Παρασκευή 31 Ιουλίου 2009
Αλήτης
Ο αλήτης (από το αλάομαι) είναι ο περιθωριακός τύπος, ο περιπλανώμενος, ο πλάνητας, ο περιφερόμενος, αυτός που περιθέει στο περιθώριο. Περιθέω σημαίνει περιτρέχω και αλήτης είναι αυτός που πορεύεται ολόγυρα, τρέχει ολόγυρα για να έχει συνολική θέα. Το περι-θώριον είναι το περι- θεώριον, το θεωρείον, δηλαδή τόπος για θέα, του απαιτητικού θεατή που από αγάπη για την γνώση, περιθέει και θεωρεί από όλες τις πλευρές, από όλες τις οπτικές γωνιές, τα δρώμενα, ικανοποιώντας έτσι τις θεωρητικές του ανάγκες στην κοινωνία.
Ο περι-θέων, όμως, στο περι-θώριο, επειδή έχει "θράσος" να θεωρεί, για να διαμορφώνει τη δική του, την προσωπική του άποψη, αρνούμενος πίστη στα από καθ' έδρας θέσφατα (από το θεός + φημί, που σημαίνει λέγω) στα "θέσφατα παλαίφατα" του Ομήρου, στα θεόρρητα, στα παλαιά θεία λόγια που διακηρύσσουν διάφοροι θεόπεμπτοι τιτλούχοι από την έδρα τους, χαρακτηρίζεται, κυρίως απ' αυτούς, ως άνθρωπος του περιθωρίου, περιθωριακός και αλήτης. Αυτό όμως είναι άδικο, γλωσσικά τουλάχιστον. Στα χρόνια του Ομήρου, τον βετεράνο της Τροίας, τον τυχοδιώκτη, αυτόν που άλωνε από εδώ και από εκεί, τον έλεγαν οι τότε θεόπεμπτοι Fάνακες, Άνακτες, Βασιλείς, Διοτρεφείς, αφρήτρορα (από το στερητικό α + φρήτρη, που είναι η φατρία), επειδή δεν κράταγε από σόι, από γνωστή ηρωική γενιά, και ανέστιο, χωρίς εστία, χωρίς δικό του σπίτι και γι' αυτό αθεμίστιο Θέμις (από το τίθημι, απ' όπου ο θεσμός), είναι η προστάτιδα θεά της νομιμότητας και θεμιστεύω πάει να πεί δικάζω, κρίνω και χρησμοδοτώ άνθρωπο άνομο, ασεβή, άδικο και ανίερο.
Ο αλήτης πλανάται "θεωρίης είνεκεν" για να δει τι γίνεται στα πέριξ. Δεν μένει απλανής, αλητεύει ικανοποιώντας έτσι τις θεωρητικές του ανάγκες. Άλη λέγεται η περιπλάνηση του αλήτη, περιπλάνηση χωρίς εστία, χωρίς ελπίδα, χωρίς φόβο. Ακόμα άλη ονομάζεται η περιπλάνηση του πνεύματος, η θεία περιφορά του πνεύματος, η αλή-θεια, την οποία ο Πλάτων στον Κρατύλο παρετυμολογεί απ' αυτή τη θεία περιφορά του νου, τη Θεία άλη.
Ο αλήτης θεωρεί ζητώντας την αλήθεια.
Ο περι-θέων, όμως, στο περι-θώριο, επειδή έχει "θράσος" να θεωρεί, για να διαμορφώνει τη δική του, την προσωπική του άποψη, αρνούμενος πίστη στα από καθ' έδρας θέσφατα (από το θεός + φημί, που σημαίνει λέγω) στα "θέσφατα παλαίφατα" του Ομήρου, στα θεόρρητα, στα παλαιά θεία λόγια που διακηρύσσουν διάφοροι θεόπεμπτοι τιτλούχοι από την έδρα τους, χαρακτηρίζεται, κυρίως απ' αυτούς, ως άνθρωπος του περιθωρίου, περιθωριακός και αλήτης. Αυτό όμως είναι άδικο, γλωσσικά τουλάχιστον. Στα χρόνια του Ομήρου, τον βετεράνο της Τροίας, τον τυχοδιώκτη, αυτόν που άλωνε από εδώ και από εκεί, τον έλεγαν οι τότε θεόπεμπτοι Fάνακες, Άνακτες, Βασιλείς, Διοτρεφείς, αφρήτρορα (από το στερητικό α + φρήτρη, που είναι η φατρία), επειδή δεν κράταγε από σόι, από γνωστή ηρωική γενιά, και ανέστιο, χωρίς εστία, χωρίς δικό του σπίτι και γι' αυτό αθεμίστιο Θέμις (από το τίθημι, απ' όπου ο θεσμός), είναι η προστάτιδα θεά της νομιμότητας και θεμιστεύω πάει να πεί δικάζω, κρίνω και χρησμοδοτώ άνθρωπο άνομο, ασεβή, άδικο και ανίερο.
Ο αλήτης πλανάται "θεωρίης είνεκεν" για να δει τι γίνεται στα πέριξ. Δεν μένει απλανής, αλητεύει ικανοποιώντας έτσι τις θεωρητικές του ανάγκες. Άλη λέγεται η περιπλάνηση του αλήτη, περιπλάνηση χωρίς εστία, χωρίς ελπίδα, χωρίς φόβο. Ακόμα άλη ονομάζεται η περιπλάνηση του πνεύματος, η θεία περιφορά του πνεύματος, η αλή-θεια, την οποία ο Πλάτων στον Κρατύλο παρετυμολογεί απ' αυτή τη θεία περιφορά του νου, τη Θεία άλη.
Ο αλήτης θεωρεί ζητώντας την αλήθεια.
Νίκος Βαρδιάμπασης - ιστορία μιάς λέξης
Πέμπτη 30 Ιουλίου 2009
περίεργη ζωή
Ο 5χρονος Καλέμπ Μπασενσάτ, ο οποίος κατοικεί στην Αδελαΐδα της Αυστραλίας με την οικογένεία του, έχει μία σπάνια αλλεργία, λόγω της οποίας το στομάχι του δε δέχεται κανενός είδους τροφή.
Οι Αυστραλοί γιατροί είναι έκπληκτοι με την περίπτωση του 5χρονου. Του έκαναν διάφορα τεστ, αλλά δεν μπόρεσαν να βγάλουν άκρη.
Τα προβλήματα για το μικρό Καλέμπ άρχισαν από τη στιγμή που η μητέρα του τον απέκοψε από το μητρικό γάλα.
Ο 5χρονος πάσχει από πολλαπλές τροφικές αλλεργίες και γι' αυτό το σώμα του δεν μπορεί να δεχθεί το φαγητό. "Όλοι οι γιατροί μου λένε ότι ο Καλέμπ είναι ένα πολύ περίπλοκο παιδί. Κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει στην περίπτωσή του" ανέφερε η μητέρα του.
Οι τροφικές αλλεργίες είναι συνηθισμένο φαινόμενο αφού εμφανίζονται σε 1 στα 20 παιδιά, αλλά η περίπτωση του Καλέμπ είναι πέρα από κάθε εξήγηση.
Μέχρι να διαπιστώσουν τις αιτίες της κατάστασης αυτής, οι γιατροί χορηγούν στο παιδί το Elecare, το οποίο είναι ένα υποκατάστατο τροφής με θρεπτικά συστατικά και ασβέστιο, με ειδική συσκευή, μέσω του αφαλού του, η οποία στέλνει την "τροφή" απευθείας στο στομάχι του για διάστημα 20 ωρών ανά ημέρα. Το μόνο που μπορεί να δεχθεί ο Καλέμπ είναι το νερό και ένα είδος λεμονάδας.
Όταν η οικογένεια τρώει έξω -πράγμα σπάνιο για ευνόητους λόγους- ο Καλέμπ τρώει μόνο τριμμένο πάγο.
Οι γονείς του 5χρονου σχεδιάζουν μία φιλανθρωπική ποδηλατοδρομία από τη Μελβούρνη στην Αδελαΐδα την επόμενη χρονιά και έχουν δημιουργήσει ιστοσελίδα (www.kalebsjourney.org) για να συγκεντρώσουν χρήματα για έρευνα.
(Πηγή: Times και news247.gr)
Δευτέρα 27 Ιουλίου 2009
ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΣΤΗΝ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ" ΕΛΛΑΔΑ....
Σε περικοπή μίας σκηνής από το φιλμ που είχε ετοιμάσει ο Κώστας Γαβράς για την ιστορία του Παρθενώνα -και προβάλλεται στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης- προέβη η διοίκηση του Μουσείου σε συνεννόηση με το υπουργείο Πολιτισμού.
Η περικοπή έγινε μετά από διαμαρτυρίες εκκλησιαστικών παραγόντων, καθώς στη σκηνή που «εξέπεσε» -σύμφωνα με τη διατύπωση του διευθυντή του Μουσείου- εικονίζονται κληρικοί των πρώτων χριστιανικών χρόνων να καταστρέφουν γλυπτά του μνημείου.
Ο ίδιος ο σκηνοθέτης, μιλώντας στο MEGA, έκανε λόγο για πρακτικές Σοβιετικής Ένωσης και ζήτησε την απόσυρση του ονόματός του: «Μπορεί τα δικαιώματα να ανήκουν στο ελληνικό Δημόσιο, που μου ανέθεσε την παραγωγή του φιλμ, αλλά μετά την περικοπή δεν είναι πια το δικό μου φιλμ».
Ο ίδιος ο σκηνοθέτης, μιλώντας στο MEGA, έκανε λόγο για πρακτικές Σοβιετικής Ένωσης και ζήτησε την απόσυρση του ονόματός του: «Μπορεί τα δικαιώματα να ανήκουν στο ελληνικό Δημόσιο, που μου ανέθεσε την παραγωγή του φιλμ, αλλά μετά την περικοπή δεν είναι πια το δικό μου φιλμ».
ΕΙΠΑΤΕ ΤΙΠΟΤΑ????....
Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
«Εκείνος που δεν ξέρει τίποτε, δεν αγαπά τίποτε. Εκείνος που δε μπορεί να κάνει τίποτε δεν καταλαβαίνει τίποτε. Εκείνος που δεν καταλαβαίνει τίποτε είναι άχρηστος. Εκείνος όμως που καταλαβαίνει μπορεί και να αγαπά και να προσέχει και να βλέπει… Όσο πιο πολύ γνώση σ’ένα πράγμα, τόσο μεγαλύτερη αγάπη…Όσοι φαντάζονται ότι όλα τα φρούτα ωριμάζουν την ίδια εποχή με τις φράουλες, δεν ξέρουν τίποτε για τα σταφύλια». Παράκελσος
Ο Erich Fromm στο βιβλίο του «η τέχνη της Αγάπης» ( εκδ. Μπουκουμάνη 1987),ερευνά την αγάπη, που περιβάλλεται από τόσες πλάνες, αλλά και την αγάπη των γονιών για τα παιδιά, την αδερφική αγάπη, την ερωτική αγάπη, την αγάπη για τον εαυτό μας, και την αγάπη για το θεό, και την αναλύει στη κοινωνιοψυχολογική της διασταση.
Το βιβλίο αυτό γκρεμίζει έναν, έναν τους κυρίαρχους μύθους γύρω από την αγάπη και μας δείχνει ότι το σημαντικό δεν είναι να αγαπηθείς αλλά να αγαπήσεις καθώς και το ότι η αγάπη δεν είναι απλά ένα συναίσθημα αλλά μια ολόκληρη τέχνη που για να ανθίσει απαιτεί καλλιέργεια όπως και κάθε άλλη μορφή τέχνης.Όπως για να μπορέσεις να ζωγραφίσεις καλά δεν γίνεται να περιμένεις το τοπίο που θα σε εμπνεύσει και μετά να πιάσεις το πινέλο και να δημιουργήσεις το ...αριστούργημα, το ίδιο ισχύει και με την αγάπη. Χρειάζεται καθημερινή εξάσκηση. Αν δεν καταφέρεις να αγαπάς τους ανθρώπους γύρω σου μην περιμένεις να δώσεις αγάπη σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο έτσι ξαφνικά...Στην πραγματική αγάπη δε θες να πάρεις από τον άλλο αλλά να δώσεις.Αυτά που θεωρούνται αγάπη στις δυτικές κοινωνίες είναι στην πραγματικότητα μορφές ψευτοαγάπης που καταστρέφουν τη δυνατότητα του ανθρώπου να αγαπά. Γιατί η αγάπη μας διαβεβαιώνει ο Fromm είναι η μόνη απάντηση στο πρόβλημα της ανθρώπινης ύπαρξης...
…Οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν το πρόβλημα της αγάπης πρωταρχικά σαν πρόβλημα του πώς να αγαπηθούν, και όχι του πώς να αγαπήσουν, πώς να αναπτύξουν την ικανότητα τους για αγάπη. Ένας τρόπος, αυτός που κυρίως ακολουθούν οι άντρες είναι να πετύχουν, είναι να αποκτήσουν όση δύναμη και πλούτο μπορούν στο βαθμό που τους επιτρέπουν τα κοινωνικά περιθώρια της θέσης τους. Ο δεύτερος τρόπος, αυτός που ιδιαίτερα ακολουθείται από τις γυναίκες, είναι να γίνουν ελκύστηκες, με τη φροντίδα για το σώμα και το ντύσιμο. Πραγματικά για τους περισσότερους ανθρώπους του πολιτισμού μας, το να είναι κανείς αξιαγάπητος σημαίνει βασικά να συνδυάζει την δημοτικότητα με την ερωτική έλξη.
Η εμπειρία της μοναξιάς προκαλεί αγωνία. Το ξεχωριστό της ύπαρξης μας είναι πράγματι η πηγή κάθε αγωνιάς. Το να είμαι μόνος σημαίνει ότι είμαι ξεκομμένος από τους άλλους, χωρίς καμία ικανότητα να χρησιμοποιήσω τις ανθρώπινες δυνάμεις μου. Γιαυτο, το να είμαι μόνος σημαίνει ότι είμαι αβοήθητος, ανίκανος να επικοινωνήσω ενεργητικά με τον κόσμο, τα πράγματα και τους ανθρώπους. Σημαίνει ότι ο κόσμος μπορεί να στραφεί εναντίον μου χωρίς εγώ να μπορώ να αντιδράσω. Έτσι λοιπόν το ξεχωριστό της ύπαρξης μας είναι πηγή βαθιάς αγωνίας. Και πέρα από αυτό προκαλεί το συναίσθημα της ντροπής και ακόμα της ενοχής που ενυπάρχει στην ξεκομμένη ύπαρξη, και εκφράζεται στη βιβλική ιστορία του Αδάμ και της Εύας.
Σε μια πρωτόγονη κοινωνία η ομάδα είναι μικρή αποτελείτε από εκείνους που έχουν το ίδιο αίμα μοιράζονται την ίδια γη. Με την αδιάκοπη εξέλιξη του πολιτισμού, η ομάδα μεγαλώνει. Γίνεται η κοινότητα της πόλης, ο πληθυσμός ενός μεγάλου κράτους, τα μέλη μιας εκκλησίας. Ακόμα και ο πιο φτωχός Ρωμαίος ένιωθε περηφάνια γιατί μπορούσε πει «είμαι Ρωμαίος πολίτης» (το ίδιο δεν συμβαίνει άραγε και με τους πολίτες της ψωροκώσταινας;)
Στη σύγχρονη δυτική κοινωνία η ένωση με την ομάδα είναι ο κύριος τρόπος για το ξεπέρασμα του χωρισμού. Είναι μια ένωση όπου το ατομικό εγώ, εξαφανίζεται σε μεγάλο βαθμό, και όπου ο σκοπός του ατόμου είναι να ανήκει στο σύνολο στη αγέλη. Αν είμαι κι εγώ σαν τους άλλους αν δεν έχω αισθήματα ή σκέψεις που με κάνουν διαφορετικό, αν συμμορφώνομαι στα πρότυπα της ομάδας, όσο αφορά τους τρόπους τις συνήθειες, το ντύσιμο, τις ιδέες, τότε έχω σωθεί. Έχω σωθεί από την φοβερή εμπειρία της μοναξιάς.
Το δικτατορικά καθεστώτα, χρησιμοποιούν τις απειλές και την τρομοκρατία για να επιβάλουν αυτή την συμμόρφωση. Τα δημοκρατικά χρησιμοποιούν την υποβολή, και την προπαγάνδα.
Υπάρχει ωστόσο μια βασική διάφορα ανάμεσα στα δυο συστήματα. Στις δημοκρατίες υπάρχει η δυνατότητα για τη μη προσαρμογή, και αυτή είναι ένα όχι σπάνιο φαινόμενο. Στα ολοκληρωτικά καθεστώτα μόνο λίγοι εξαιρετικοί ήρωες και μάρτυρες μπορούν να συμμορφωθούν να αρνηθούν τη συμμόρφωση αυτή. Παρά τη διάφορα αυτή ωστόσο, οι δημοκρατικές κοινωνίες παρουσιάζουν ένα υψηλό βαθμό προσαρμογής. Η εξήγηση βρίσκεται στο γεγονός ότι πρέπει να βρεθεί μια απάντηση στην ανάγκη για συνένωση, και όταν δεν υπάρχει άλλος ή καλύτερος τρόπος, τότε η συνένωση μέσα στη συμμόρφωση με την αγέλη γίνεται η πρωταρχική, η κυριαρχική. Μπορεί να καταλάβει τη δύναμη του φόβου που πηγάζει από το να είσαι διαφορετικός, από το να είσαι λίγα βήματα πέρα από το κοπάδι, μόνο αν νιώσει το βάθος της ανάγκης να ξεπεράσει το χωρισμό. Καμιά φορά αυτός ο φόβος της μη προσαρμογής εξηγείται λογικά σαν φόβος συγκεκριμένων κινδύνων που θα απειλούσαν τον ασυμμόρφωτο. Στην πραγματικότητα όμως οι άνθρωποι θέλουν να συμμορφώνονται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από όσο είναι αναγκασμένοι να το κάνουν, τουλάχιστον στις δυτικές δημοκρατίες. Οι πιο πολλοί άνθρωποι δεν έχουν καν επίγνωση της ανάγκης τους για συμμόρφωση. Ζουν με την ψευδαίσθηση ότι ακολουθούν τις δικές τους προσωπικές ιδέες, και κλίσεις, ότι είναι ατομιστές, ότι οι πεποιθήσεις και γνώμες τους είναι αποτέλεσμα του δικού τους στοχασμού και ότι απλώς έτυχε οι ιδέες τους να είναι ίδιες με τις ιδέες της πλειοψηφίας. Η ομοφωνία όλων χρησιμεύει μόνο σαν απόδειξη της ορθότητας των ιδεών τους. Και εφόσον υπάρχει ακόμα η ανάγκη να νιώθουν κάποια ατομικότητα, ικανοποιούν αυτή την ανάγκη σε σχέση με τις δευτερεύουσες διάφορες. Τα αρχικά του ονόματος πάνω στην τσάντα ή στη μπλούζα, γίνεται η έκφραση των ατομικών διαφορών. Το διαφημιστικό σύνθημα «αυτό είναι κάτι διαφορετικό», δείχνει καθαρά την έντονη ανάγκη για κάποια διάφορα, που στην πραγματικότητα ουσιαστικά έχει εξαφανιστεί….
Ο Erich Fromm στο βιβλίο του «η τέχνη της Αγάπης» ( εκδ. Μπουκουμάνη 1987),ερευνά την αγάπη, που περιβάλλεται από τόσες πλάνες, αλλά και την αγάπη των γονιών για τα παιδιά, την αδερφική αγάπη, την ερωτική αγάπη, την αγάπη για τον εαυτό μας, και την αγάπη για το θεό, και την αναλύει στη κοινωνιοψυχολογική της διασταση.
Το βιβλίο αυτό γκρεμίζει έναν, έναν τους κυρίαρχους μύθους γύρω από την αγάπη και μας δείχνει ότι το σημαντικό δεν είναι να αγαπηθείς αλλά να αγαπήσεις καθώς και το ότι η αγάπη δεν είναι απλά ένα συναίσθημα αλλά μια ολόκληρη τέχνη που για να ανθίσει απαιτεί καλλιέργεια όπως και κάθε άλλη μορφή τέχνης.Όπως για να μπορέσεις να ζωγραφίσεις καλά δεν γίνεται να περιμένεις το τοπίο που θα σε εμπνεύσει και μετά να πιάσεις το πινέλο και να δημιουργήσεις το ...αριστούργημα, το ίδιο ισχύει και με την αγάπη. Χρειάζεται καθημερινή εξάσκηση. Αν δεν καταφέρεις να αγαπάς τους ανθρώπους γύρω σου μην περιμένεις να δώσεις αγάπη σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο έτσι ξαφνικά...Στην πραγματική αγάπη δε θες να πάρεις από τον άλλο αλλά να δώσεις.Αυτά που θεωρούνται αγάπη στις δυτικές κοινωνίες είναι στην πραγματικότητα μορφές ψευτοαγάπης που καταστρέφουν τη δυνατότητα του ανθρώπου να αγαπά. Γιατί η αγάπη μας διαβεβαιώνει ο Fromm είναι η μόνη απάντηση στο πρόβλημα της ανθρώπινης ύπαρξης...
…Οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν το πρόβλημα της αγάπης πρωταρχικά σαν πρόβλημα του πώς να αγαπηθούν, και όχι του πώς να αγαπήσουν, πώς να αναπτύξουν την ικανότητα τους για αγάπη. Ένας τρόπος, αυτός που κυρίως ακολουθούν οι άντρες είναι να πετύχουν, είναι να αποκτήσουν όση δύναμη και πλούτο μπορούν στο βαθμό που τους επιτρέπουν τα κοινωνικά περιθώρια της θέσης τους. Ο δεύτερος τρόπος, αυτός που ιδιαίτερα ακολουθείται από τις γυναίκες, είναι να γίνουν ελκύστηκες, με τη φροντίδα για το σώμα και το ντύσιμο. Πραγματικά για τους περισσότερους ανθρώπους του πολιτισμού μας, το να είναι κανείς αξιαγάπητος σημαίνει βασικά να συνδυάζει την δημοτικότητα με την ερωτική έλξη.
Η εμπειρία της μοναξιάς προκαλεί αγωνία. Το ξεχωριστό της ύπαρξης μας είναι πράγματι η πηγή κάθε αγωνιάς. Το να είμαι μόνος σημαίνει ότι είμαι ξεκομμένος από τους άλλους, χωρίς καμία ικανότητα να χρησιμοποιήσω τις ανθρώπινες δυνάμεις μου. Γιαυτο, το να είμαι μόνος σημαίνει ότι είμαι αβοήθητος, ανίκανος να επικοινωνήσω ενεργητικά με τον κόσμο, τα πράγματα και τους ανθρώπους. Σημαίνει ότι ο κόσμος μπορεί να στραφεί εναντίον μου χωρίς εγώ να μπορώ να αντιδράσω. Έτσι λοιπόν το ξεχωριστό της ύπαρξης μας είναι πηγή βαθιάς αγωνίας. Και πέρα από αυτό προκαλεί το συναίσθημα της ντροπής και ακόμα της ενοχής που ενυπάρχει στην ξεκομμένη ύπαρξη, και εκφράζεται στη βιβλική ιστορία του Αδάμ και της Εύας.
Σε μια πρωτόγονη κοινωνία η ομάδα είναι μικρή αποτελείτε από εκείνους που έχουν το ίδιο αίμα μοιράζονται την ίδια γη. Με την αδιάκοπη εξέλιξη του πολιτισμού, η ομάδα μεγαλώνει. Γίνεται η κοινότητα της πόλης, ο πληθυσμός ενός μεγάλου κράτους, τα μέλη μιας εκκλησίας. Ακόμα και ο πιο φτωχός Ρωμαίος ένιωθε περηφάνια γιατί μπορούσε πει «είμαι Ρωμαίος πολίτης» (το ίδιο δεν συμβαίνει άραγε και με τους πολίτες της ψωροκώσταινας;)
Στη σύγχρονη δυτική κοινωνία η ένωση με την ομάδα είναι ο κύριος τρόπος για το ξεπέρασμα του χωρισμού. Είναι μια ένωση όπου το ατομικό εγώ, εξαφανίζεται σε μεγάλο βαθμό, και όπου ο σκοπός του ατόμου είναι να ανήκει στο σύνολο στη αγέλη. Αν είμαι κι εγώ σαν τους άλλους αν δεν έχω αισθήματα ή σκέψεις που με κάνουν διαφορετικό, αν συμμορφώνομαι στα πρότυπα της ομάδας, όσο αφορά τους τρόπους τις συνήθειες, το ντύσιμο, τις ιδέες, τότε έχω σωθεί. Έχω σωθεί από την φοβερή εμπειρία της μοναξιάς.
Το δικτατορικά καθεστώτα, χρησιμοποιούν τις απειλές και την τρομοκρατία για να επιβάλουν αυτή την συμμόρφωση. Τα δημοκρατικά χρησιμοποιούν την υποβολή, και την προπαγάνδα.
Υπάρχει ωστόσο μια βασική διάφορα ανάμεσα στα δυο συστήματα. Στις δημοκρατίες υπάρχει η δυνατότητα για τη μη προσαρμογή, και αυτή είναι ένα όχι σπάνιο φαινόμενο. Στα ολοκληρωτικά καθεστώτα μόνο λίγοι εξαιρετικοί ήρωες και μάρτυρες μπορούν να συμμορφωθούν να αρνηθούν τη συμμόρφωση αυτή. Παρά τη διάφορα αυτή ωστόσο, οι δημοκρατικές κοινωνίες παρουσιάζουν ένα υψηλό βαθμό προσαρμογής. Η εξήγηση βρίσκεται στο γεγονός ότι πρέπει να βρεθεί μια απάντηση στην ανάγκη για συνένωση, και όταν δεν υπάρχει άλλος ή καλύτερος τρόπος, τότε η συνένωση μέσα στη συμμόρφωση με την αγέλη γίνεται η πρωταρχική, η κυριαρχική. Μπορεί να καταλάβει τη δύναμη του φόβου που πηγάζει από το να είσαι διαφορετικός, από το να είσαι λίγα βήματα πέρα από το κοπάδι, μόνο αν νιώσει το βάθος της ανάγκης να ξεπεράσει το χωρισμό. Καμιά φορά αυτός ο φόβος της μη προσαρμογής εξηγείται λογικά σαν φόβος συγκεκριμένων κινδύνων που θα απειλούσαν τον ασυμμόρφωτο. Στην πραγματικότητα όμως οι άνθρωποι θέλουν να συμμορφώνονται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από όσο είναι αναγκασμένοι να το κάνουν, τουλάχιστον στις δυτικές δημοκρατίες. Οι πιο πολλοί άνθρωποι δεν έχουν καν επίγνωση της ανάγκης τους για συμμόρφωση. Ζουν με την ψευδαίσθηση ότι ακολουθούν τις δικές τους προσωπικές ιδέες, και κλίσεις, ότι είναι ατομιστές, ότι οι πεποιθήσεις και γνώμες τους είναι αποτέλεσμα του δικού τους στοχασμού και ότι απλώς έτυχε οι ιδέες τους να είναι ίδιες με τις ιδέες της πλειοψηφίας. Η ομοφωνία όλων χρησιμεύει μόνο σαν απόδειξη της ορθότητας των ιδεών τους. Και εφόσον υπάρχει ακόμα η ανάγκη να νιώθουν κάποια ατομικότητα, ικανοποιούν αυτή την ανάγκη σε σχέση με τις δευτερεύουσες διάφορες. Τα αρχικά του ονόματος πάνω στην τσάντα ή στη μπλούζα, γίνεται η έκφραση των ατομικών διαφορών. Το διαφημιστικό σύνθημα «αυτό είναι κάτι διαφορετικό», δείχνει καθαρά την έντονη ανάγκη για κάποια διάφορα, που στην πραγματικότητα ουσιαστικά έχει εξαφανιστεί….
ευχαριστούμε το blog pikos apikos
Πέμπτη 16 Ιουλίου 2009
Σοβαρά κρούσματα μουσικής επιδημίας!!!!
Στους δρόμους του Λονδίνου θα βρίσκονται για τις επόμενες τρεις εβδομάδες διάσπαρτα τριάντα πιάνα τα οποία θα δίνουν την ευκαιρία σε όποιον θέλει και μπορεί να ξεδιπλώσει τις καλλιτεχνικές του αρετές και στους υπόλοιπους τους δίνεται η δυνατότητα σπάσουν τη καθημερινή του ρουτίνα και να δώσουν λίγο χρώμα στη καθημερινότητά τους.
Διοργανωτής της πρωτότυπης ιδέας είναι ο κος Collette Hiller ο οποίος δηλώνει: «Αυτό που θέλουμε εμείς οι άνθρωποι είναι να πετάμε τους ενδοιασμούς μας και τις ανασφάλειές μας στον αέρα,» προσπαθώντας να προσδιορίσει τη γραμμή που κινείται το καινούριο αυτό γεγονός. Για τον ίδιο το να βρει τριάντα πιάνα μέσω δωρεών και μέσω αγορών από το e-bay αποδείχθηκε υπερβολικά εύκολο. Όλα τα όργανα αναφέρει τα κοιτάξανε ξεχωριστά και όλα καταφέρανε να τα έχουν στη κατοχή τους πλέον με βάση τον αρχικό σχεδιασμό.
Μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπίσουνε οι διοργανωτές είναι να κρατήσουν τα όργανα στεγνά σε ενδεχόμενη νεροποντή. Το Λονδίνο είναι γνωστό για τις συνεχείς αλλά και συγχρόνως απρόβλεπτες τις περισσότερες φορές βροχοπτώσεις οπότε θα είναι πολύ πιθανό το γεγονός να εξελιχτεί σε τραγούδι στη βροχή όπως δήλωσε και ο κος Hiller. Ωστόσο έχουν φροντίσει να έχουν πλαστικά καλύμματα για το κάθε πιάνο που θα διασφαλίσουν τα «κλειδιά» να παραμείνουν στεγνά. Επίσης οι μεγάλες κλειδωνιές και αλυσίδες καθώς και οι κάτοικοι της κάθε γειτονιάς θα εξασφαλίσουν την ασφάλειά τους σε ενδεχόμενη κλοπή ή βανδαλισμό.
Οι διοργανωτές είναι πεπεισμένοι για την μεγάλη επίδραση που θα έχει το σχέδιό τους στους Λονδρέζους οι οποίοι δεν είναι ιδιαίτερα γνωστοί για τον κοινωνικό τους χαρακτήρα. Μια εξ΄αυτών η Celia Lyons δηλώνει: « Οι Λονδρέζοι είναι αρκετά εσωστρεφείς, έτσι δεν είναι; Το μόνο που κοιτάνε είναι να πάνε και να κάνουνε τις δουλείες τους στην ώρα τους. Τα πιάνα μπορούν να το αλλάξουν αυτό. Το επίπεδο του ταλέντο και της επιδεξιότητας είναι άσχετα. Το μόνο που έχουνε να κάνουνε είναι να βάλουνε τα δάχτυλά τους στα πλήκτρα ώστε να παίζουνε και να τραγουδάνε όπως μπορούν.»
Χαρακτηριστικότερη είναι η δήλωση της Veronica Cecil που τονίζει την ουσία του εγχειρήματος: «Αυτό που χρειάζεστε είναι να δώσετε ένα χτύπημα στην ζωή που χρειάζεται να σπαταλάτε λεφτά για να είστε ευχαριστημένοι. Πρέπει ο καθένας να καταλάβει πως οι πραγματικές χαρές της ζωής δεν κοστίζουν τίποτα ακόμα και αν αυτές οι χαρές πολλές φορές είναι φάλτσες.»
Έτσι λοιπόν στους δρόμους της Αγγλικής πρωτεύουσας ανάμεσα στους βρυχηθμούς των αυτοκινήτων και των κόκκινων λεωφορείων θα ακούγονται μελωδίες που θα προσελκύουν κάθε είδους κόσμο, από τα μικρά παιδιά μέχρι και τους βουτηγμένους στο άγχος εργαζόμενους. Μέσα σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε που η οικονομική κρίση έχει φέρει στα πρόθυρα της κατάρρευσης τον μέσο άνθρωπο αυτό το γεγονός θα προσφέρει λίγο κάποιες στιγμές χαλάρωσης και ξενοιασιάς στους Λονδρέζους. Ας ελπίσουμε πως το παράδειγμά τους θα το ακολουθήσουν και στη δική μας τη χώρα που η μόνη απασχόληση της κυβέρνησης είναι η επιβολή καινούριων μέτρων που δυσχεραίνουν τη καθημερινότητα του πολίτη.
Διοργανωτής της πρωτότυπης ιδέας είναι ο κος Collette Hiller ο οποίος δηλώνει: «Αυτό που θέλουμε εμείς οι άνθρωποι είναι να πετάμε τους ενδοιασμούς μας και τις ανασφάλειές μας στον αέρα,» προσπαθώντας να προσδιορίσει τη γραμμή που κινείται το καινούριο αυτό γεγονός. Για τον ίδιο το να βρει τριάντα πιάνα μέσω δωρεών και μέσω αγορών από το e-bay αποδείχθηκε υπερβολικά εύκολο. Όλα τα όργανα αναφέρει τα κοιτάξανε ξεχωριστά και όλα καταφέρανε να τα έχουν στη κατοχή τους πλέον με βάση τον αρχικό σχεδιασμό.
Μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπίσουνε οι διοργανωτές είναι να κρατήσουν τα όργανα στεγνά σε ενδεχόμενη νεροποντή. Το Λονδίνο είναι γνωστό για τις συνεχείς αλλά και συγχρόνως απρόβλεπτες τις περισσότερες φορές βροχοπτώσεις οπότε θα είναι πολύ πιθανό το γεγονός να εξελιχτεί σε τραγούδι στη βροχή όπως δήλωσε και ο κος Hiller. Ωστόσο έχουν φροντίσει να έχουν πλαστικά καλύμματα για το κάθε πιάνο που θα διασφαλίσουν τα «κλειδιά» να παραμείνουν στεγνά. Επίσης οι μεγάλες κλειδωνιές και αλυσίδες καθώς και οι κάτοικοι της κάθε γειτονιάς θα εξασφαλίσουν την ασφάλειά τους σε ενδεχόμενη κλοπή ή βανδαλισμό.
Οι διοργανωτές είναι πεπεισμένοι για την μεγάλη επίδραση που θα έχει το σχέδιό τους στους Λονδρέζους οι οποίοι δεν είναι ιδιαίτερα γνωστοί για τον κοινωνικό τους χαρακτήρα. Μια εξ΄αυτών η Celia Lyons δηλώνει: « Οι Λονδρέζοι είναι αρκετά εσωστρεφείς, έτσι δεν είναι; Το μόνο που κοιτάνε είναι να πάνε και να κάνουνε τις δουλείες τους στην ώρα τους. Τα πιάνα μπορούν να το αλλάξουν αυτό. Το επίπεδο του ταλέντο και της επιδεξιότητας είναι άσχετα. Το μόνο που έχουνε να κάνουνε είναι να βάλουνε τα δάχτυλά τους στα πλήκτρα ώστε να παίζουνε και να τραγουδάνε όπως μπορούν.»
Χαρακτηριστικότερη είναι η δήλωση της Veronica Cecil που τονίζει την ουσία του εγχειρήματος: «Αυτό που χρειάζεστε είναι να δώσετε ένα χτύπημα στην ζωή που χρειάζεται να σπαταλάτε λεφτά για να είστε ευχαριστημένοι. Πρέπει ο καθένας να καταλάβει πως οι πραγματικές χαρές της ζωής δεν κοστίζουν τίποτα ακόμα και αν αυτές οι χαρές πολλές φορές είναι φάλτσες.»
Έτσι λοιπόν στους δρόμους της Αγγλικής πρωτεύουσας ανάμεσα στους βρυχηθμούς των αυτοκινήτων και των κόκκινων λεωφορείων θα ακούγονται μελωδίες που θα προσελκύουν κάθε είδους κόσμο, από τα μικρά παιδιά μέχρι και τους βουτηγμένους στο άγχος εργαζόμενους. Μέσα σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε που η οικονομική κρίση έχει φέρει στα πρόθυρα της κατάρρευσης τον μέσο άνθρωπο αυτό το γεγονός θα προσφέρει λίγο κάποιες στιγμές χαλάρωσης και ξενοιασιάς στους Λονδρέζους. Ας ελπίσουμε πως το παράδειγμά τους θα το ακολουθήσουν και στη δική μας τη χώρα που η μόνη απασχόληση της κυβέρνησης είναι η επιβολή καινούριων μέτρων που δυσχεραίνουν τη καθημερινότητα του πολίτη.
πηγή : Tvxs.gr
Δευτέρα 13 Ιουλίου 2009
«Το θείον τοσούτον και τοιούτον εστί , ώσθ άμα πάντα ορά και πάντα ακούειν και πανταχού παρείναι και άμα πάντων επιμελείσθαι»
«καλύτερα να αδικείσαι παρά να αδικείς»
«καλύτερα να τιμωρείσαι άδικα , παρά να γλιτώνεις από δίκαιη τιμωρία»
Σωκράτης
Κυριακή 12 Ιουλίου 2009
Σάββατο 11 Ιουλίου 2009
ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ
δΙΑβάστε ΤΑ ΠΑΡακάτω
όχι για πληροφόρηση, αλλά για να γελάσετε πικρά με το πόσο αδίστακτοι είναι αυτοί που εξουσιάζουν την γη μας και πώς μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μας και στα αυτιά μας..
"Σε 20 δισεκατομμύρια δολάρια ανήλθε τελικά το ποσό που δεσμεύτηκαν να χορηγήσουν οι χώρες της G8 και των αναδυόμενων οικονομιών, οι οποίες είχαν προσκληθεί στη σύνοδο κορυφής στη Λ΄Άκουιλα, για να εγγυηθούν τη διατροφική ασφάλεια στον κόσμο, δήλωσε σήμερα ο ιταλός πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι.
Κατά τη σύνοδο εργασίας της G8 με τις μεγάλες αναδυόμενες οικονομίες και αφρικανικές χώρες για τη διατροφική ασφάλεια "είδαμε με ικανοποίηση ότι μπορούμε να περάσουμε από τα 15 στα 20 δισεκατομμύρια δολάρια", διευκρίνισε ο Μπερλουσκόνι σε συνέντευξη Τύπου.
Προηγουμένως είχε ανακοινωθεί ότι θα δοθούν 15 δισεκατομμύρια δολάρια σε περίοδο τριών ετών για την αύξηση των επενδύσεων στον τομέα της γεωργίας στις αναπτυσσόμενες χώρες.
"Η G8 και οι άλλοι ηγέτες ανέβασαν τις προσφορές στο ύψος των 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τη βοήθεια στη γεωργία", δήλωσε παράλληλα και ο επικεφαλής της μη κυβερνητικής ανθρωπιστικής οργάνωσης Oxfam Γκάουεν Κρίπκε.
Το θέμα της χορήγησης βοήθειας στις φτωχές χώρες απασχόλησε σήμερα τις εργασίες της τρίτης και τελευταίας ημέρας της συνόδου της G8. Η G8 συνεδρίασε μαζί με τους εκπροσώπους της Αλγερίας, της Αγκόλας, της Αιγύπτου, της Αιθιοπίας της Λιβύης, της Νιγηρίας, της Σενεγάλης, της Νότας Αφρικής και με αντιπροσωπεία της ΑΕ.
Η ανακοίνωση στην οποία προέβη ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα για την πρωτοβουλία χορήγησης 15 δισεκατομμυρίων δολαρίων (πριν την απόφαση για την αύξηση του ποσού) της G8 και των χωρών των αναδυόμενων οικονομιών, αποτελεί καινοτομία, αναφέρουν εμπειρογνώμονες.
Νωρίτερα σήμερα, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Γκόρντον Μπράουν δήλωσε στη Λ΄Άκουϊλα ότι οι πιο πλούσιες χώρες στον πλανήτη δεν πρέπει να υπαναχωρήσουν στις δεσμεύσεις τους υπέρ των πιο φτωχών χωρών, παρά την οικονομική κρίση, κατά τη συνάντησή του με τον ηγέτη της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι, στο περιθώριο της συνόδου της G8.
"Ο πρωθυπουργός επέμεινε στο γεγονός ότι οι αφρικανικές χώρες δεν ευθύνονται για την οικονομική ύφεση και ότι εμείς έχουμε ευθύνη να εγγυηθούμε την προστασία των χωρών αυτών από την κρίση", δήλωσε ο εκπρόσωπος του Γκόρντον Μπράουν στον Τύπο, μετά τις συνομιλίες με τον Μουαμάρ Καντάφι, ο οποίος έγινε δεκτός ως προεδρεύων της Αφρικανικής Ένωσης.
"Δεν είναι η στιγμή να υπαναχωρήσουμε στις δεσμεύσεις μας απέναντι στις πιο φτωχές χώρες", πρόσθεσε ο Μπράουν.
Την ίδια ώρα στο περιθώριο της συνόδου στη Λ΄Άκουϊλα ο Κανάγιο Νουάντζε, πρόεδρος του Διεθνούς Ταμείου για την Αγροτική Ανάπτυξη (FIDA) του ΟΗΕ δήλωσε σε συνέντευξή του ότι περιμένει πολλά από την πρωτοβουλία της Ομάδας των Οκτώ για τη διατροφική ασφάλεια, που αναμένεται να ανακοινώσει ο Μπαράκ Ομπάμα.
"Είναι μια πρωτοβουλία ύψους 15 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Είναι μια μεγάλη ανατροπή στον τομέα της επισιτιστικής βοήθειας, που σημαίνει ότι θα δοθεί ένα φάρμακο σε ένα παιδί, το οποίο είναι ήδη άρρωστο, ότι θα υποστηριχθούν οι χώρες που καταρτίζουν ορθή πολιτική για να παράγουν τρόφιμα.
"Ελπίζουμε ότι περαιτέρω δράση θα υπάρξει από αυτή την πρωτοβουλία. Η επένδυση στην αγροτική ανάπτυξη είναι ο μοχλός για την οικονομική ανάπτυξη των αναπτυσσόμενων χωρών και δημιουργεί ένα δίκτυ ασφάλειας που αποτρέπει τη μετανάστευση προς τις μεγάλες πόλεις ή τις χώρες της Δύσης", επισήμανε ο αξιωματούχος του ΟΗΕ
Ο Ομπάμα ο οποίος μετά την Λ΄Άκουϊλα θα επισκεφθεί τη Γκάνα, ανακοίνωσε την πρωτοβουλία της G8 (ΗΠΑ, Ιαπωνία, Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία, Ιταλία, Καναδάς και Ρωσία).
Ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) του ΟΗΕ υπολογίζει σε τουλάχιστον ένα δισεκατομμύριο του ανθρώπους που υποφέρουν από πείνα στον κόσμο, 100 εκατομμύρια περισσότερα από πέρυσι."
Μεγάλη συγκέντρωση κατά της G8
Πολέμιοι της παγκοσμιοποίησης από όλη την Ιταλία και το εξωτερικό, διαδήλωσαν στη Λ΄ Άκουϊλα. Η πορεία των περίπου 2.000 με 3.000 ατόμων ήταν ειρηνική,σύμφωνα με εκτιμήσεις του Γαλλικού Πρακτορείου.
Το 2001, στην τελευταία σύνοδο κορυφής της G8 που διοργανώθηκε στην Ιταλία,στην Γενεύη, στις διαδηλώσεις που έγιναν βρέθηκαν αντιμέτωποι διαδηλωτές και δυνάμεις της τάξης και ένας 23 χρονος ο Κάρλο Τζουλιάνι σκοτώθηκε από ένα καραμπινιέρο.
πηγή : news247.gr
Δευτέρα 6 Ιουλίου 2009
Παρασκευή 3 Ιουλίου 2009
"Παράδεισος Τώρα"
Με αφορμή την τελευταία αναζοπύρωση των εχθροπραξιών μεταξύ των λαών Ισραήλ και Παλαιστίνης
Προβολή της ταινίας "Παράδεισος Τώρα", σε σκηνοθεσία του Παλαιστίνιου Χάνι Αμπου-Ασάντ, διοργανώνει η ομάδα 73 της Διεθνούς Αμνηστίας τη Δευτέρα, 13 Ιουλίου, ώρα 21:00, στον κινηματογράφο ΕΚΡΑΝ (Ζωοδόχου Πηγής και Αγαθίου, Νεάπολη). Είσοδος: 5 ευρώ. Εκπρόσωποι της Διεθνούς Αμνηστίας θα διανέμουν εκεί ενημερωτικό υλικό για τη δράση της οργάνωσης.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)