ανατροπές στα παγωμένα όνειρα
και σε όλα αυτά που λέμε δεν αλλάζουν
κυμαδοποιημένα μυαλά στα γρανάζια
των γιγάντιων μηχανών
ανδροειδή ρομπότ προσφέρουν
δόξα και δύναμη και την ψευδαίσθηση
μιας ξεσκισμένης ανθρωπιάς
βορά στους κροκόδειλους του πλούτου
στα διαμαντένια δάκρυα
για όλους αυτούς που θυσιάστηκαν
με την βία
στα θεμέλια των παντοκρατοριών
αδελφοκτόνοι οσμίζονται το αίμα
από μακριά βάζουν φωτιά και
χορεύουν γύρω από τα καιγόμενα χαρτιά
βγάζοντας αλαλαγμούς
τι ομορφιά! Τι φρίκη!
Το κλείσιμο των ματιών
Το χειροκρότημα, το λάκτισμα
Το φινάλε, το τελευταίο φιλί
στους ομαδικούς τάφους
στα συναξάρια και τα ράσα
των ευλογημένων κομάντο-βομβιστών
σε απανωτές ενέργειες αυτοκτονίας
και ελευθερίας
το τίμημα του μίσους
και της τυφλής υπακοής
καιγόμενοι κάδοι απορριμμάτων
και όλα αυτά να είναι γραμμένα στα καμμένα μας χαρτιά
και τα λεφτά να τα τρώνε οι κότες
και οι κόκορες τραβηγμένοι ψιλά στα τουφέκια
να στρίψουμε και η τύχη να μας πει
ποιος θα αρχίσει πρώτος να τραγουδά
για τα καμμένα μας χαρτιά
και λίγο πριν τελειώσουμε
από το μανίκι θα σας βγάλω
τα καμένα μου χαρτιά
σημαδεμένους άσους
κι αμηχανία
κι ανισότητα
στα λόγια τα πολλά
παρέα με τα χαμένα μας κορμιά
καίμε ω ναι τα καίμε
τα τελευταία μας χαρτιά
αναπολώντας ξεφτισμένα
όσια και ιερά
και θα μιμούμαστε
τους ναυαγούς ξανά
που ξέμειναν και πάλι μακριά
βγάζουμε αφρούς επίμονα και γοερά
και καίμε ναι τα καίμε τα τελευταία μας χαρτιά
χωρίς επίγνωση που τρώμε τα σκατά
και σκουπιζόμαστε στα βρώμικα μαντήλια
που τα κουνάμε ρυθμικά
και φεύγουμε επιτέλους μακριά
χωρίς σκοτούρες, πολέμους και ουρλιαχτά
και νοερά
θα τρώμε όταν πεινάμε
από τα καμμένα μας κορμιά
με όλο χαρά!
Θα μνημονεύουμε τους δήμιους
κι εμείς ξανά
η βορά
για τα σκυλιά
που θα γαβγίζουν απειλητικά
τι ομορφιά! Τι φρίκη!
όταν ακούς στα λόγια τα πολλά
να σου μιλάνε για τα χαμένα μας κορμιά
και νιώθω μια περίεργη χαρμολύπη.
Ποίημα-κείμενο του palalou δημοσιευμένο αρχικά τον Σεπτεμβριο του 2006
Εποχή για κλάδεμα...ξεκινήστε... κόψτε ότι σας βαραίνει... κλαδευτείτε... ότι άρρωστο σας κρατάει πίσω... ότι έχει και την υπόνοια της αρρώστιας... κλαδέψτε τα σημαντικά σας σημεία...
είναι η εποχή
και σύντομα θα ανθίσετε ξανά σύντομα θα βγάλετε καινούρια μέρη πιο δυνατά πιο υγιή
γνωρίζω και κλαδευτές για όσους φοβούνται το αυτο-κλάδεμα....
Όσοι γελούν κι όσοι χλευάζουν Όσοι ασκόπως τριγυρνάνε και ρεμβάζουν Είναι επικίνδυνοι και με τρομάζουν Είναι επικίνδυνοι
Όσοι θρηνούν κι όσοι γιορτάζουν Όσοι τον πόνο ή τη χαρά γυμνοί αγκαλιάζουν Είναι επικίνδυνοι και με τρομάζουν Είναι επικίνδυνοι
Όσοι αγρυπνούν και δε δειλιάζουν Όσοι σωπαίνουν κι όσοι απόκοσμα ουρλιάζουν Είναι επικίνδυνοι και με τρομάζουν Είναι επικίνδυνοι
Όσοι γελούν κι όσοι χλευάζουν Όσοι ασκόπως τριγυρνάνε και ρεμβάζουν Είναι επικίνδυνοι και με τρομάζουν Είναι επικίνδυνοι
Όσοι γελούν κι όσοι χλευάζουν Όσοι ασκόπως τριγυρνάνε και ρεμβάζουν Είναι επικίνδυνοι και με τρομάζουν Είναι επικίνδυνοι
Όσοι αγαπούν κι όσοι σπαράζουν Όσοι ονειρεύονται έναν κόσμο πιο ζεστό Όσοι Δε σκύβουν ούτε διατάζουν Όσοι τη βρίσκουν με τραγούδια σαν αυτό
Είναι επικίνδυνοι και με τρομάζουν Είναι επικίνδυνοι Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί Οι ονειροπόλοι, οι χαμένοι, οι τρελοί Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί Θα έπρεπε κιόλας να ‘χουν ήδη συλληφθεί Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί Οι μεθυσμένοι απ’ το θεό, οι εθισμένοι στη ζωή Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί Θα έπρεπε κιόλας να ‘χουν ήδη συλληφθεί
Στου δειλινού την άκρη αποκοιμήθηκα σαν ξένος, σαν ξενάκι, σαν πάντα ξένος κι ήρθε και κατακάθησε πάνω μου σα σεντόνι όλη της γης η σκόνη, όλη της γης η σκόνη... Ωωωω...
Ήρθε με τη σειρά της κι η μαύρη θάλασσα έφερε ένα καράβι ακυβέρνητο ανέβηκα σαν άνεμος, ανέβηκα σαν κλέφτης το ψέμα δεν το βλέπεις, το ψέμα δεν το βλέπεις... Ωωωω...
Στην πλώρη ακουμπισμένος, ένας διάφανος τα κόκκαλα μετράει, μένει άφωνος τρώει την πέτρα σαν ψωμί, ο Καίσαρας Βαλιέχο άλλο αδερφό δεν έχω, άλλο αδερφό δεν έχω... Ωωωω...
Σπυθίζει το τσιγάρο σε κάθε ρουφηξιά η Ισπανία γέρνει, κι η μόνη που νικά η ηδονή που μας γεννά, που παίζει το χαρτί μας, χωρίς τη θέλησή μας, χωρίς τη θέλησή μας... Ωωωω....
Στου δειλινού την άκρη, δε βλέπεις όνειρα αυτά που γίναν βλέπεις και τα επόμενα βλέπεις τον άνθρωπο μικρό, που τον πατάν στ'αλήθεια τα πόδια του τα ίδια, τα πόδια του τα ίδια... Ωωωω...
Τα αδελφοποιημένα blogΠΑΛΑΛΟΣ, ΒΙΟΤΕΧΝΙΑ – Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΒΙΟΥ – MUSICBODIESσε μια κοινή ανάρτηση σας προσφέρουν ένα καταπληκτικό τραγουδάκι των ΧΕΙΜΕΡΙΝΩΝ ΚΟΛΥΜΒΗΤΩΝ, ειδικά αφιερωμένο στην ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ, ΣΤΑ ΛΟΙΠΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ, ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ, ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΧΟΝΤΕΣ-ΚΑΤΕΧΟΝΤΕΣ-ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑ ΥΠΕΡ-ΥΠΕΡ-ΥΠΕΡ-ΥΠΕΡ-ΥΠΕΡ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΠΛΕΟΝ ΜΟΝΟ ΥΠΕΡ-ΥΠΕΡ-ΥΠΕΡ ΚΕΡΔΗ ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΑΠΟΛΥΟΥΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΟΥΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΙΑΡΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΙΣΘΩΤΟΥ, ΣΤΑ GOLDENBOYS, ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ ΜΟΙΡΑ ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ ΝΑ ΔΑΝΕΙΖΟΝΤΑΙ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ «ΚΟΜΜΑΤΙ» ΤΟΥΣ, ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ ΜΟΥΡΗ ΚΑΙ ΠΡΕΣΤΙΖ…ΣΤΟΥΣ ΦΑΝΤΑΣΜΕΝΟΥΣ, ΣΤΗΝ ΜΑΖΑ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ, ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ Η ΥΛΗ, Η ΚΑΛΟΠΕΡΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ.
οι εικόνες του video δεν μας εκφράζουν για το συγκεκριμένο τραγούδι, ο δημιουργός του βέβαια (του video) εκφράζεται και νοιώθει έτσι και έχει κάθε δικαίωμα βέβαια...
το τραγούδι (κατά την ταπεινή μας άποψη) είναι άκρως αλληγορικό...
ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΤΑΞΙΔΕΨΤΕ....
Όμορφη πόλη φωνές μουσικές
απέραντοι δρόμοι κλεμμένες ματιές
ο ήλιος χρυσίζει χέρια σπαρμένα
βουνά και γιαπιά πελάγη απλωμένα
Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα
τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα
θα γίνεις δικιά μου
Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα
τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα
θα γίνεις δικιά μου
Η νύχτα έφτασε τα παράθυρα κλείσαν
η νύχτα έπεσε οι δρόμοι χαθήκαν
Αρχές της δεκαετίας του '90, μια Μεγάλη Παρασκευή, ένας μουσικός από τη Λάρισα γυρίζοντας τα κουμπιά του ραδιοφώνου έπεσε τυχαία σε μία ερμηνεία που τον καθήλωσε. Εκστασιασμένος έμεινε να ακούει μια γυναίκα να τραγουδά σε σπασμένα ελληνικά και αραβικά τη «Ζωή εν Τάφω» ή όπως είναι η αραβική απόδοση «Ya Yasseeouh El Havat Nouazimak». Εκείνη τη μέρα ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου ανακάλυψε τη μεγάλη τραγουδίστρια που έχει ταυτιστεί με την ψυχή του Λιβάνου, τη Φεϊρούζ.
«Επαθα κάτι με τη φωνή της. Είναι σαν ποτάμι που ρέει», θυμάται. Τον αναζητήσαμε, με αφορμή την, ενταγμένη στο Φεστιβάλ Αθηνών, μία και μοναδική εμφάνιση της Φεϊρούζ στο Ηρώδειο μεθαύριο, Σάββατο, γιατί ο Παπακωνσταντίνου έχει γράψει ένα τραγούδι για εκείνη. Λέγεται «Φεϊρούζ», το ερμήνευσε πρώτη η Μελίνα Κανά στο δίσκο «Της αγάπης γερακάρης» (1996) κι είναι από τα γνωστότερα του Λαρισαίου μουσικού.
Οι στίχοι, που ο Παπακωνσταντίνου έγραψε λίγο μετά την ερτζιανή συνάντησή του με τη φωνή της, λένε:
«Φεϊρούζ βγες στο μπαλκόνι, να σ' ακούσουν τα πουλιά, του Λιβάνου οι μαύροι κέδροι και οι λειχήνες του Αραράτ. Φεϊρούζ, καημέ μου Φεϊρούζ, τους αναστεναγμούς μου αφήνω στα σταυροδρόμια της ζωής. Φεϊρούζ, καημέ μου Φεϊρούζ, έμαθα πάντοτε να δίνω, όσα δεν έδωσε κανείς. Στείλε το "Wa habibi" στις φτερούγες του νοτιά, να περάσει από τη Γαύδο και να ανέβει πιο ψηλά. Η Ευαγγελία λέει το Αρχαγγελιτικό κι εσύ στης Μπεκάα τη θέρμη τραγουδάς το ανείπωτο».
Λίγα χρόνια αργότερα το τραγούδι «Φεϊρούζ» επιτέλους κυκλοφόρησε έπειτα από αλλεπάλληλες προσπάθειες μελοποίησης. «Χρειάστηκα τρία χρόνια γιατί, ενώ οι στίχοι μού 'ρθαν αμέσως και αβίαστα, στη μουσική, μετά την εισαγωγή, κόλλαγα. Ευτυχώς, όμως, νομίζω πως το τελικό αποτέλεσμα δεν δείχνει επιτηδευμένο, ούτε εγκεφαλικό όπως συμβαίνει καμιά φορά με τα κομμάτια που σε παιδεύουν καιρό».
Εν τω μεταξύ είχε ανακαλύψει και τη δισκογραφία της Φεϊρούζ και πρώτα πρώτα το δίσκο με τους ύμνους της Μεγάλης Παρασκευής «Good Friday-Eastern Sacred Songs» αλλά κι ό,τι άλλο κυκλοφορούσε στην Ελλάδα. «Δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσαν όλα. Μερικά από τα σύγχρονα τραγούδια που δισκογράφησε είχαν ένα μπόλιασμα δυτικής μουσικής που τα έκανε να μοιάζουν σαν μουσική ξενοδοχείου. Ακόμα και σ' αυτά όμως η φωνή της παρέμενε εξαιρετική. Υστερα διάβασα γι' αυτήν και θαύμασα και την προσωπικότητά της. Πάνω απ' όλα την επιλογή της να μην τραγουδάει όσο διαρκούσε ο εμφύλιος στο Λίβανο».
Σ' ένα δισκοπωλείο της Λάρισας λίγα χρόνια αργότερα ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου χάζευε δίσκους. Δίπλα του ένας άλλος πελάτης ρωτούσε λεπτομέρειες για τη δισκογραφία της Κανά κι ο Παπακωνσταντίνου προσφέρθηκε να τον βοηθήσει. «Α, εσένα σε ξέρω», του είπε ο άλλος κι έπιασαν την κουβέντα για το δίσκο «Της αγάπης γερακάρης». «Το τραγούδι που μ' άρεσε περισσότερο είναι η "Φεϊρούζ". Αλήθεια, έχεις πάει στο Λίβανο και την έχεις δει να βγαίνει στο μπαλκόνι και να τραγουδάει;». Ο Παπακωνσταντίνου διαβεβαίωσε το συνομιλητή του ότι η εικόνα του ήταν προϊόν της φαντασίας του κι ότι ο ίδιος δεν έχει πάει ποτέ στο Λίβανο. «Κι όμως, αυτό ακριβώς συμβαίνει», του είπε ο άλλος που αποδείχτηκε φανατικός ταξιδευτής στη Μέση Ανατολή.
Και του εξήγησε πως η Φεϊρούζ, χριστιανή μαρωνίτισσα, σε κάποιες γιορτές βγαίνει πράγματι στο μπαλκόνι του σπιτιού της στη Βηρυτό και τραγουδά από εκεί. «Πιστεύω ότι οι δυνατές στιγμές δεν χάνονται, αλλά με κάποιο τρόπο ταξιδεύουν και μεταφέρονται», λέει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου για τη σύμπτωση.
Οσο για την Ευαγγελία που αναφέρει στο τραγούδι του, παρέα με τη Φεϊρούζ, πρόκειται για την Ευαγγελία Λελέ από τη Ρόδο, μια «ψυχή» της δικής μας πατρίδας σε ένα «συγκλονιστικό παραδοσιακό τραγούδι από τον Αρχάγγελο της Ρόδου».
Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου δεν θα μπορέσει να πάει στη συναυλία της Φεϊρούζ για να την ακούσει και να της δώσει όπως θα ευχόταν το cd με το τραγούδι της (αν και μέσω του φεστιβάλ ελπίζει πως ο δίσκος θα φτάσει στα χέρια της). Η πρόσφατη φωτιά στην Αγιά, που παρ' ολίγον να γίνει αιτία να καεί και το δικό του σπίτι, έχει βάλει σε σοβαρές περιπέτειες την περιοχή. Αλλά όσοι θα πάνε, ας αφεθούν σ' αυτή τη φωνή και στο «wa habibi» της που μοιάζει να 'ρχεται κατευθείαν από τον ουρανό της Ανατολής.
Δεν θα'ναι ακέραιη η ανθρωπιά σου, αν δε σκέφτεσαι και τον εαυτό σου Βούδας
Εκεί όπου δεν υπάρχει χιούμορ, δεν υπάρχει και ανθρωπιά
Έχει καταστεί τρομακτικά προφανές ότι η τεχνολογία μας έχει υπερκεράσει την ανθρωπιά μας Αϊνστάιν
Μέχρι τώρα ο άνθρωπος εναντιωνόταν στη φύση. Από εδώ κι εμπρός εναντιώνεται στη φύση του Γκάμπορ Ντ.
Πρέπει να είσαι πρώτα εσύ άνθρωπος, αν θέλεις να διδάξεις ανθρωπιά τους άλλους Άλκοττ
Στον δέκατο ένατο αιώνα το πρόβλημα ήταν ότι πέθανε ο Θεός. Στον εικοστό αιώνα το πρόβλημα είναι ότι πέθανε ο άνθρωπος. Φρομ Έριχ
Τέχνη: η απόπειρα να δημιουργείς δίπλα στον πραγματικό κόσμο, άλλο πιο ανθρώπινο κόσμο Μορουά Α.
Ως χαρίες άνθρωπος εάν άνθρωπος ή (Τι ωραίο πράγμα είναι ο άνθρωπος, όταν είναι άνθρωπος) Ηράκλειτος
Ως χαριίεν εστ' άνθρωπος, αν άνθρωπος η (Πράγματι χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος, αν είναι άνθρωπος) Μένανδρος
---------------------------------------------------------------------- ανθρωπιάουσ θανθρωπιά[anθro'pça] συναίσθημα κατανόησης και συμπαράστασης προς τους άλλους humanity
Πριν εξετάσουμε καν το αφαιρετικό σύστημα της ανθρωπότητας πρέπει να ερευνήσουμε την έννοια της ανθρωπιάς των ανθρώπων. Και πριν ακόμα, το υπόβαθρό της, τη μνήμη. Η μνήμη μπορεί, όπως το εξηγήσαμε σ’ ένα προηγούμενο άρθρο, να ερμηνευτεί ως ένα κομμάτι της ανθρωπότητας μέσα στη νοημοσύνη του ανθρώπου. Δεν συνεπάγεται όμως άμεσα η ανθρωπιά. Στην πραγματικότητα ακόμα και αν η μνήμη και η νοημοσυνη έχουν ενεργοποιηθεί εκ γενετής, αυτό δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος είναι ήδη άνθρωπος με τη γενική έννοια. Ο άνθρωπος γίνεται άνθρωπος μέσω της σκέψης και της συνείδησης που αποκτά μέσω της. Ενώ η ανθρωπιά εμφανίζεται μετά από αυτήν την επεξεργασία αλλά και τη συνάντηση με άλλους ανθρώπους και όχι απλά άτομα. Με άλλα λόγια δεν είναι η κοινωνικοποίηση που βοηθά αυτό το επίτευγμα μα το αφαιρετικό ζευγάρι δάσκαλος-μαθητής με τη γενικευμένη του έννοια. Η ανθρωπιά δεν είναι αυτονόητη διότι είναι πιο εξελιγμένη έννοια από τη συμπόνια και κάνει χρήση της ετυμολογικής έννοιας της εμπάθειας. Πιο συγκεκριμένα η ανθρωπιά είναι η ελάχιστη σχέση μεταξύ δύο ατόμων όπου η ανθρωπότητα δεν βρίσκεται σε εκφυλισμένη περίπτωση. Εμπεριέχει διαχρονικά στοιχεία που λειτουργούν ως νοητικά σχήματα μιας ανοιχτής δομής που ενεργοποιείται με τη δικτύωση του δασκάλου, ο οποίος επιτρέπει την ύπαρξη της συνεκτικότητας του ανθρώπου με την ανθρωπότητα. Διότι όπως ειπώθηκε και προηγουμένως, ο άνθρωπος δεν ανήκει εκ φύσης σε αυτήν τη δομή. Και το άτομο μπορεί να παραμείνει άτομο αν δεν υπάρξει αυτή η πρόσβαση στην ανθρωπότητα. Εξ αιτίας της κοινωνικοποίησης, το άτομο δεν αντιλαμβάνεται ούτε την ύπαρξη της ανθρωπότητας ούτε την ανάγκη της ανθρωπιάς. Όλα είναι εξασφαλισμένα από ένα σύστημα που μαζικοποιεί τα άτομα, συνεπώς δεν υπάρχει ούτε ουσιαστική αλληλεπίδραση ούτε συνανθρωπιά. Διότι ο καθένας νιώθει την εξάρτησή του από το σύστημα και δεν δημιουργεί ανθρώπινες σχέσεις. Δεν υπάρχει αξία, μόνο αρχές του συστήματος. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο δεν μπορεί ν’ αναπτυχθεί η ανθρωπιά γιατί κανείς δεν θεωρεί ότι είναι χρήσιμη και όντως δεν είναι γι’ αυτόν τον ανταγωνισμό που δεν ασχολείται με ανθρώπους αλλά με ανώνυμα άτομα. Η σπανιότητα της ανθρωπιάς ερμηνεύεται από την κοινωνική μάζα ως μια περιθωριακή οντότητα που μπορεί ο καθένας να παραμερίσει δίχως καμμιά επίπτωση. Η μόνη κοινωνική αξία είναι η αξιολόγηση και όχι η αξιολογία. Έτσι η ανθρωπιά παραμένει ένα δυσνόητο πράγμα που δεν ελκύει. Έχει αξία μόνο και μόνο για τους ανθρώπους που είναι και αυτοί σπάνιοι. Είναι η ατομική υλοποίηση της ενεργητικής έννοιας της ανθρωπότητας ενώ η μνήμη είναι η παθητική της έννοια. Με αυτές τις δύο έννοιες η νοητική οντότητα γίνεται άνθρωπος. Και η ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας είναι η επινόηση του αλτρουϊσμού με όλη του τη σημασία. Έτσι κατανοούμε τώρα πόσο σπουδαίος είναι ο ρόλος του δασκάλου για τον μαθητή άνθρωπο. Μέσω της μάθησης και ειδικά της μάθησης της μάθησης που είναι πιο πολύπλοκη, ο μέντορας ενισχύει τη συνείδηση του Τηλέμαχου και του δίνει τη δυνατότητα όχι μόνο να εκφραστεί αλλά και να παράγει ένα έργο προς όφελος των άλλων. Υπάρχουμε ουσιαστικά μόνο μέσα από τους άλλους και αυτό εξηγεί και το βάθος της ανθρωπιάς αλλά και την εμβέλειά της. Γι’ αυτόν τον λόγο η ανθρωπιά είναι μια δια βίου μάθηση.
