ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...live your myth in greece..ΓΙΑΤΙ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΞΕΡΕΙ....

Ανακύκλωση Για τον Έλληνα η ανακύκλωση φτάνει μέχρι το σημείο να μην πετάει τις σακούλες του σούπερ μάρκετ, αλλά να τις βάζει στο καλαθάκι των αχρήστων. Που και αυτό δηλαδή από τσιγκουνιά το κάνει, για να μην αγοράζει ξεχωριστές. Τους δε μπλε κάδους τους θεωρεί μια εκκεντρικότητα, όπως και όλο το θέμα της οικολογίας και δε βλέπει το λόγο γιατί να μην πετάει εκεί όλα του τα σκουπίδια. Άσε που δεν πιστεύει ότι ο Δήμος τα στέλνει για ανακύκλωση, αλλά απλά τα ξεφορτώνεται στο σκουπιδότοπο στα Λιόσια και αυτά που μας λένε είναι ψευτιές των δημοτικών συμβούλων.

Ατμόσφαιρα Για τον Έλληνα το νέφος και η ρύπανση είναι κάτι που χάνεται στον αέρα, στο σύμπαν, άρα δεν υπάρχει περίπτωση να είναι βλαβερό. Παραπονιέται για το νέφος κάθε φορά που κατεβαίνει στο κέντρο αλλά μέχρι εκεί. Όταν λέμε κατεβαίνει εννοούμε με το ΙΧ του φυσικά, γιατί τα Μέσα Μεταφοράς είναι για την πλέμπα που δεν ήταν τόσο έξυπνη να βγάλει φράγκα και πάει και στριμώχνεται στα λεωφορεία και τα Μετρό. Στη δε διαδρομή που βρίζει τον Καραμανλή που μάζεψε πέντε εκατομμύρια κόσμο στην Αθήνα και επιβάρυνε την ατμόσφαιρα, ανοίγει το παράθυρο και πετάει τις γόπες έξω, για να μην βρομίζει το πεντακάθαρο αυτοκίνητο του.

Ενέργεια Για τον Έλληνα υπάρχει μια ιδανική θερμοκρασία, διαφορετική για τον καθένα, που αν αποκλίνει έστω και μια μονάδα, τρελαίνεται, βγάζει φλύκταινες, δεν του σηκώνεται, τον βγάζει από το πρόγραμμα του, τέλος πάντων. Γι αυτό λοιπόν, όλη μέρα παίζει με το αιρκοντίσιον και το καλοριφέρ, ώσπου να την πετύχει. Για το εσωτερικό του σπιτιού προτιμά κάτι σε Καραϊβική, για να κυκλοφορεί άνετα με το σώβρακο έστω και αν έξω έχει χιονοθύελλα. Αυτό αλλάζει το καλοκαίρι, που θέλει να κοιμάται με κουβερτούλα, ενώ έξω σκάνε τα τσιμέντα, γι' αυτό έχει μόνιμα το αιρκοντίσιον στο 20.

Επίσης, στην αντίληψη του υπάρχουν κάποιες συσκευές που δεν πρέπει να σβήνουν ποτέ. Όπως ας πούμε ο ηλεκτρονικός υπολογιστής που μπορεί να κατεβάζει τραγούδια από τον Ιούνιο μέχρι το Νοέμβριο, όταν αλλάζουν τα σουξέ και έτσι τα σβήνεις και κατεβάζεις άλλα από την αρχή. Ή ο θερμοσίφωνας που καίει όλο το εικοσιτετράωρο σε περίπτωση που κάτι συμβεί και πρέπει να κάνεις μπάνιο επειγόντως, όπως να κατουρηθείς επάνω σου ας πούμε.

ΥΓ. Για τους λίγους πάντως που όντως έχουν οικολογική συνείδηση, άλλη λύση από τη μετανάστευση δεν βρίσκουμε. Εκτός αν βγει ο Γιωργάκης πρωθυπουργός που έχει πρόγραμμα για το περιβάλλον. Προτείνουμε την Αυστραλία...

aude sapere

Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.

Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται.

Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων.

Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε.

Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής:

Παίξε, Χρήστο, το μπουζούκι, ρίξε μια γλυκιά πενιά, σαν γεμίσω το κεφάλι, γύρνα το στη ζεϊμπεκιά. (Τσέτσης)

Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. Συμπάσχει με τον στίχο ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση, γι' αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Δεν σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά· βρίσκεται σε κατάνυξη. Η πιο κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα είναι η στιγμή της μουσικής γέφυρας, εκεί που και ο τραγουδιστής ανασαίνει.

Ο σωστός χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.

Τα μεγάλα ζεϊμπέκικα είναι βαριά, θανατερά:
Ίσως αύριο χτυπήσει πικραμένα του θανάτου η καμπάνα και για μένα. (Τσιτσάνης)

Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου, όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ το θάνατό μου. (Βαμβακάρης)

Το ζεϊμπέκικο δεν σε κάνει μάγκα*· πρέπει να είσαι για να το χορέψεις. Οι τσιχλίμαγκες με το τζελ που πατάνε ομαδικά σταφύλια στην πίστα εκφράζουν ακριβώς το χάος που διευθετεί η εσωτερική αυστηρότητα και το μέτρο του ζεϊμπέκικου.

Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται σε οικογενειακές εξόδους ή γιορτές στο σπίτι· απάδει προς το πνεύμα. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν κουτσούβελα που κυκλοφορούν τριγύρω παντελώς αναίσθητα. Είναι χορός μοναχικός.

Όταν το μνήμα χάσκει στα πόδια σου, ο τόπος δεν σηκώνει άλλον. Είναι προσβολή να ενοχλήσει μια ξένη κι απρόσκλητη παρουσία. Γι' αυτό κάποιοι ανίδεοι αριστεροί διανοούμενοι ερμήνευσαν την επιβεβλημένη ερημιά του χορού με τα δικά τους φοβικά σύνδρομα· αποκάλεσαν το ζεϊμπέκικο «εξουσιαστικό χορό», που περιέχει, δήθεν, μια «αόρατη απειλή». Είδαν, φαίνεται, κάποιον σκυλόμαγκα να χορεύει και τρόμαξαν. Όμως, και έναν κυριούλη αν ενοχλήσεις στο βαλσάκι του, κι αυτός θα αντιδράσει.
Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός.
Απαγορεύεται αυστηρώς σε γυναίκα να εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων· είναι προσβολή γι' αυτόν που τη συνοδεύει. Αν δεν είναι σε θέση να ανακουφίσει τον πόνο της, αυτό τον μειώνει ως άντρα και δεν μπορεί να το δεχτεί.
Και στο μάτι δεν κολλάει.
Μια γυναίκα δεν είναι μάγκας· είναι θηλυκό ή τίποτα. Κι ένας άντρας, πρώτα αρσενικό και μετά όλα τ' άλλα. Αυτό είναι το αρχέτυπο. Κι αν το εποικοδόμημα γέρνει καμιά φορά χαρωπά, η βάση μένει ακλόνητη. Εξαιρούνται οι γυναίκες μεγάλης ηλικίας που μπορεί να έχουν προσωπικά βάσανα: χηρεία ή πένθος για παιδιά.
Δεν γίνεται καν λόγος για το τσίρκο που χορεύει επιδεικτικά, σηκώνει τραπέζια με τα δόντια και ισορροπεί ποτήρια στο κεφάλι του. Ή τη φρικώδη καρικατούρα ζεϊμπέκικου που παρουσιάζουν οι χορευτές στις παλιές ελληνικές ταινίες και προσφάτως στα τηλεοπτικά σόου.

Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με οδύνη και εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους. Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου. Για πάρτη του καίγεται, για πάρτη του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω. Τα ψαλίδια, τα τινάγματα, οι ισορροπίες στο ένα πόδι είναι για τα πανηγύρια. Το πολύ να χτυπήσει το δάπεδο με το χέρι «ν' ανοίξει η γη να μπει».

Και, όσο χορεύει, τόσο μαυρίζει.

Πότε μ' ανοιχτά τα μπράτσα μεταρσιώνεται σε αϊτό που επιπίπτει κατά παντός υπεύθυνου για τα πάθη του και πότε σκύβει τσακισμένος σε ικεσία προς τη μοίρα και το θείο.

Τα παλαμάκια που χτυπάνε οι φίλοι ή οι γκόμενες καλύτερα να λείπουν. Ο πόνος του άλλου δεν αποθεώνεται. Το πιο σωστό είναι να περιμένουν τον χορευτή να τελειώσει και να τον κεράσουν. Να πιούνε στην υγειά του· δηλαδή να του γιάνει ο καημός που τον έκανε να χορέψει. Ειπώθηκε πως το ζεϊμπέκικο σβήνει.

Ο αρχαϊκός χορός της Θράκης που τον μετέφεραν οι ζεϊμπέκηδες στη Μικρά Ασία και τον επανέφεραν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του 1922 έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο· δεν έχει θέση σε μια νέα κοινωνία με άλλα αιτήματα και άλλες προτεραιότητες.
Μπορεί και να γίνει έτσι.

Αν χαθούν η αδικία, ο έρωτας και ο πόνος· αν βρεθεί ένας άλλος τρόπος που οι άντρες θα μπορούν να εκφράζουν τα αισθήματά τους με τόση ομορφιά και ευγένεια, μπορεί να χαθεί και το ζεϊμπέκικο. Όμως βλέπεις μερικές φορές κάτι παλικάρια να γεμίζουν την πίστα με ήθος και λεβεντιά που σε κάνουν να ελπίζεις όχι απλώς για τον συγκεκριμένο χορό, αλλά για τον κόσμο ολόκληρο.

---------

* Ο μάγκας είναι άντρας σεμνός, καλοντυμένος και μοναχικός. Δεν είναι επιδεικτικό κουτσαβάκι και αλανιάρης. Όπως αναφέρεται και στο Μείζον Ελληνικό Λεξικό, «μάγκας: έξυπνος και με συμπεριφορά που ταιριάζει σε άντρα».

Παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων

ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ

Δυσάρεστη έκπληξη η τροπολογία για τους μετανάστες Παραβιάζει κατάφωρα τα ανθρώπινα δικαιώματα

Αθήνα, 23 Ιουνίου 2009

Την εντονότατη ανησυχία του και τον βαθύτατο αποτροπιασμό του για την επιχειρούμενη κατάργηση των βασικών συνταγματικών ελευθεριών και των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων (προσφύγων, μεταναστών, αιτούντων άσυλο) εκφράζει το Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας, με αφορμή τροπολογία διατάξεων του νόμου 3386/2005 στο υπό συζήτηση σχέδιο νόμου «Μεταρρυθμίσεις στην οργάνωση της ιατροδικαστικής υπηρεσίας, στη θεραπευτική μεταχείριση χρηστών ναρκωτικών ουσιών και άλλες διατάξεις».

Αν και στην αιτιολογική έκθεση επισημαίνεται ότι το πρόβλημα της παράτυπης μετανάστευσης «έχει λάβει τα τελευταία χρόνια εκρηκτικές διαστάσεις στη χώρα μας και έχει αναδειχθεί ως μείζον κοινωνικό, αλλά και εθνικό ζήτημα», η αντιμετώπισή του από τις αρχές αποδεικνύει τουλάχιστον προχειρότητα και σκόπιμη άγνοια, η οποία οδηγεί σε παραβίαση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εν μέσω θερινής περιόδου και στο πλαίσιο μη συναφούς νομοσχεδίου, η ελληνική κυβέρνηση επιχειρεί να προωθήσει τροπολογία σχετικά με την κράτηση των προς απέλαση αλλοδαπών, «ώστε να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά το εν λόγω πρόβλημα», όπως αναφέρεται σχετικά στην αιτιολογική έκθεση.

Αδιακρίτως και συλλήβδην μπορεί ένας αλλοδαπός (πρόσφυγας, αιτών άσυλο, μετανάστης, πολίτης της Ε.Ε. ή απλός τουρίστας από οποιαδήποτε χώρα) να θεωρηθεί επικίνδυνος για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια, εάν ασκηθεί ποινική δίωξη εις βάρος του για αδικήματα τα οποία επισύρουν ποινή φυλάκισης τουλάχιστον τριών μηνών.

Εφόσον ο αλλοδαπός…«κρίνεται ύποπτος φυγής ή επικίνδυνος για τη δημόσια τάξη ή αποφεύγει ή παρεμποδίζει την προετοιμασία της αναχώρησής του ή τη διαδικασία απομάκρυνσής του.....διατάσσεται η προσωρινή κράτησή του μέχρι την έκδοση εντός 3 ημερών απόφασης ως προς την απέλασή του». Η Διεθνής Αμνηστία εκτιμά ότι με αυτή την απαράδεκτη πρόβλεψη για το κράτος Δικαίου και την υφισταμένη εθνική και διεθνή νομοθεσία, αλλά και το ίδιο το Ελληνικό Σύνταγμα, το άτομο υφίσταται κατάφωρες παραβιάσεις των δικαιωμάτων του, προτού διαπιστωθεί η ενοχή του και προτού ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά του για την υπεράσπισή του. Είναι προφανές ότι μια τέτοια απαράδεκτη τροποποίηση ουσιαστικά αίρει το τεκμήριο αθωότητας του κατηγορουμένου.

Η αιτιολόγηση της επιμήκυνσης της κράτησης από τρεις σε έξι και έως δώδεκα μήνες με το αιτιολογικό ότι, απελευθερούμενοι, οι αλλοδαποί «διαβιούν ομαδικά υπό άθλιες συνθήκες με κινδύνους για τη δημόσια υγεία» και «προβαίνουν στη διάπραξη σοβαρών εγκλημάτων και δημιουργούνται φαινόμενα ρατσισμού, αίσθημα ανασφάλειας και ξενοφοβίας...» οδηγεί σε αυθαίρετες γενικεύσεις για όλες τις ομάδες των παράτυπων μεταναστών και προσφύγων, συμβάλλοντας αντίθετα στη δημιουργία επικινδύνων στερεοτύπων.

Επίσης, προκαλεί την έντονη ανησυχία της Διεθνούς Αμνηστίας το ότι μεταξύ των κρατουμένων προς απέλαση ενδέχεται να συμπεριλαμβάνονται και αιτούντες άσυλο, οι οποίοι δεν εξαιρούνται ρητά από το σχέδιο νόμου και κινδυνεύουν. Οι αιτούντες/αιτούσες άσυλο δεν δύνανται να απελαθούν πριν την οριστική κρίση του
αιτήματός τους.

Η Διεθνής Αμνηστία έχει εκφράσει επανειλημμένως και εντόνως την ανησυχία της για τις αδυναμίες του συστήματος χορήγησης ασύλου στην Ελλάδα, τη συστηματική και μαζική απόρριψη αιτήσεων χορήγησης ασύλου σε πρώτο βαθμό και την αυθαιρεσία της κράτησης μεταναστών και αιτούντων άσυλο. Επιπλέον, αντιτίθεται στην κράτηση αιτούντων άσυλο, με εξαίρεση πολύ ιδιαίτερες περιπτώσεις, όπως ορίζεται από το διεθνές δίκαιο. Υπό το πρίσμα αυτό, στην προτεινόμενη τροπολογία θα πρέπει να ορίζεται σαφώς ότι το διοικητικό πρωτοδικείο οφείλει να εξετάζει πιθανές αντιρρήσεις του αλλοδαπού κατά της απόφασης κράτησής του ή παράτασης της κράτησης.

Σύμφωνα με την προτεινόμενη τροπολογία, πολλά ερωτηματικά εγείρονται και με τους αναφερομένους λόγους που υπαγορεύουν την παράταση της κράτησης, όπως η «άρνηση του αλλοδαπού να συνεργαστεί ή το να καθυστερεί η λήψη των ....εγγράφων από τη χώρα καταγωγής ή προέλευσης». Η απουσία των απαραιτήτων υποδομών (διερμηνεία, νομική υποστήριξη) δυσχεραίνει ή καθιστά αδύνατη την πλήρη ενημέρωση και τη μετέπειτα απόφαση του/της αλλοδαπού για τις συνέπειες της μη συνεργασίας του/της, καθώς και τη δυνατότητά του/της να προσφύγει δικαστικά κατά της απόφασης κράτησης ή παράτασης της κράτησης.

Επιπλέον, ο δεύτερος λόγος είναι νομικά αντίθετος με το δικαίωμα στην ελευθερία και την ασφάλεια, εφόσον ο αλλοδαπός «τιμωρείται» για τη καθυστέρηση των απαραίτητων εγγράφων, για την οποία δεν ευθύνεται. Η Διεθνής Αμνηστία έχει τεκμηριώσει ότι κάποιοι μετανάστες και αιτούντες άσυλο συνεχίζουν να κρατούνται στην Ελλάδα κάτω από φρικτές συνθήκες συνωστισμού και έλλειψης υγιεινής. Επίσης, έχει εκφράσει την ανησυχία της ότι τέτοιες συνθήκες συνιστούν σκληρή, απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση, κατά παράβαση της διεθνούς νομοθεσίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τέλος, η Διεθνής Αμνηστία καλεί τους/τις βουλευτές του θερινού τμήματος της Βουλής να λάβουν υπ’ όψιν τους τις παραπάνω επισημάνσεις σχετικά με τις επικείμενες τροποποιήσεις του νόμου 3386/2005, οι οποίες, εάν εφαρμοσθούν, μπορούν να θέσουν σε σοβαρό κίνδυνο τα ανθρώπινα δικαιώματα των προσφύγων, των αιτούντων άσυλο και των μεταναστών στη χώρα μας.

H TEXNH TOY BIOY

Στην εποχή μας η φιλοσοφία λογίζεται μάλλον ως θεωρητική επιστήμη παρά ως πρακτική ή τρόπος ζωής. Στην αρχαιότητα, ωστόσο, ο Σωκράτης εφοδίασε τους Έλληνες και τους Ρωμαίους φιλοσόφους με το πρότυπο του γνήσιου φιλοσοφικού βίου. Η ιδέα του φιλοσοφικώς ζην, και η φιλοσοφία ως τέχνη του βίου, αν και παραμελημένη σήμερα από τους επαγγελματίες φιλοσόφους, έχει επιβιώσει στο έργο μεγάλων σύγχρονων στοχαστών όπως ο Μονταίνι, ο Νίτσε και ο Φουκώ. Και οι τρεις χρησιμοποίησαν τον φιλοσοφικό στοχασμό ως ένα μέσο αυτοκαθορισμού· και οι τρεις τον αξιοποίησαν για να διερευνήσουν με ποιον τρόπο αξίζει πραγματικά να βιώνεται η ζωή.
Υπέρμαχοι της ατομικότητας, αφοσιωμένοι στην ιδέα της θεμελίωσης ενός αυθεντικού και ανεπανάληπτου βίου, οι φιλόσοφοι αυτοί έγραψαν σε ένα απολύτως προσωπικό, άμεσα αναγνωρίσιμο και μοναδικό ύφος -και αυτή ακριβώς η έμφασή τους στο ύφος ήταν ο λόγος που πολλοί ομόλογοί τους τους αμφισβήτησαν, αν δεν τους απέρριψαν. Γιατί όμως, όλοι αυτοί οι φιλόσοφοι επιστρέφουν, όπως και οι αρχαίοι πρόδρομοί τους, στο σωκρατικό πρότυπο; Γιατί χρειάζονται κάποιο πρότυπο; Και γιατί ο Σωκράτης, όπως αναδεικνύεται από τους πλατωνικούς διαλόγους είναι τόσο κατάλληλος ως πρότυπο;
Η απάντηση βρίσκεται στην ειρωνεία που χαρακτηρίζει το Σωκράτη σε σχέση με τους άλλους χαρακτήρες των πλατωνικών διαλόγων και σε μια μάσκα που εμποδίζει να δει κανείς τι κρύβεται πίσω της - πίσω από την ειρωνεία μπορεί να κρύβονται τα πάντα ή τίποτα. Το πώς βίωσε τη ζωή του ο Σωκράτης, τι τον ενέπνευσε ή τον βοήθησε, ποτέ δεν εξιχνιάστηκε· ποτέ δεν προτάθηκε καμιά σχετική εικασία, πειστική ή όχι. Ο Σωκράτης, παραμένει μια σιωπηλή, διφορούμενη μορφή, που επιβάλλει στους αναγνώστες, αρχίζοντας από τον ίδιο τον Πλάτωνα, να συνθέσουν τη δική τους, προσωπική εκδοχή για το πρόσωπό του.[...]

Βιο-Πολιτισμός

Ο βιο-πολιτισμός αντλεί έμπνευση αλλά και εκτείνεται πέρα από τα όρια της βιολογίας ως φυσικής επιστήμης, γιατί επικαλείται την ηθική, πνευματική και καλλιτεχνική διάσταση της έννοιας του βίου. Ο βίος δεν είναι μόνο αντικείμενο επιστημονικής έρευνας, αλλά παράλληλα και ένας εμπνευσμένος κόσμος με έντονη εσωτερική ύπαρξη. Είναι μιά μοναδική αίσθηση χαράς να ατενίζουμε τα έμβια όντα, τα δέντρα που μεγαλώνουν, τα πουλιά που τραγουδούν, τα, μέχρι πρόσφατα, αόρατα μικρόβια να χορεύουν κάτω από ένα μικροσκόπιο. Αυτή η θαυμαστή ομορφιά της ζωής, σε όλα της τα επίπεδα, συμβάλλει στην μεταβολή της ανθρώπινης συμπεριφοράς και στην ανάπτυξη του σεβασμού για τη ζωή. Η σημασία του βιο-περιβάλλοντος, ως εννοιολογικού πυρήνα ενός νέου πολιτισμού ή ως "θεμέλιου για την προώθηση των βιο-πολιτιστικών προτύπων",^1-4 έχει τονιστεί στο υλικό του Διεθνούς Πανεπιστημίου για το Βίο-Περιβάλλον.

Ο βιο-πολιτισμός αποτελεί μια νέα διάσταση και διευρύνει τον πολιτισμό που ήδη υπάρχει. Ο βιο-πολιτισμός δεν επικεντρώνεται μόνο στους ανθρώπους, αλλά επεκτείνει το όραμά του σε όλα τα έμβια όντα, καλλιεργώντας το σεβασμό σε κάθε μία από τις αμέτρητες μορφές του βίου. Ο Leibnitz παρατήρησε κάποτε ότι η ζωή είναι περίπλοκη σε όλα της τα επίπεδα: ένα και μόνο ψάρι έχει την ίδια περίπλοκη κατασκευή όπως ολόκληρη η θάλασσα, ένα και μόνο καρποφόρο δέντρο είναι εξίσου περίπλοκο με έναν κήπο.

Ο Πολιτισμός από μία Bιοκεντρική Διάσταση

Στην αναζήτηση νέων αξιών για την επόμενη χιλιετία, χρειάζεται να αναλογισθούμε ότι ο ανθρώπινος πολιτισμός έχει μία περιορισμένη ιστορία μερικών δεκάδων χιλιάδων ετών. Στη διάρκεια της εξέλιξης της ανθρωπότητας, ένα πλήθος από διαφορετικά κοινωνικά πρότυπα έχουν προταθεί και εφαρμοσθεί. Ανάμεσα στα αρχαιότερα ανήκουν η τυραννία και η δημοκρατία. Σ' αυτά, ήλθαν να προστεθούν κατά τους τελευταίους αιώνες εναλλακτικές μορφές πολιτικής συμβίωσης όπως ο καπιταλισμός, ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός. Ενώ όμως τα ανθρώπινα πρότυπα πολιτισμού τίθενται υπό διαρκή ιστορική αμφισβήτηση, η ύπαρξη του βίου στον πλανήτη εκτείνεται σε εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια. Ο βίος υπόκειται συνεχώς στη δοκιμασία της εξέλιξης και της φυσικής επιλογής. Αποσκοπώντας στην οικοδόμηση βιο-πολιτιστικών προτύπων του μέλλοντος, είναι αναγκαία η υπέρβαση των ανθρωποκεντρικών αξιών και η υιοθέτηση βιοκεντρικών διαστάσεων σε κάθε τομέα του πολιτισμού.²

Προκειμένου να αποσαφηνιστεί η έννοια του όρου βιο-πολιτισμός, μπορεί κάποιος να ρωτήσει τί σημαίνει πολιτισμός γενικά. Oι ορισμοί που έχουν προταθεί κατά τους τελευταίους αιώνες είναι πολλοί και κάθε φιλόσοφος ή ιστορικός ή κοινωνιολόγος προτιμά τη δική του παραλλαγή. Οι περισσότεροι διανοούμενοι συμφωνούν, στο ότι ο πολιτισμός είναι ένας όρος, ο οποίος περιλαμβάνει τις πολυποίκιλες δραστηριότητες, τα πιστεύω, τις ιδέες, τις αξίες και τις δημιουργίες της κοινωνίας. Δεν είναι σπάνιο να ταυτίζουμε τον πολιτισμό με την κοινωνία ως σύνολο.

Ο Spengler αντιπαραβάλλει την πνευματική καλλιέργεια με τα τεχνολογικά και υλικά επιτεύγματα. Αυτά μπορεί να καθορίζουν μία καθαρά τεχνολογική, υλική πρόοδο, καθώς και μία εδαφική (κυρίως στρατιωτική) επέκταση ενός έθνους. Από την άλλη μεριά, η πνευματική καλλιέργεια βασίζεται σε πνευματικές αξίες, έτσι όπως αναπτύχθηκαν μέσα από τη θρησκεία, την επιστήμη και τις τέχνες. Ο Toynbee περιέγραψε αυτήν την προτίμηση της κοινωνίας προς την πνευματική περισσότερο, παρά την υλική πρόοδο, ως την εξιδανίκευση της πνευματικής καλλιέργειας.

Ο όρος πολιτισμός χρησιμοποιείται πιο συγκεκριμένα για να καθορίζει όλες τις υλικές και πνευματικές δημιουργίες που παρήχθησαν από την κοινωνία ή το ρόλο της σε κάποια συγκεκριμένη εποχή. Με αυτή την έννοια, οι πυραμίδες ανήκουν στον πνευματικό πολιτισμό της Αρχαίας Αιγύπτου. Σε ατομική κλίμακα, ο όρος πολιτισμός χρησιμοποιείται για να δείξει τόσο την σωματική όσο και την πνευματική ποιότητα μίας προσωπικότητας.

Κατά αυτόν τον τρόπο, η έννοια του βιο-πολιτισμού είναι πολύμορφη. Ιδιαίτερη σημασία έχουν οι ακόλουθες διαστάσεις:

• δημιουργία ενός νέου πνευματικού πολιτισμού με την ευρύτατη έννοια, ενός πολιτισμού βασισμένου σε βιοκεντρικές αξίες. Οι άνθρωποι των μελλοντικών εποχών θα αποκαλούν τον 21ο αιώνα, εποχή βιο-πνευματικής καλλιέργειας. Ολες οι διαστάσεις όπως η βιο-αισθητική, ο βιο-αθλητισμός, η βιο-ηθική εισάγονται στην έννοια της βιο-πνευματικής καλλιέργειας,
• η υιοθέτηση των αξιών του βίου, ιδιαίτερα στις πολιτικές αποφάσεις, όπως είναι η περιφρούρηση και η φροντίδα του βιο-περιβάλλοντος, θα συμβάλει "στην ενθάρρυνση της συνεργασίας", ώστε "να δημιουργηθεί μία ατμόσφαιρα που να ευνοεί την ειρήνη".⁵ Υπό αυτή την έννοια, ο βιο-πολιτισμός προσφέρει τα θεμέλια για τη βιο-διπλωματία,^4-6
• εκτίμηση της σημασίας που έχουν όλες οι μορφές ζωής, κατανόηση της αλληλεξάρτησης ανάμεσα στο βιο-περιβάλλον και την ανθρωπότητα, και αντίληψη του βίου με καλλιτεχνικούς όρους, είναι χαρακτηριστικά στοιχεία της βιο-πνευματικής καλλιέργειας,
• τροποποίηση του εκπαιδευτικού συστήματος ώστε να συμφωνεί με τις έννοιες και τις αξίες του βίου. Είναι αναγκαίο να αναπτυχθεί ένα βιοκεντρικό πρόγραμμα σπουδών.⁷ Ετσι, τα σχολεία θα καλλιεργούν "ένα νέο πνευματικό πολιτισμό, ευαίσθητο προς το βιο-περιβάλλον και στα όσα περιλαμβάνονται μέσα σ' αυτό."⁷ Εναλλακτικά θα μπορούσαν να ενσωματωθούν οι περιβαλ-λοντικές σπουδές στις αντίστοιχες των κοινωνικών επιστημών, της αρχιτεκτο-νικής, των επιχειρησιακών σπουδών, και αλλού,
• αποδοχή των απόψεων της βιο-πνευματικής καλλιέργειας σε ατομικό επίπεδο. Μπορεί να θεωρηθεί, ότι έχει βιο-πνευματική καλλιέργεια, αυτός που υιοθετεί τις αξίες του βίου και τις εφαρμόζει τόσο στην επαγγελματική, όσο και στην καθημερινή του ζωή,
• προσαρμογή των επιχειρήσεων και της οικονομίας στην ανάγκη προστασίας του βιο-περιβάλλοντος. Οι περιβαλλοντικές έννοιες που έχουν σχέση με τις επιχειρήσεις και την οικονομία αφορούν επίσης την ατομική νοοτροπία. Η βιώσιμη ανάπυξη⁷ μπορεί να θεωρηθεί ως πλαίσιο σκέψης μιας κοινωνίας προσώπων με βιο-πνευματική καλλιέργεια.

Βιο-Αισθητική

Η βιο-αισθητική παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του βιο-πολιτισμού. Η βιο-αισθητική συνδέεται με τις βιο-ηθικές αξίες. Ενα πρόσωπο που θα γαλουχηθεί με την αξία του σεβασμού και της κατανόησης του βίου και με βιο-πνευματική καλλιέργεια, θα θεωρεί την καθαρότερη τεχνολογία και τη διατήρηση του βιο-περιβάλλοντος ως κάτι φυσικό, ως μέρος της καθημερινής ζωής. Η ιδέα ότι "η φύση είναι μία και αδιαίρετη"⁸ θα αποτελεί κοινή γνώση και καθοδηγητική ηθική αρχή.

Διαμέσου των αιώνων, η τέχνη αντανακλούσε τη μελέτη της φύσης και με αυτήν την έννοια, η βιο-τέχνη δεν είναι κάτι καινούργιο. Ομως, το πρόσφατο άνοιγμα του μικρόκοσμου μπορεί να προσφέρει αμέτρητες πηγές έμπνευσης στη μελλοντική καλλιτεχνική έκφραση, γιατί οι καλλιτέχνες που κατανοούν καλύτερα τις βιο-μοριακές κατασκευές, μπορούν να προσφέρουν νέες διαστάσεις στην καλλιτεχνική έκφραση.²

Η αρχιτεκτονική και οι εικαστικές τέχνες, ζωγραφική, γλυπτική και φωτογραφία, είναι δυνατό να εμπλουτιστούν σημαντικά από την ολοένα αυξανόμενη κατανόηση της συμπεριφοράς των ζώων και των φυτών. Η αισθητική γοητεία του βίου μπορεί να φανεί στα συμμετρικά σχέδια των κατασκευών της φύσης. Για παράδειγμα, ζώα με ακτινική συμμετρία όπως ο αστερίας, τα καλαμάρια, τα χταπόδια και τα κοράλια απεικονίζονται στη διακόσμηση των Μινωϊκών νωπογραφιών, σε ζωγραφιές και σε βάζα. Παραδείγματα αρχιτεκτο-νικών και οικιστικών σχεδίων εμπνευσμένων από το βίο αποτελούν το αντικεί-μενο της βίο-αρχιτεκτονικής.

Η βιο-αισθητική προάγεται ιδιαίτερα από τη μουσική, διεθνή γλώσσα που αποτελεί γέφυρα επικοινωνίας των λαών. Η μουσική είναι ιδανικός τρόπος εξύψωσης του ανθρώπινου πνεύματος προς τις αναγκαίες βιοκεντρικές αξίες.

Βιο-Λογοτεχνία

Η λογοτεχνία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως το καλύτερο μέσο για τη κατανόηση και τη διατήρηση του βίου. Η λογοτεχνία μπορεί να γίνει ένα πολύ ισχυρό όπλο για την άμυνα του βίου στην επόμενη χιλιετία, καθώς, σε αρκετές περιπτώσεις στην ιστορία, η πένα αποδείχτηκε "πιο ισχυρή από το ξίφος."⁹ Το σύνολο της λογοτεχνίας ασχολείται με το βίο, αλλά ίσως χρειάζεται μία νέα αντίληψη για να αποκαλυφθεί η σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους, τη φύση και κάθε άλλη μορφή ζωής.¹⁰ Η βιο-λογοτεχνία αντλεί έμπνευση από τους ρυθμούς του περιβάλλοντος, που δονούν και συγκινούν κάθε ανθρώπινη ψυχή. "...Είδα ένα χείμαρρο ενέργειας να ρέει από το απώτερο διάστημα, στον οποίο τα μόρια δημουργούνταν και καταστρέφονταν με ρυθμικούς παλμούς. Είδα τα άτομα των στοιχείων και αυτά του σώματός μου να συμμετέχουν σ' αυτόν τον κοσμικό χορό της ενέργειας, ένιωσα το ρυθμό του και άκουσα τον ήχο του..."¹¹

Η βιο-λογοτεχνία μπορεί να έχει και ένα άλλο νόημα: η λογοτεχνία, η οποία καλύπτει θέματα σχετικά με το βίο, αναπαριστά την καλλιτεχνική αντίληψη για το βιο-περιβάλλον και προάγει τις αξίες της βιο-πνευματικής καλλιέργειας.

Βιο-Πολιτισμός και Δημιουργικότητα

Η βιο-αισθητική ανοίγει νέους ορίζοντες και διευρύνει την ελευθερία της καλλιτεχνικής δημιουργικότητας. Οι ακόλουθες αρχές ενδιαφέρουν τους ανθρώπους που ασχολούνται με πολιτιστικές δραστηριότητες όπως οι αρχιτέκτονες, οι συγγραφείς, οι θεατρικοί συγγραφείς, οι ζωγράφοι, οι γλύπτες, οι σχεδιαστές και οι μουσικοί:

• να αναδειχθεί η καλλιτεχνική δραστηριότητα σε έκφραση σεβασμού προς όλες τις μορφές ζωής¹²
• να αντλείται έμπνευση από τα σχέδια και τις συμμετρίες που υπάρχουν στους ζωντανούς οργανισμούς για το σχεδιασμό ρούχων, στη ζωγραφική, στο χτίσιμο σπιτιών, στην αναστήλωση αγαλμάτων, στο σχεδιασμό εξιδεικευ-μένων μηχανών, ηλεκτρονικών συσκευών, ή διαστημοπλοίων, καθώς αυτά τα σχέδια θα παρουσιάζουν ταυτόχρονα τεχνικό ενδιαφέρον και καλλιτεχνική σημασία,
• να εισαχθούν στοιχεία βιο-αισθητικής στον σχεδιασμό των μελλοντικών ανθρώπινων οικιστικών εγκαταστάσεων, σε τοπικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, καθώς και στη βελτίωση αυτών που ήδη υπάρχουν. Να δημιουρ-γηθούν ευνοϊκές συνθήκες αρμονικής συνύπαρξης με όλες τις μορφές του βίου (π.χ. παγκόσμιος κήπος, οικουμενόκηπος),¹³
• να αποτελέσουν οι εικαστικές και μουσικές δημιουργίες στοιχεία αποκάλυψης της συμμετρίας και της αρμονίας που υπάρχει σε κάθε εκδήλωση της ζωής,
• να συμβάλουν οι τέχνες στη διάδοση του μηνύματος υπεράσπισης των δικαιωμάτων του βίου, στα οποία εντάσσονται και τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιδιαίτερα το δικαίωμα σ' ένα καθαρό περιβάλλον και σε καλύτερη ποιότητα ζωής,
• στην περίπτωση της εκπαίδευσης των νέων θα πρέπει να ενισχύεται η εξοικείωση τους με θέματα που σχετίζονται με το βίο δημιουργώντας καλλιτεχνικές παραστάσεις του βίου που θα είναι κατανοητές στα παιδιά και καθιστούν σαφή τη σημασία του,
• να δείξουμε με έργα τέχνης πόσο σημαντική είναι η επαφή με όλα τα έμβια όντα και πώς οι τρόποι επικοινωνίας με το βίο ευνοούν τη διάπλαση της ανθρώπινης ψυχής και κοινωνίας.^2,3,14,15

Η αλληλεξάρτηση ανάμεσα στον ανθρώπινο πολιτισμό και το βιο-περιβάλλον γίνεται ολοένα και πιο σημαντική. "Το περιβάλλον διαμορφώνεται από τον πολιτισμό, ο οποίος, με τη σειρά του, επηρεάζεται από το περιβάλλον."¹⁶ Ο βιο-πολιτισμός αντιπροσωπεύει τη συνειδητή συμπεριφορά της ανθρωπότητας απέναντι σε αυτή την αλληλεξάρτηση. Σε όλες τις διαφορετικές μορφές του αντανακλά το πνεύμα του βίου, ο οποίος αποτελεί το δυναμικό παράγοντα ενο-ποίησης στη μελλοντική συνεξέλιξη της ανθρωπότητας και του βίο-περιβάλλοντος.

Στόχοι:

• να διαδοθούν οι νέες βιο-πολιτιστικές, ηθικές, καλλιτεχνικές και κοινωνικές αξίες, που αποτελούν πυρήνα της βιο-εκπαίδευσης,
• να ενθαρρυνθεί η άντληση έμπνευσης από την αισθητική αξία του βίου, ώστε να δοθεί διέξοδος σε νέες μορφές καλλιτεχνικής δημιουργίας,
• να μεταδοθεί το μήνυμα της ενότητας και αλληλεξάρτησης ανάμεσα στον άνθρωπο και το βιο-περιβάλλον, ώστε το αίσθημα του καθήκοντος προς το περιβάλλον να αποτελεί μέρος της πνευματικής μας καλλιέργειας και της καθημερινής μας συμπεριφοράς.

Βιβλιογραφία

1. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Α., Oleskin, A. Biopolitics - The Bio-Environment - Bio-Syllabus, Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα, 1992.
2. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Α., (1985) Βιοπολιτική - Διαστάσεις Βιολογίας. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
3. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Α., (1991). "International University for the Bio-Environment-A New Vision", Βιοπολιτική - το Βιο-Περιβάλλον - Τόμος III, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.25-43. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
4. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Α. (1989) "Biopolitics - Bios Theory", Biopolitics - The Bio-Environment - Τόμος II, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.17-31. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
5. Taylor, R.T., (1989) "Cultural Diplomacy", Βιοπολιτική - το Βιο-Περιβάλλον-Τόμος II, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.462-467. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
6. Κεφάλαιο Βιο-Διπλωματία του παρόντος τόμου.
7. Chee, T.S., (1991) "Higher Education and the Bio-Environment", Βιοπολιτική - το Βιο-Περιβάλλον--Τόμος III, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.44-54. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
8. Kebe, M., (1989) "The Protection of Nature", Βιοπολιτική - το Βιο-Περιβάλλον-Τόμος II, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.263. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
9. Weinberg, D.R., (1989) "The Role of Literature in the March Towards Biopolitical Sanity", Biopolitics - The Bio-Environment - Τόμος II, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.82-86. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
10. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Α., (1991) Βιοπολιτική - η Θεωρία του Βίου. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
11. Capra, F., The Tao of Physics: An Exploration of the Parallels Between Modern Physics and Eastern Mysticism, σελ.1, Λονδίνο, 1983.
12. Ors, Y., (1991) "Biospherical Anthropocentrism: Persisting Development of the Most Advanced Species", Βιοπολιτική - το Βιο-Περιβάλλον- Τόμος III, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.84-91. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
13. Παπαϊωάννου, Ι.Γ., (1989) "Environment and the Role of Ekistics", Βιοπολιτική - το Βιο-Περιβάλλον--Τόμος III, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.206-233. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
14. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Α., (1986) "Biopolitics - A Pathway for International Cooperation", Bulletin of the Greek Association for the United Nations, αρ. 45, Νοέμβριος 1986.
15. America 2000. An Educational Strategy. Sourcebook. 1990.
16. Educational, Informational, Social and Cultural Aspects of the Human Environment United Nations Conference on the Human Environment, Στοκχόλμη, 1972.

Στα κέρατα του ταύρου

ΕΝΑΡΞΗ....

ΟΙ "ΒΙΟΤΕΧΝΕΣ" ΣΑΣ ΧΑΙΡΕΤΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΑΛΩΣΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΩΝ BLOG, ΣΗΜΕΡΑ, ΜΙΑ ΜΕΡΑ, Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!...