this is the end....and the uncertainty principle....

Το τέλος αυτού του ιστολογίου ήρθε…δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσουμε εδώ….η «δράση» θα συνεχιστεί στον φυσικό μας χώρο…η τέχνη του βίου είναι μια ατέρμονη πορεία προς την αυτογνωσία και προς την βελτίωση του εαυτού μας…ένας καλύτερος άνθρωπος, μια υγιείς μονάδα μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία ενός καλύτερου κόσμου μιας πιο ανθρώπινης, ζεστής και ειλικρινής κοινωνίας, όπου θα κάνει την ζωή σε αυτό τον κόσμο πιο όμορφη, πιο μελωδική, ευτυχισμένη. Τα προβλήματα πολλά το ίδιο και οι δυσκολίες, όμως αυτός ο δρόμος θα μας οδηγήσει στο αποτέλεσμα που επιθυμούμε. Ο χώρος του internet είναι απλά ένα μέσο, όχι ο δρόμος, αυτό το μέσο το αφήνουμε διότι ο χρόνος δεν φτάνει…όσο και αν οι ταχύτητες του adsl και αν αυξάνονται , δεν αρκούν για να μας οδηγήσουν γρηγορότερα εκεί που ονειρευόμαστε…

Γνωρίσαμε, και αυτό ήταν το θετικό της πορείας μας εδώ, ανθρώπους όχι απλά αξιόλογους, αλλά σύγχρονους φιλοσόφους και μύστες στους οποίους ελπίζουμε να προσφέραμε και εμείς κάτι…σίγουρα όχι τόσα όσα μας πρόσφεραν αυτοί….ένα μεγάλο ευχαριστώ δεν είναι αρκετό, ούτε για αυτούς ούτε για όλους αυτούς που μας αγκάλιασαν με τα σχόλιά τους ή απλά με την επίσκεψή τους στο φτωχικό μας…

Δεν θα χαθούμε από αυτούς που ήδη γνωριστήκαμε, ευτυχώς ! Θα τα λέμε και θα ανταλλάσουμε σοφίες, σκέψεις, όνειρα , ελπίδες, ιδέες…έχουμε πολύ δρόμο αδέρφια….και κανείς δεν περισσεύει από αυτούς που ακόμα διατηρούν την αυθεντικότητα, την καθαρότητα στην καρδιά, τον κάματο από τις ατελείωτες σκέψεις και παιδέματα του μυαλού….

Το ιστολόγιο μέχρι νεωτέρας θα παραμείνει και δεν θα διαγραφτεί.

Αντίο.-

Ας είναι μια φορά τίποτα να μην πούμε....

Γύρω από τούτο το ακούραστο τραπέζι,
που το φαΐ και το πιοτό μας κουβαλά,
τη μέρα κλείσαμε αδυσώπητη μέρα,
με τα διλήμματά της και τις αναποδιές.
Α, βλέφαρα μολυβένια
α, και μάτια θολά!

Γεια σας πότες της στρογγυλής τραπέζης,
που τα σαρκία σας η μέθη κυβερνά.
Ας είναι μια φορά τίποτα να μην πούμε,
τον ψίθυρο των άστρων έπιασε η γκλάβα μου.
Α, αρμονία και χάος!
Πάλι στα ίδια γυρνώ...

Η ελπίδα είναι ένα όνειρο που ξυπνά.

Αριστοτέλης

φίλοι

Η ευτυχία δημιουργεί φίλους
Η δυστυχία τους δοκιμάζει

το μονοπάτι σου

Μην ακολουθείς το μονοπάτι.
Πήγαινε εκεί που δεν υπάρχει μονοπάτι και άφησε τα ίχνη σου

άλλος θα έπρεπε να ντρέπεται

Μη ντρέπεσαι για τα δάκρυά σου.
Η ντροπή ανήκει σ' αυτόν που σε έκανε να κλάψεις.

κάποιοι γεννήθηκαν μίζεροι και αχάριστοι τελικά

Έκλαιγα επειδή δεν είχα παπούτσια,
ώσπου είδα κάποιον που δεν είχε πόδια

Αργοπεθαίνει

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Pablo Neruda

'Ηρωας

"Ήρωας, δεν είναι εκείνος που δεν φοβάται,
μα εκείνος που, παρά τον φόβο του, προχωρά."

Believe

“Αφού αρνιόμαστε τα θαύματα στα περασμένα,
δεν μπορούμε να τα περιμένουμε και στα μελλούμενα”

– Μ. Γιόντλ

Της λήθης το πηγάδι

Με διαβατάρικα πουλιά
Έρωτα να μην πιάνεις
Γιατί είναι διαβατάρικα
Και γρήγορα τα χάνεις

"....χίλιες φορές να γεννηθείς τόσες, τόσες θα σε σταυρώσουν...."

χίλιες φορές να γεννηθείς
τόσες, τόσες θα σε σταυρώσουν

χίλιες φορές να γεννηθείς
τόσες, τόσες θα σε φαρμακώσουν

Πού να σε κρύψω γιόκα μου
να μη σε φτάνουν οι κακοί
σε ποιο νησί του ωκεανού
σε πια κορφή ερημική.

Δε θα σε μάθω να μιλάς
και τ' άδικο φωνάξεις
ξέρω πως θα χεις την καρδιά
τόσο καλή τόσο γλυκή
που μες τα βρόχια της οργής
ταχειά, ταχειά θε να σπαράξεις.

Συ θα'χεις μάτια γαλανά
θα 'χεις κορμάκι τρυφερό
θα σε φυλάω από ματιά κακή
και από κακό καιρό

Από το πρώτο ξάφνιασμα
της ξυπνημένης νιότης
δεν είσαι συ για μάχητες
δεν είσαι συ για το σταυρό
εσύ νοικοκερόπουλο
όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης

Κι αν κάποτε τα φρένα σου
το δίκιο φως της αστραπής
κι αν η αλήθεια σου ζητήσουνε
παιδάκι μου να μην τα πεις

Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν
το φως να το σηκώσουν
δεν είναι η αλήθεια πιο χρυσή
απ' την αλήθεια της σιωπής
χίλιες φορές να γεννηθείς
τόσες, τόσες θα σε σταυρώσουν

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟΥΣ ΒΙΟΤΕΧΝΕΣ
ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΠΟΥ ΥΨΩΝΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΦΟΒΗΘΟΥΝ
ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΤΟΥΣ
ΓΙΑΤΙ ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΟΥΜΕ
ΧΙΛΙΕΣ ΘΑ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ

....απ' του κόσμου το άδικο και από το τρελάδικο....

Διάφανες αυλαίες

Είναι τα βλέφαρά μου
διάφανες αυλαίες.

Όταν τα ανοίγω βλέπω
μπρος μου ό,τι κι αν τύχει.

Όταν τα κλείνω βλέπω
μπρος μου ό,τι ποθώ.