Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2009

Τι κόσμος είναι αυτός που αφήνει να σας φωνάζει ένας τρελός : «ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ».

Ποιος πρόγονος ξυπνάει μέσα μου ;
Δεν μπορώ να ζω ταυτόχρονα στο μυαλό και στο σώμα μου ˙
Γιαυτό δεν καταφέρνω να είμαι ένα ενιαίο πρόσωπο.
Μπορώ να νοιώθω άπειρα πράγματα ταυτοχρόνως.
Το κακό σήμερα είναι ότι δεν υπάρχουν πια μεγάλοι δάσκαλοι.
Ο δρόμος της καρδιάς μας σκεπάστηκε από σκιά.
Πρέπει να ακούμε τις φωνές που μοιάζουν άχρηστες !
Πρέπει στα μυαλά μας, μέσα από αγωγούς υπονόμων, μέσα από σχολικούς τοίχους και οδικές αρτηρίες να εισχωρήσει ο βόμβος των εντόμων !
Να γεμίσουμε τα μάτια μας και τα αυτιά μας με όλα αυτά που συνιστούν την απαρχή ενός μεγάλου ονείρου !
Κάποιος να φωνάξει ότι θα χτίσουμε τις πυραμίδες ˙
και αν δεν χτιστούν αρκεί να τροφοδοτούν την επιθυμία.
Πρέπει να τεντώσουμε την ψυχή μας από άκρη σε άκρη,
σαν σεντόνι που διαστέλλεται στο άπειρο.
Αν θέλετε να πάει μπροστά ο κόσμος, ας πιαστούμε από το χέρι “ασθενείς” και “υγιείς” μαζί.
Εσείς “οι υγιείς” έχει νόημα για εσάς αυτή η υγεία ;
Τα μάτια της ανθρωπότητας είναι καρφωμένα στο χάος, όπου όλοι όρμάμε να γκρεμιστούμε.
Σε τι χρησιμεύει η ελευθερία αν δεν τολμάτε να μας κοιτάξετε στα κατάματα ;
Σε τι χρησιμεύει η ελευθερία αν δεν τολμάτε να φάτε και να πιείτε μαζί μας ;
Οι λεγόμενοι “υγιείς” οδήγησαν τον κόσμο στο χείλος της καταστροφής.
Άνθρωπε άκου, μέσα σου είναι το νερό και η φωτιά, η τέφρα και τα κόκαλα που αναδύονται από την τέφρα.
Τέφρα και κόκαλα.
Που βρίσκομαι αφού δεν ζω ούτε στη πραγματικότητα ούτε στη φαντασία μου ;
Κλείνω νέα συμφωνία με τον κόσμο.
Να βγαίνει ο ήλιος τη νύχτα και να χιονίζει τον Αύγουστο !
Όλα τα μεγάλα τελειώνουν, μόνο τα μικρά διαρκούν.
Η κοινωνία πρέπει να ενωθεί και όχι να διασπάται.
Από τη φύση φαίνεται πόσο απλή είναι η ζωή και ότι αυτό που χρειάζεται είναι να επιστρέψουμε στο αρχικό σημείο, από όπου εσείς πήρατε λάθος δρόμο.
Να επιστρέψουμε στις απαρχές της ζωής χωρίς να βρωμίσουμε το νερό.
Τι κόσμος είναι αυτός που αφήνει να σας φωνάζει ένας τρελός : «ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ».

Αντρέι Ταρκόφσκι. Από την ταινία “Νοσταλγία”

2 σχόλια:

  1. Πόσο σωστά ήταν όσα διάβασα..

    η αλήθεια είναι οτι δάσκαλοι υπάρχουν..
    ελάχιστοι.. κυνηγημένοι απο τους "υγιείς"..
    κάποτε, κάμποσοι τους πλησιάζουν ακούγοντας απο περιέργεια.. κάποιοι δίνουν περισσότερη σημασία λίγες φορές.. κάποιοι τους απορρίπτουν ως "απίθανους" (μη πιθανούς)..
    το θέμα είναι να επιστρέψουμε στην χρονική στιγμή που οι "υγιείς" πήραν το λάθος παρακλάδι και να ανα-γνωρίσουμε το σωστό..

    μπορούμε;
    κι όσο και να φωνάζουν κάποιοι, ποιός τους ακούει;
    κάποτε μιά φίλη, μου γνώρισε τον Ταρκόφσκι..
    μετά χαθήκαμε.. άδοξα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Eυρύνοε, το ζητούμενο είναι να φιμωθούν ή καλύτερα να μην αυτό-φιμωθούν οι φωνές που έχουν ακόμα κάτι να πουν…οι φωνές που ίσως ξυπνήσουν κάποιους από την χειμερία-χρόνια νάρκη που έχουν πέσει…τέρμα οι δικαιολογίες…δεν φταίει το «σύστημα» όταν ο καθείς αυτό-παραδίδεται….
    Και δυστυχώς μόνο οι τρελοί επωμίζονται τον δύσκολο ρόλο να λένε τα πράγματα με το όνομά τους…

    ΑπάντησηΔιαγραφή