελαττωμένο ή χαμένο, ρωτήστε τον αέρα, το κύμα, το άστρο, το πουλί, το ρολόι, το κάθε τι που φεύγει, το κάθε τι που βογκά, το κάθε τι που κυλά, το κάθε τι που τραγουδά, ρωτήστε τι ώρα είναι- και ο αέρας, το κύμα, το άστρο, το πουλί, το ρολόι, θα σας απαντήσουν : «Είναι η ώρα να μεθύσετε! Για να μην είσαστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του Χρόνου, μεθύστε· μεθύστε χωρίς διακοπή!
