“δαγκάνοντας τους φίλους για να τους διορθώσει”

Η κυνική φιλοσοφία λέγεται έτσι γιατί οι κυνικοί είχαν ως έμβλημά τους τον Κύων (το σκύλο) και έλεγαν “εμείς διαφέρουμε από τους άλλους σκύλους διότι εμείς δεν δαγκάνουμε τους εχθρούς αλλά τους φίλους, για να τους διορθώσουμε”.

Γεννηθείς εις την Σινώπη Ο Διογένης ο Κύων, από όπου εξορίστηκε για άγνωστο αδίκημα, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Όταν οι Αθηναίοι τον κορόιδευαν πώς οι Συνωπείς τον είχανε εξορίσει αυτός με αστεισμό απαντούσε “Εγώ τους καταδίκασα να μείνουν εκεί”.

Στην Αθήνα παρακολουθούσε μαθήματα κοντά στον ιδρυτή της κυνικής φιλοσοφίας Αντισθένη. Παροιμιώδης έμεινε η απλότητα, η λιτότητα, το ελεγκτικό και χλευαστικό πνεύμα του απέναντι στους άλλους. Η παράδοση λέει ότι είχε μόνιμη κατοικία του ένα πυθάρι και γυρνούσε στους δρόμους , όλη μέρα, με ένα φανάρι. Όταν τον ρωτούσαν τί το χρειάζεται το φανάρι την ημέρα, αυτός απαντούσε “Ψάχνω να βρώ τίμιους ανθρώπους”. Επιγραμματικό είναι και αυτό που είπε κάποτε, όταν ο Μέγας Αλέξανδρος έστειλε γράμμα στον Αντίπατρο, με κάποιο αγγελιαφόρο που ονομαζόταν Αθλίας : “Αθλίας, παρ αθλίου, δι Αθλίου προς άθλιο” (Ο άθλιος στέλνει άθλια επιστολή με τον Αθλιο προς ένα άθλιο).

Ο Διογένης έθιξε αποκλειστικά κοινωνικά και ηθικά προβλήματα. Η διδασκαλία του ήταν ουσιαστικά επαναστατική και ανατρεπτική για την τάξη που επικρατούσε τότε. Προσπάθησε με τα επιχειρήματα του, να αλλάξει την ανθρώπινη κοινωνία που είχε διαφθαρεί. Αυτό κατά την γνώμη του θα γινόταν δυνατό, αν ο άνθρωπος επέστρεφε στην φύση. Πίστευε δηλαδή πως η ευτυχία του ανθρώπου βρίσκετε στη φυσική ζωή και πως μόνο με την αυτάρκεια, την λιτότητα, την αυτογνωσία και την άσκηση μπορεί να την εξασφαλίσει. Ο Διογένης ο Λαέρτιος παραθέτει μεγάλο κατάλογο από έργα του Διογένη του Κύνου από τα οποία σώζονται αρκετά δυστυχώς όχι στη Ελληνική.

χρόνια δύσκολα

La Maison en Petites Cubes

La Maison en Petites Cubes from dorsumi on Vimeo.

Ποιά είναι η ζωή μας?...

Το νόημα της ζωής....

ψάξτε το...

δεν το χάσατε ποτέ...

υπάρχει ακόμα ελπίδα,

που δεν πεθαίνει....

να βρω ξανά του νήματος την άκρη....

Δε μ' αναγνωρίζετε γιατί έλειπα καιρό,
τα δάκρυα μου δεν σας λένε κάτι.
Λοιπόν, διηγηθείτε μου τι έγινε εδώ
να βρω ξανά του νήματος την άκρη.


Πείτε μου εκείνες τις ιστορίες σας
που κάνουν τα καλάμια να λυγίζουν,
Στα όρια των χωραφιών κι εν μέσω άπνοιας
τα μέτωπα των αγροτών δροσίζουν.

Πείτε μου εκείνες τις ιστορίες σας.

Φωτογραφίες δείξτε μου αυτών που Κυριακή
γεννηθήκαν κι εκείνων που έχουν πέσει,
Από τη βάρκα λίγο πριν φτάσει στην ακτή
γιατί η ζωή τους πια δεν τους αρέσει.

Τα τραγούδια πείτε μου που λέτε την αυγή
σαν σβήνουνε τα φώτα στην πλατεία,
Καθώς και απογεύματα μετά την προσευχή
και πριν να ξεκινήσει η αλητεία.

Τα τραγούδια πείτε μου που λέτε την αυγή.

Αν συνεχίζουν πείτε μου κοιτώντας τη φωτιά
οι άνθρωποι να κάθονται στις φτέρνες,
Και αν οι ομορφότερες γυναίκες στα κρυφά
κάτω από τη γλώσσα εκτρέφουν σμέρνες.

Πείτε μου, ακόμα, αν έρχεται στην άκρη του χωριού
ο λύκος του θανάτου τους χειμώνες,
Που σαν κουνούσε την ουρά το γάλα έπηζε
στα τρομαγμένα στήθη απ' τις λεχώνες.

Πείτε μου ακόμα αν έρχεται στην άκρη του χωριού.

Πείτε μου, μη βρέθηκε η σκάφη που παλιά,
λουζόμουνα με ήλιο και με χιόνι
Ή τα μαλλιά που φύλαξε απ' την πρώτη μου κουρά
η μάνα που ακόμα ρούχα απλώνει.

Το πτυελοδοχείο του Μπακούνιν το χυτό,
συντρόφια, μήπως βρέθηκε και κείνο,
Να φτύσω μέσα με θυμό που οι νέες εποχές
με κάνουνε να μοιάζω με κρετίνο.

Δε μ' αναγνωρίζετε γιατί έλειπα καιρό

Να ζήσετε!!!

πάντα ευτυχισμένοι , πάντα ενωμένοι
πάντα βιο-τέχνες

με άλλα λόγια....

Θίασος....

Επενδύσεις, διαφημίσεις, ενοχές και ανακρίσεις
Εποχές για λεφτά, άπατος στα χαμηλά
Με θεούς φοβερούς, με θρησκείες τρομοκράτες
Με ληστές στην αυλή, αδιάφοροι χαζοί

Κάνω πως δεν ξέρω πέφτω μες τα κύματα
Άλλοι δρόμοι μας ενώνουν κι άλλοι στα διλήμματα

Ψευδαισθήσεις, παραισθήσεις, εντολές και αντιρήσεις
Αλλαγές στα ψηλά, ίδια συνταγή παιδιά
Με κομμένα φτερά, με οράματα στημένα
Αφανείς οδηγούς, αδηφάγους οπαδούς

Κάνω πως δεν ξέρω πέφτω μες τα κύματα
Άλλοι δρόμοι μας ενώνουν κι άλλοι στα διλήμματα

Εισοδηματίες, κεφαλαιούχοι - επενδυτές
Αστοί με τίτλους αγυρτίας, ηθικολόγοι υποκριτές
Μεταμφιεσμένοι παρθένες της εγκράτειας, απατεώνες
Νομοθέτες, θεατρίνοι, στρατηγοί πνιγμένοι στα παράσημα,
Στα σειρήτια, στους μεγαλόσταυρους
Κράχτες στα σκυλάδικα

Κάνω πως δεν ξέρω πέφτω μες τα κύματα
Άλλοι δρόμοι μας ενώνουν κι άλλοι στα διλήμματα

Τηλεοπτικά κόλπα με αστέρες παρουσιαστές
Στο θίασο της ακροαματικότητας
Εκλογική φάρσα με ψηφοφόρους ξύλινους
Οι υποψήφιοι αστοί ντυμένοι παλιάτσοι
Με δάκρυα στα μάτια για τα βάσανα του κόσμου
Με πάθος για την καθαρότητα του έθνους
Και την δόξα της πατρίδος

Κάνω πως δεν ξέρω πέφτω μες τα κύματα
Άλλοι δρόμοι μας ενώνουν κι άλλοι στα διλήμματα

Αυταπάτες - μεγαλεία, και μια θηριώδη ανία
Μπερδεμένα μυαλά και λογαριασμοί φωτιά
Με τα χρέη ψηλά, τη ψυχή στα κόκκινα
Οι λαγοί στο σακί, δούλοι τηλεοπτικοί

Κάνω πως δεν ξέρω πέφτω μες τα κύματα
Άλλοι δρόμοι μας ενώνουν κι άλλοι στα διλήμματα

ΑΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG

Γνωρίζετε ότι κάθε 27 λεπτά γίνεται κάπου στον κόσμο μια εγχείριση μεταμόσχευσης; Ότι κάθε 2 ώρες και 24 λεπτά κάποιος πεθαίνει ενώ περιμένει να βρεθεί δότης που θα του έσωζε τη ζωή;[1] Γνωρίζετε όρους όπως δωρητής οργάνων, ανοχή, απόρριψη, ιστοσυμβατότητα, ανοσοκατασταλτική θεραπεία ή εγκεφαλικός θάνατος; Είναι βέβαιο ότι η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας όχι μόνο αγνοεί τέτοιου είδους έννοιες και πληροφορίες αλλά επιπλέον κυριαρχείται από θρησκευτικές και κοινωνικές προκαταλήψεις, δημιουργώντας της πλήθος νομικών, ηθικών και δεοντολογικών ερωτημάτων για όλο το φάσμα της μεταμοσχευτικής διαδικασίας. Μάλιστα η δωρεά οργάνων και ιστών, ένας από τους πυλώνες που στηρίζεται το οικοδόμημα της μεταμόσχευσης, αντιμετωπίζεται με μεγάλη διστακτικότητα, φόβο και εφεκτικότητα, χαρακτηριζόμενη ως θέμα «ταμπού» από τον Έλληνα του 21ου αιώνα. Εκτός από την κοινωνική στάση της επιφυλακτικότητας που είναι εγκλωβισμένη μέσα σε μύθους και πραγματικότητες, η ανεπαρκή στελέχωση αρμοδίων μονάδων περίθαλψης, η έλλειψη αναγκαίας υλικοτεχνικής υποδομής και το ελλιπές θεσμικό πλαίσιο που ισχύει σήμερα στη χώρα μας επιβαρύνει ακόμα περισσότερο την ήδη άσχημη κατάσταση, βάζοντας ταυτόχρονα φρένο στα όνειρα για ίαση και καλύτερη ποιότητα ζωής χρόνια πασχόντων συνανθρώπων μας. Ενώ πολλοί από τους υπεύθυνους του μεταμοσχευτικού προγράμματος της χώρα μας έχουν επισημάνει διαχρονικά τις προαναφερόμενες παθογένειες, η Ελλάδα ακόμα και σήμερα βρίσκετε παγκοσμίως στις τελευταίες θέσεις της μεταμοσχευτικής δραστηριότητας και της προσφοράς οργάνων, γεγονός που δεν συνάδει σε μια χώρα που θέλει να προσδιορίζετε ανεπτυγμένη και ευρωπαϊκή. Η δυσμενής αυτή διαπίστωση αποδεικνύεται και από δημοσιεύσεις στατιστικών στοιχείων έγκυρων διεθνών και ευρωπαϊκών οργανισμών.

Τα τελευταία χρόνια άνθρωποι που έχουν υποβληθεί σε μεταμόσχευση και έχουν βιώσει από πρώτο χέρι τα ευεργετήματα που προσφέρει αυτή η τόσο σημαντική ιατρική πράξη αρχίζουν να κινητοποιούνται για την αντιστροφή αυτών των απογοητευτικών δεδομένων. Είτε μέσω ενεργοποίησης σωματείων, είτε μέσω της συμμετοχής τους σε εκδηλώσεις και γενικότερα δραστηριοποίησης τους στην κοινωνική ζωή, προσπαθούν ανάλογα με τις δυνατότητες τους, ν’ αμβλύνουν τις αντιθέσεις και τις απορίες που όπως αναφέραμε και παραπάνω υπερισχύουν σήμερα σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας μας. Η δημιουργία του TransplantLink έχει σαν στόχο να συνδράμει σ’ αυτή τη συλλογική προσπάθεια. Σκοπός του είναι η πληροφόρηση και η ανταλλαγή απόψεων πάνω στο ευαίσθητο θέμα της μεταμόσχευσης και σ’ ότι σχετίζεται μ’ αυτό. Όπως και να καταγγέλλει από δημόσια θέση τα κακώς κείμενα που αντιμετωπίζουν οι μεταμοσχευμένοι ασθενείς τόσο στο χώρο της Υγείας όσο και στις επαφές τους με υπηρεσίες του Δημόσιου ή Ιδιωτικού Τομέα. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι αυτή η κίνηση θα έχει ανταπόκριση και θα μας δώσει ιδιαίτερη χαρά η επικοινωνία - συμμετοχή κάθε ενεργού πολίτη με το να μας κοινοποιεί σχόλια ή παρατηρήσεις γύρω από τα τόσο σημαντικά αλλά και τόσο ευαίσθητα θέματα που διαπραγματευόμαστε.

Είναι πεποίθηση μας ότι αξίζει να ενεργοποιηθούμε και να αγωνιστούμε όλοι ώστε να αλλάξουμε όλη αυτή τη δυσάρεστη εικόνα που ζούμε σήμερα. Άλλωστε το χρωστάμε σε κάθε ασθενή συνάνθρωπο μας που αγωνιά καθημερινά ενταγμένος σε κάποια λίστα ανεύρεσης μοσχεύματος αλλά και στα τόσα χρόνια μεταμοσχευτικής ανεπάρκειας που βιώνει η ελληνική κοινωνία.

[1] Ann Fullick, Μεταμόσχευση Οργάνων, Εκδόσεις Σαββάλας, 2004

transplant link

ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ....ΠΑΙΔΕΙΑ....

καλημέρα....

ΤΟ ΧΑΟΣ

«Πρώτα-πρώτα το Χάος έγινε και ύστερα η πλατύστηθη Γη, το αιώνια στέρεο βάθρο όλων….. Και από το Χάος, το Έρεβος γεννήθηκε και η μαύρη η Νύκτα, κι από τη Νύκτα πάλι ο Αιθέρας και η Ημέρα…… Και η Γη γέννησε πρώτα ίσο με τον εαυτό της, τον Ουρανό τον αστερόπληθο…»

(Ησίοδος, «Θεογονία»)

Σε κάθε κοσμογονία, υπεράνω και πίσω από τον Δημιουργό, γύρω εντός και εκτός, βρίσκεται το Άγνωστο, το Ακατανόητο, η Πηγή και η Αιτία όλων. Το σύμπαν προβάλλει από αυτό το Μεγάλο Άγνωστο που κανένας ανθρώπινος νους δεν μπορεί να συλλάβει. Πολλά ονόματα έχουν δοθεί σε αυτό το μυστήριο που περιέχει εντός του το παν. Αποκαλείται «απύθμενη άβυσσος», «κενότητα», «χάσμα», «άβυσσος των υδάτων», «άγνωστο σκότος», «βυθός». Ο Δημόκριτος το ονόμαζε «Κενό» αλλά επίσης και βυθό. Ο Πλάτων «Άπειρο» και ο Αναξαγόρας «Απειρία». Τα Ορφικά μυστήρια μιλούσαν για το τρεις φορές Άγνωστο Σκότος από όπου ξεπήδησε ο Κρόνος-Ηρακλής, και ο Ησίοδος μάς μιλά για το Χάος με την έννοια του κενού αρχικά, διότι αργότερα η λέξη αυτή απέκτησε διαφορετική σημασία στη σκέψη των ανθρώπων. Το Χάος του Ησίοδου δεν είναι όμοιο με εκείνο του Αναξαγόρα που διακοσμήθηκε από το Νου. Κατά την ετυμολογία της λέξης από τη ρίζα ΧΑΥ ή ΧΑF, σημαίνει το χάσμα αλλά όχι κάτι που είναι εντελώς κενό.

Το Ησιόδειο Χάος είναι ο γενάρχης και η «οντότητα» από την οποία πρόβαλλαν όλα. Το ίδιο δεν ενώνεται ποτέ με τη Γαία, που είναι κατά κάποιο τρόπο μια διαφοροποίηση του Χάους, ένας εν δυνάμει χώρος που προβάλλει από τον αφηρημένο χώρο. Με το όνομα Γαία δεν εννοείται ο πλανήτης Γη διότι οι αρχαίοι Έλληνες την ονόμαζαν Χθόνα. Ο Ορφέας δίδασκε ότι το Ησιόδειο Χάος δεν είναι τόπος αλλά η άπειρη και γεμάτη αιτία των θεών και το κόσμου, και το ονόμαζε χάσμα πελώριο χωρίς τέλος ούτε πυθμένα ούτε βάση, αλλά «αζητές σκότος», διότι το ίδιο δεν έχει μορφοποιημένη φύση αλλά από αυτό προβάλλει το νοούμενο της ύλης ως Γαία. Αποτελεί κενό χώρο, αχανές σκοτεινό και μυστηριώδες διάστημα, έρεβος και νύκτα. Στο πεδίο της αφαίρεσης, ο αφηρημένος ή υπερβατικός χώρος αποτελεί την άγνωστη θεότητα που φαίνεται κενή μόνο στον πεπερασμένο νου. Είναι μια καθαρή υποκειμενικότητα που η ανθρώπινη διάνοια δεν μπορεί να συλλάβει, δίχως αυτό να σημαίνει ότι είναι κάτι μη υπάρχον.

Όταν ο Δημόκριτος μιλούσε για τα άτομα και το κενό, εννοούσε μεν το χώρο αλλά όχι έναν εντελώς κενό χώρο, δεδομένου ότι «η φύση αποστρέφεται το κενό» όπως έλεγαν οι Περιπατητικοί. Ο Δημόκριτος όριζε δύο αρχές: το ον που θεωρούσε πλήρες και το μη ον που θεωρούσε κενό, εντός του οποίου το πλήρες δημιουργούσε τα πάντα με τροπή και ρυθμό. Στο απόσπασμα Β117, ομολογεί ότι «στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε απολύτως τίποτε γιατί η αλήθεια βρίσκεται στο Βυθό». Ο όρος αυτός αποτελεί σημαντικό στοιχείο στην Ορφική παράδοση για το Χάος, και εδώ χρησιμοποιείται από τον Δημόκριτο με την έννοια τού αφηρημένου ή υπερβατικού χώρου. Ο Δαμάσκιος περιγράφει το Βυθό ως «κρυφό κόσμο που συγκεντρώνει μέσα του όλους τους κόσμους, ως κόσμο των κόσμων που εγκυμονεί την Κοσμική Ιδέα». Η Κοσμική Ιδέα μπορούμε να πούμε ότι γίνεται η Κοσμική «Άτομος» του Δημόκριτου (απόσπ. Α 47), δηλαδή όχι απλώς ένα άτομο με διαστάσεις ενός κόσμου αλλά η αρχική συμπύκνωση όλων των κόσμων, όλων των αρχετυπικών ατόμων-ιδεών εντός του Βυθού πριν από την έναρξη κάθε δημιουργίας.

Η έννοια του αφηρημένου ή υπερβατικού χώρου μπορεί να εξεταστεί με δύο, φαινομενικά, διαφορετικούς τρόπους. Από τη μια πλευρά, ως το απεριόριστο διάστημα στην πλέον αφηρημένη όψη του δίχως όρια ή χαρακτηριστικά, δηλαδή ως κενότητα. Αλλά από την άλλη, ως η άπειρη πληρότητα του παντός. Στην πρώτη περίπτωση είναι το σύμπαν με όλα όσα υπάρχουν σε αυτό από την άποψη του πνευματικού κόσμου ή των υπερβατικών για εμάς καταστάσεων, παρόλο που στη δική μας περιορισμένη αντίληψη φαίνεται ως το Μεγάλο Κενό δίχως καμία πνευματική υπόσταση. Ως κενότητα, είναι το εσωτερικό μυστηριώδες διάστημα που αναφέρεται και ως Βυθός. Στη δεύτερη περίπτωση ταυτίζεται με το Πλήρωμα των Γνωστικών και είναι μια πληρότητα. Είναι το εκδηλωμένο ψυχικό διάστημα που προβάλλει από το Βυθό ή Προπάτορα, και σ’ αυτόν επιστρέφει όταν ολοκληρωθεί ο κύκλος της δημιουργίας. Κανένας από τους μεγάλους Διδασκάλους δεν απέδωσε ποτέ ιδιότητες στον υπερβατικό χώρο, παρότι όλες οι ιδιότητες και όλες οι δυνάμεις εμπεριέχονται σε αυτόν και προβάλλουν από αυτόν. Ούτε μίλησαν για φυσικές διαστάσεις του αφηρημένου χώρου, διότι για τη φιλοσοφία οι φυσικές διαστάσεις αφορούν μόνο το συγκεκριμένο χώρο ή το φυσικό σύμπαν. Το μόνο που ειπώθηκε ή μάλλον υπαινίχθηκε είναι η υπόθεση της αιωνιότητάς του και η ακατάπαυστη κίνησή του, που δεν σταματά ποτέ ούτε και στα μεσοδιαστήματα «δημιουργίας – ανάπαυσης». Γι’ αυτό και θεωρήθηκε ως θείος και αιώνιος.

Ο Τίμαιος έλεγε ότι καθετί που υπάρχει είναι απαραίτητο να υπάρχει κάπου και να κατέχει κάποιο χώρο. Αυτό το «κάπου» ή αυτός ο «χώρος» στη αντίληψή μας λαμβάνει την έννοια του «εκεί έξω», δηλαδή κάτι που βρίσκεται πολύ μακριά από εμάς. Αυτό όμως συμβαίνει διότι είμαστε παρατηρητές τού έξω κόσμου ή του διαστημικού χώρου που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας. Στην αρχαιότητα ωστόσο, ο χώρος ή το διάστημα δεν ήταν απαραιτήτως κάτι αποκλειστικά εξωτερικό και απτό, αλλά συχνά θεωρούταν πως περιείχε βαθμίδες εσωτερικών διαστάσεων. Ο όρος «εσωτερική διάσταση» είναι μεταφορικός και όλα όσα ανήκουν στη διάσταση αυτή δεν είναι ορατά από τις αισθήσεις μας. Περιέχει όλα τα μη ορατά, για εμάς, πράγματα και τις μη ορατές ενέργειες και δυνάμεις του σύμπαντος, τις οποίες συχνά αντιλαμβανόμαστε από τη δράση τους στο φυσικό περιβάλλον.

Η επιστήμη δέχεται ότι το φυσικό σύμπαν περιέχει δέκα διαστάσεις, από τις οποίες μόνο τέσσερις έχουν έως τώρα εκδηλωθεί, ενώ οι υπόλοιπες βρίσκονται «διπλωμένες εντός του» – ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Ωστόσο, ο όρος «εσωτερική διάσταση» έχει και μια άλλη έννοια που πρέπει να λάβουμε υπόψη. Θεωρούμε ότι η διάσταση αυτή υπάρχει μέσα στον άνθρωπο ή μάλλον στην υποκειμενικότητά μας ή τον ψυχισμό μας και μόνο. Οι αρχαίο λαοί όμως θεωρούσαν ότι το «εσωτερικό διάστημα» είναι κάτι ή μάλλον, είναι χώρος αντικειμενικός αν και ανεξάρτητος από τον ανθρώπινο ψυχισμό. Ότι είναι ένα πεδίο ή μια κατάσταση μέσα στην οποία κινούμαστε μάλλον και η οποία μας περιβάλλει, ακριβώς όπως και το ορατό διάστημα, και δεν βρίσκεται περιορισμένο μέσα στον ψυχισμό τους. Επιπλέον, οι Ιδέες οι οποίες είναι πνευματικές εικόνες έχουν εσωτερικές διαστάσεις. Δηλαδή έχουν «έκταση» ή χώρο. Ο χώρος αυτός είναι καθαρά μορφή πνεύματος και δεν είναι ούτε μπορεί να γίνει ποτέ αισθητό στοιχείο αλλά παραμένει καθαρά νοητό στοιχείο.
Ο Πλάτων έλεγε ότι αυτό που είναι ακίνητο δεν μπορεί να είναι θείο και αιώνιο. Δεν υπάρχει τίποτε ακίνητο μέσα στον Υπερβατικό Απόλυτο χώρο, που είναι η Παγκόσμια Ψυχή, διότι η Ψυχή είναι η ίδια η κίνηση και το αυτοκινούμενο, η μια πανταχούσα ουσία και ενέργεια, η απεριόριστη έκταση, η πρωταρχική ενσωμάτωση της Μονάδας, το άγνωστο δοχείο των πάντων. Κατά το Χαλδαϊκό λόγιο, το χάος-χώρος είναι μήτρα «συνέχουσα τα πάντα»,

Το Ησιόδειο Χάος διαφοροποιημένο ως Γαία γεννά τον Ουρανό που κατόπιν την γονιμοποιεί. Ο Χώρος γίνεται τώρα χώρα και σώμα της Ψυχής, φορέας των νοητών υποστάσεων, των θεών που μετέχουν στο «είναι» της. Συνεχής και άμορφος, απέραντος και απεριόριστος ο χώρος – Γαία, γεννά ύστερα τον Χρόνο (Κρόνο), αλλά κατόπιν γίνεται σύζυγός του και παράγοντας ροής με τη μορφή της Ρέας. Ακόμη, γίνεται ο μεγάλος τάπητας, ο ψυχικός ιστός των άπειρων ιεραρχιών των δυνάμεων ή αρχών ή θεών, αν βέβαια οι δυνάμεις αυτές προσωποποιηθούν όπως στη Θεογονία του Ησίοδου. Γίνεται το δοχείο που ο Πλάτων αποκαλεί «υποδοχή ή δεχόμενο» και το περιγράφει ως την έκταση που περιέχεται στο πνεύμα, και ως χώρο τον οποίο οι πνευματικές εικόνες ή ιδέες αποκαλύπτουν τόσο ως νοητό αλλά και ως γνωστικό στοιχείο. Εκτός από «υποδοχή» ή δοχείο των ιδεατών, αρχετυπικών μορφών, ο ψυχικός χώρος αποτελεί τη βάση, την ύπαρξη, και το πεδίο της απεριόριστης Ζωής και του άπειρου Νου, του Δημιουργού. άπειρος κατάσταση κατά τον Δαμάσκιο, ενώ στην Ινδική παράδοση είναι το πρωταρχικό χάος που κρύβει μέσα του το θάνατο και την αθανασία που παρέχεται στους θεούς με τη μορφή της amrita, του ινδικού νέκταρος της αθανασίας. Στη διαφοροποιημένη φύση του ως ψυχικός χώρος, αποτελεί την πηγή των λεπτοφυών ιδιοτήτων και τη ριζική φύση της ορατής ύλης. Στο πεδίο της αντίληψης ερμηνεύεται ως το δοχείο όσων υπάρχουν, ή αλλιώς η «υποδοχή» ή το «δεχόμενο» του Πλάτωνα.

βαρκάρη του Αχέροντα

Ίσως είναι ο μύθος που ακολουθεί τόσα χρόνια τον ποταμό Αχέροντα, που κάνει τόσο δελεαστική μια εξορμηση προς τα εκεί. Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο Αχέροντας ήταν ο δρόμος που ακολουθούσαν οι ψυχές στο ταξίδι τους προς τον Άδη.

" Ο ποταμός περνά από τους νομούς Ιωαννίνων, Θεσπρωτίας και Πρεβέζης για να εκβάλλει τελικά στο Ιόνιο πέλαγος στην περιοχή της Αμμουδιάς στην Πρέβεζα. Έχει γίνει ακόμη γνωστός τόσο για το φυσικό κάλλος της περιοχής, όσο και για τον βιότοπο που σχηματίζεται στις εκβολές του.
Η διαδρομή που ακολούθησα εγώ πριν 6 χρόνια, ήταν απ' το Τρίκαστρο ως τη Γλυκή. Το πρώτο, ένα χωριό μικρό. Αναφέρεται στους χάρτες πως έχει 20 κατοίκους. Εμείς συναντήσαμε μόνο μία οικογένεια κτηνοτρόφων με τα παιδιά τους, οι οποίοι, ευγενέστατοι, μας προσέφεραν νερό και μας υπέδειξαν την πηγή απ' όπου το προμηθεύονταν. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα απ' την αρχή. Στο Τρίκαστρο φτάσαμε το σούρουπο. Αφού στήσαμε τα αντίσκηνα στην όχθη του ποταμού, την προσοχή μας τράβηξε το εκκλησάκι που δέσποζε στην κορυφή του λόφου. Για το πού ήταν αφιερωμένο δε χωρούσε αμφιβολία. Προφήτης Ηλίας... Μέχρι να φτάσουμε είχε πέσει το σκοτάδι. Μπαίνοντας, τα χαραγμένα (με αιχμηρό αντικείμενο) μάτια των Αγίων (λογικά επί Τουρκοκρατίας) μας αγρίεψαν και μας έβαλαν από νωρίς στο κλίμα.
Το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε να περπατάμε κατά μήκος του ποταμού.Γρήγορα όμως φάνηκε ότι κάτι δεν είχαμε σχεδιάσει σωστά. Μετά από λίγο, στο ποτάμι σχηματίζεται φαράγγι και τα νερά βαθαίνουν, κάνοντας δύσκολο το κολύμπι προσπαθώντας παράλληλα να μην βραχούν τα σακκίδια με τα απαραίτητα εφόδια για την διαδρομή. Η συνέχεια όμως μας ανταμείβει. Οι διάφορες πηγές, οι μικροί καταρράκτες, αλλά και τα ψηλά βράχια, που προσφέρονται για βουτιές στα πράσινα νερά, δίνουν μια νότα χαράς σ' όλους μας. Το τοπίο καταπράσινο, τα νερά δροσερά, τα άγρια άλογα που εμφανίστηκαν ξαφνικά, μαζί με την υπόλοιπη πανίδα συνθέτουν έναν καλοκαιρινό παράδεισο για λίγους.
Λίγο πριν τη Γλυκή, τα μονοπάτια δίπλα στην όχθη σε οδηγούν πιο ψηλά, στις ράγες του παλιού τρένου και περνώντας μέσα από τούνελ καταλήγεις πάνω από τα τραπεζάκια της καφετέριας στην όχθη του ποταμού.. Καλωσήλθατε στο χωριό Γλυκή. Ένα "περίεργα όμορφο" ή καλύτερα, ένα "όμορφα περίεργο" χωριό με τους αντίστοιχους κατοίκους.
Ο Αχέροντας, αυτό το τόσο διαφορετικό ποτάμι, περιμένει τώρα στη βορειοδυτική γωνιά της Ελλάδας τους επισκέπτες του για ένα πέρασμα απ' τον πάνω κόσμο σ' έναν κόσμο όπου τους κανόνες τους ορίζει η φύση, και η ξεγνοιασιά, λές και είναι άφθονη στην ατμόσφαιρα, σε κυριεύει από τα πρώτα σου βήματα εκεί. "

ευχαριστούμε θερμά το blog φαροφύλακας

Βαρκάρη του Αχέροντα σ' έχουν ξεδιαλεγμένο
να' χεις μολύβι στη καρδιά στα μάτια νυχτερίδες
κι όσους ρωτούν για συγγενείς να λες πως δεν τους είδες.

Ήρθα και 'γω 'να πρωινό που 'χαν τα χόρτα πάχνη -
μήτε στη βάρκα ν' ανεβώ ούτε για να ρωτήσω -
στην όχθη μόνο να σταθώ και να σου τραγουδήσω:

"Φοράει ο μέρμηγκας γυαλιά κι οι πέτρες έχουν γένια,
έχεις και συ κακόμοιρε κουπιά σε μαύρα χάλια
που μόλις πέσουν στο νερό λιώνουν σαν παξιμάδια."